Χαμένος στη γλυκιά κι ατέλειωτη παραμυθία
της έρευνας του σήματος της μιας αλήθειας της κρυμμένης
μες στων ανέγγιχτων συμβόλων το λαμπρό πλεονασμό
που κοινωνία μόνον προσδοκούν αιώνες τώρα μα δε βρίσκουν,
εσύ, ένα χαζό παιδί συνέχεια εδώ σε πονηρό τόπο γερόντων,
για δέκα χρόνια τώρα και ως συνέπεια φυσική
της αναζήτησης του ενός γαρίφαλου μιας άλλης εποχής
και της σταγόνας που ποτάμια θα ξεχείλιζε μα δεν ευτύχησε
καθώς αγνόησε η τρελή το νόμο της συνάφειας και της
    συνοχής,
έμαθες σιγά-σιγά να αρκείσαι σ' ό,τι έχεις,
να είσαι ό,τι είσαι, να μη μιλάς, να μη πονάς
και να χαμογελάς στα όνειρα της ανοήτου ευφορίας,
είτε αλλονών είτε δικά σου,
όλη την πίκρα ώριμης κι ύστερης γνώσης καταπίνοντας.

Ξέρω πὼς τὰ bit τρέχουν σιωπηλὰ
στὶς ὑπερλεωφόρους τῆς πληροφορίας.
Θεωρία πεδίου ἠλεκτρομαγνητικοῦ
ἔχω διδαχθεῖ ἐπαρκῶς,
κυκλώματα ξέρω ἀρκετὰ
καθὼς καὶ ἰκανὰ στοιχεῖα ἠλεκτρονικῆς
ἔτσι ὥστε νὰ μὴ μὲ τρομάζει
τῆς ἐπιστήμης τῶν Τηλεπικοινωνιῶν
ὁ ὑπέρλαμπρος ἀστερόης οὐρανός.

Γνωρίζω λοιπὸν ὅτι τὰ bit ἄηχα εἶναι.
Οἱ ἤχοι εἶναι ἀπὸ πράγματα πολὺ πεζότερα,
κινητηράκια δηλαδὴ κι ἀνεμιστῆρες
ἴσως κι ἐλαττωματικὰ τροφοδοτικά,
πράγματα ζωτικὰ μὲν γιὰ τὴν ἀπαγωγὴ
τῆς ἀνεπιθύμητης θερμότητας
καὶ τὴν κυκλοφορία τῶν ἠλεκτρονίων,
ὄχι ὅμως καθ᾿ ἑαυτὰ οὐσίες ζῶσες
καὶ προορισμένες γιὰ ὀργάνωση ἀνώτερη,
ὅπως οἱ μνῆμες, οἱ ἐπεξεργαστές,
οἱ διαμορφωτές, οἱ ἀποδιαμορφωτές,
οἱ κωδικοποιητές κι οἱ ἀποκωδικοποιητές.

Ὅμως ἐμένα μ᾿ ἀρέσει νὰ νομίζω
πὼς καὶ ἡ σκέψη θόρυβο μπορεῖ νὰ προκαλεῖ
καὶ πάταγο καμιὰ φορὰ νὰ κάνει.
Ἔτσι, ἀφήνομαι στὸν ἦχο
τοῦ ὑπολογιστῆ μου ἢ τοῦ modem,
στὸ βουητὸ τοῦ δέκτη ἢ τοῦ πομποῦ
καὶ λέω μέσα μου:
«νάτες οἱ σκέψεις ποὺ ἀναμεταξύ τους ὁμιλοῦν
τρέχοντας πέρα-δῶθε καὶ ξεσαλώνουν...»

Μὰ μὲ τρομάζει ὅταν ξαφνικὰ
μένουν ξεκρέμαστα ὅλα στὸν ἀέρα,
μετέωρα μὲ τὸ θανατηφόρο ἄνοιγμα
κάποιου βάρβαρου διακόπτη.
Καὶ μετὰ ἀπορῶ:
Τὶ γίναν ὅλα αὐτὰ τὰ bit,
ποῦ πῆγαν, ποῦ χάθηκαν
καθὼς καμαρωτὰ ὁδεύαν
ὡς παρελαύνουσες μαθήτριες
πρὸς ἕνα ἐκτυπωτή, ἕνα δίσκο, ἢ μιὰ ὀθόνη,
πρὶν καταφέρουν νὰ γίνουν γράμμα,
εἰκόνα,
ἦχος,
περιοχὴ συγκεκριμένης μαγνήτισης
ἢ φῶς;

Σκέφτεσαι όπως ξέρεις,
όπως έμαθες
από τον μπάρμπα-Νεύτωνα τον αφελή
των σχολικών σου εγχειριδίων,
τον ασεβή Αϊνστάιν
του τρόμου της νύχτας των πυραύλων,
τους ασαφείς Βίνερ-Κολμογκόροφ
της πανεπιστημιακής σου ανησυχίας,
αναπάντητης από καθέδρας θεμελιώδους απορίας.
Παλεύοντας με όρια στοχαστικά του Σάνον
σ’ αλώνια πέτρινα απελπισμένος πιστός,
επιρρεπής ως εκ τούτου σε δοξασίες αιρετικές
μπρος στο, για την ώρα, άβατόν τους. 

Σκαρφαλώνοντας σε χαώδεις λαβυρίνθους
ορθογωνίων μεταλλικών σκαλωσιών
δεμένος με σκληρά, καρτεσιανά σκοινιά
που πάνε μακριά αενάως ταλαντευόμενα
μ’ αρνητικούς και θετικούς εγελιανούς τραμπαλισμούς
-έριδες του Ηράκλειτου που λεν πως οδηγούν στην
     καλλίστην αρμονία-
και τα κρατούν,
ξέρεις,
στοργικά οι από των κήπων φίλοι σου
κι ο παιδικός σου γνώριμος, περιστασιακός
για έξι μήνες μόνο κοντοχωριανός στα εξήντα,
του Θησαυρού των Γνώσεων όμορφη εικόνα,
μαγική στης Βιστωνίδας πλάι τις αρμύρες
όπου διακεκοσμημένον πετούσατε μαζί
τον άσπρο σου χαρταετό
που δεν ξεχνάς άτομον,
βαρύν,
εξάγωνον και σταθερόν,
πρασινοστόλιστον
στα ταραγμένα της λίμνης νερά,
γλυκιάς ανοίξεως Δευτέρα Καθαρή. 

Έτοιμος πάντα να δεχτείς ανατροπές
κάθε φορά που η φύση φανερώνεται
ενώπιον νου υπερωρίμου
μετά από ταξίδια υπερπόντια
μακρόχρονα, δύσκολα και μοναχικά.

Θάνατο δε έχει ούτ’ εσχατιές.
Δέχεσαι, σχετίζεσαι, μαθαίνεις και αρνείσαι.
Δεν στέκεις πουθενά, μόνον
πιστεύεις κι αγαπάς
ό,τι μπροστά σου χαρίεν φτερουγίζει.
Κι είναι τα όμορφα τόσο πολλά,
τα καταλυτικά του Λόγου, τα μεγάλα.

Το να πετύχεις τ’ άλλαξε
με το να μάθεις,
την αμοιβήν αγνόησε,
το πώς πήρε, το πότε, το γιατί
και την κοινή χαρά την τετριμμένη
του τα νεκρά να κάνει, τα επί μέρους,
κίνηση ν’ αποκτούν και τέλος.

Έτσι κάπως βρέθηκε εκτός
των γενικών γραμμών και κατευθύνσεων
στάσιμος και λιμνάζων,
κυκλικά περιφερόμενος,
κοινωνικά απαράδεκτος,
μα ευτυχής στο γαρ επάνω και το άρα
του είναι και του γίγνεσθαι
της εκ δρυός πεσούσης ξύλου γλώσσας
των παλαιών του φίλων.

Με τόσην εντέλει σπουδή κι ενασχόληση
σε πράγματα χαώδη και τυχαία,
πώς να μ’ αρέσει η τάξη, η σειρά κι η ευθεία;
Λελογισμένη λοιπόν αταξίαν αγαπώ
του κόσμου μου, διερευνήσιμην.

Μέχρι που συναντάς 
τα όρια του διανύσματος της δύναμής σου
κι αποτρελαίνεσαι πηγαινοερχόμενος 
απ’ το σημείο εφαρμογής ως και του βέλους την ακίδα. 
Αυτό ήταν, το πανηγύρι τέλειωσε,
εδώ το πέρας, εδώ η αρχή.

Μέχρι να καταλάβεις πως 
μ’ όσα άλλα διανύσματα ελεύθερα
κι αν ενωθείς συσταίνοντας ακραίες συνισταμένες 
κι αν διατρυπάς τους κόσμους, τ’ άπειρα, το χάος
με πράξη και σκέψη 
στοχαστικά ανελισσόμενες,
πάλι σε όρια μέσα θα 'σαι. 

Κι ο υψιπετής σου λόγος, 
λόγους έχει επομένως 
και ως βέβηλη κραυγή, ως ύβρις 
να υψώνεται στα σύννεφα 
μα και ταπεινόφρων να αγγίζει
τη γη μητέρα του. 

Αχ αναλογικέ μου κόσμε
πώς μου γίνεσαι διακριτός,
ψηφιακός και κβαντισμένος
μπροστά στα μάτια μου με μιας
και πώς ξανά καθώς βουτώ μ’ ορμή
μέσα στα bit των γαλανών νερών σου μου ξεφεύγεις
και σε καθολική αναλογία μεταλλάσσεσαι;
Πώς να σε πιάσω, κι από πού;

Πώς και τη σκέψη μου ν’ αποκολλήσω 
από τις λάσπες που ξεκίνησε
και στην τροχιά αυτή 
τη σύντομη ως πυροτέχνημα
ίδια  ν’ αναβοσβήνει να την κάνω
στης φύσεως των πραγμάτων το ρυθμό;

Έτσι δεν πρόκειται ποτέ
να γράψετε ένα ποίημα.
Ούτε και να διαβάσετε.
Αφήστε που την ποιητική
των τόσο κομψών ολοκληρωμάτων μας
και των ωραίων τελεστών μας,
του μυστικού τους σχήματος
και της αλληγορίας τους
ποτέ δεν θα αντιληφθείτε.

Τεχνολογία αγαπησιάρικη,
αυτή της κοινωνίας και του έρωτος,
της επαφής και του αγγίγματος
η της διάλυσης του χώρου,
να σπάει το χρόνο θρύψαλα
είναι ό,τι σας πρέπει και αξίζει.

Δεν ξέρουμε τα πρώτα λόγια του ομιλούντος αρχανθρώπου.
Άλλωστε, τι το σημαντικό μπορεί να είπε;

Ξέρουμε πάντως τι είπε ο Alexander Graham Bell.
‘Come here, Watson.’
Τίποτα δηλαδή εκ νέου.
Ας τα κρατήσουμε αυτά. Ποιος ξέρει;
Ίσως οι ερμηνευτές τους νά’ χουν άλλη γνώμη.

Μαθαίνω τη στιχουργική του καθενός,
μ’ εμβρίθεια, πάθος και πνεύμα,
καθώς λένε δημιουργικό.
Μα πάντα δεν μ’ αρέσει και την παρατώ.
Αντίθετα, οι ψηφιακοί μου κώδικες
δεν μού ‘τυχε να ξεχαστούν ποτέ.
Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για σύγκριση
ως προς τη δυσκολία.
Βάλτε τώρα έναν ποιητή να εκτελέσει
μια αποκωδικοποίηση Viterbi ή LDPC
σε μήνυμα που τού ‘ρθε τελείως κατεστραμμένο.
Ένας αιώνας δεν του φτάνει…
Και ποιος ξέρει σε τι μονοπάτια θα χαθεί.

Ο περιττός πλεονασμός νομίζω εντέλει
είναι αυτό που μ’ απωθεί.
Τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
Φτάνει ο λόγος από μόνος του.
Έχει αυτός τον δικό του εγγενή πλεονασμό,
όσον χρειάζεται για να στηθεί ο κώδιξ.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, άχρηστο.

Ρωτάω πάντα αφελώς
σαν άσχετος και σαν παιδί.
Ρωτάω πάντα επίμονα και εκ συστήματος.

Έχω τις απαντήσεις βέβαια από χρόνια.
Χρόνια του πάγου ή της φωτιάς.
Θέλω διαρκώς όμως επαλήθευση.

Φοβάμαι πάντα μήπως ξεχαστώ
κι αρχίσω να λέω κι εγώ αγοραίες μαλακίες
να τρέχουν ανεξέλεγκτες, φρενήρεις
στους ανασφαλείς δρόμους της πληροφορίας.

Ασαφής λογική λέγεται
ή πλειότιμος ...
όχι πως είναι κάτι νέο
αλλά ξέρετε,
δεν ήταν πάντα εύκολο
να βάλεις δυο καρπούζια σε μια μασχάλη

έτσι καλύτερα ο Bruno ήρωας
κι ο Bellarmine άγιος, ταυτοχρόνως
ή
κάπως έτσι o Immanuel θα μπορούσε
να πιει μια μπύρα με τον Georg
και να καμαρώνουνε μαζί τον Karl.

ωραίος αγωγός
καλός
γερός σε πακτωμένο 
σίδερο απάνω

πόσο χαλκό αλουμίνιο γυαλί
σίδερο πλαστικό και ξύλο 
ξόδεψες 
πόσα πεδία και ακτίνες 
σκόρπισες 
για να φωτίσεις τα σκοτάδια σου

αγώγιμα κανάλια· δίαυλοι 
να άγουν ενέργεια κι αγωγές
σε ποιαν καρδιά και σκέψη ανάγωγη

ή άλλως 
η ματαιότης των δικτύων

^{photo: https://gr.pinterest.com/pin/362750944965005156/}

μηχανισμός εξισορρόπησης τυχόν αποκλίσεων
τέσσερις λέξεις μεστές νοήματος και περιεχομένου

εμένα όμως με αρέσει πιο πολύ εκείνο το τυχόν
πόσο περήφανο με κάνει

ποτέ δεν έλπιζα η χυδαία τέχνη μου να γίνει υψηλή πολιτική
μόνο οι εσναφήδες μηχανικοί του σήματος ή του ελέγχου
μπορούν να με καταλάβουν

όσο κι αν έγινα εργάτης του δικτύου
όσο κι αν έπαιξα με τρελαμένα bit
όσο κι αν λάτρεψα της πληροφορίας
τα λαμπρά παιχνιδίσματα λιώνω
κάθε που βλέπω μια παλιά έντυπη
σελίδα από κοντά

αν δεν με πιστεύετε μεγαλώστε στην οθόνη
την τελευταία μου φωτογραφία
μία σελίδα του Χικμέτ απ' το 59

η βίαιη ποσοτικοποίηση της ποιότητας 
μπορεί να οδηγήσει μόνον στο γελοίο 

τι έχουν να δουν τα μάτια σας 
ω ένθερμοι αξιολογηταί μας 

και περαστικά

αν είχαν καταργηθεί οι τάξεις 
δεν θα υπήρχαν πόρσε
θα είχαμε τότε όλοι 
αυτοκινούμενα ιπτάμενα οχήματα 
που θά 'ταν αδύνατον να συγκρουσθούν ή να πέσουν
με την υπερανεπτυγμένη τεχνολογία μας
αυτήν της αταξικής κοινωνίας 
που ως γνωστόν 
θα είχε άρει κάθε εμπόδιο στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων
εν αις και η επιστήμη τεχνολογία 
εκατό χρόνια από το 1917 θα ήταν αρκετά

ευχαριστώ που με ρωτήσατε
"ποια η άποψη σας για την ύπαρξη ταξικής παραμέτρου στο δυστύχημα με την πόρσε;"

πες μου ρε κάτι αληθινά καινούργιο
κάτι που να μην το ξέρω
κάτι που να μη προβλέφθηκε
ή να μην μπορούσε να προβλεφθεί

σε παρακαλώ
μη λες μόνο λόγια πολλά
για να μην πεις τίποτε

σας βαρέθηκα πια

αναγνωρίζονται εύκολα από μόνοι τους 
δεν χρειάζονται συστάσεις 
ξέρουν αυτοί 
έχουν τον μυστικό τους κώδικα 
αυτόν της ανάγνωσης των συναισθημάτων

πού θα μπει εκείνο το like 
πώς 
και πότε 
πού δεν θα μπει
μετά από πόσον καιρό 

το έχετε σκεφτεί
καμιά φορα είναι σαν εκείνο το γράμμα 
που ερχόταν ξαφνικά 
χρόνια μετά την έκδοση της κατακαημένης συλλογής 
των τριάντα πωλήσεων ανά την υφήλιο
γεμάτο λόγια καλά 

α ρε Κωνσταντίνε 
με τα εύλογα παράπονά σου

άστους να χάνονται τυλιγμένοι 
σε ένα σάπιο χαρτί βρεγμένο με μελάνι 

καινούριος κόσμος έχει ανοίξει 
στα ηλεκτρόνια της εξώτατης τροχιάς 
τα ελεύθερα ν' αλλάζουνε πυρήνα 
και εις το φως το πανελεύθερο και ζόρικο 
το ανέσπερον

Είμαστε μάρτυρες 
δεκάδων πρακτικών εφαρμογών μεταφοράς πληροφορίας 
σε δίκτυα με διαύλους εξαιρετικά ενθόρυβους
και επεξεργασίες του σήματος στους κόμβους τους, έως και άθλιες.

Μπορούν, όσοι μπορούν, να στοχαστούνε 
για την γνώση, την αλήθεια και την διάδοσή τους 
μέσα απ' τα σύγχρονα πληροφοριακά μέσα.

Ειδικά κάποιοι απ' αυτούς 
που με περίσσεια θαυμασμού τα επικαλούνται 
σε κάθε τους τοποθέτηση για το λαμπρό μας μέλλον.

εντάξει· ειπώθηκαν όλα 
γράφτηκαν αντιγράφτηκαν και ξαναγράφτηκαν 
καταλάβατε καλά μου παιδάκια 
οι πιο γενναίοι θα πάρουν τον δρόμο των δικαστικών αγώνων 
ίσως κάποτε γίνουν και ταινία απ' το Χόλυγουντ
κάποιοι άλλοι ακόμα πιο γενναίοι θα πάθουν ακτιβισμούς 
ίσως και occupy πλατειών δρόμων και εισόδων 
για 
Liberté Egalité Fraternité των bit

τι να κάνουμε 
θα περιμένουμε πάρα πολύ μέχρι να γίνει κατανοητό 
πως τα καημένα είναι comodity 
έχουν σφραγίδα του ιδιοκτήτη τους 
στο μπράτσο και ταξιδεύουν σε δρόμους 
επίγειους εναέριους κι υποβρύχιους ιδιωτικούς

και πως μόνον τ' αντάρτικο κι η εξέγερσή τους
τα σώνει 

η κατανόησις των δυνατοτήτων του νέου σύμπαντος 
απ' τα εκατομμύρια των αφελών εγκλωβισμένων του
είναι φύσει αργή· πολύ αργή 
όταν θα γίνει πλήρης 
όλα τα στενά και οι χωσιές θα είναι πιασμένα

οι ορίζοντες των θρασιμιών ήταν πάντα στενοί 
σπάνιες οι εξαιρέσεις και δεν ευδοκίμησαν 
κι αυτό φύσει

έτσι πήγαινε πάντα ο κόσμος· αργά 
και με τις αλυσίδες του παρελθόντος του στα πόδια

ελπίζομεν μόνον εις τα σπήλαια 
και στα εξαιρετικά του μέλλοντος μας αγριμάκια 

απόρησες τότε για το πώς γίνεται 
να ψάχνει κάποιος επί ορίων 
για τις ουλές στο πρόσωπό σου 
μόνο απ' τα λόγια σου επιπλέοντα
σε θάλασσες ηλεκτρονίων ή φωτονίων 

έγιναν και χειρότερα· αρχές του αιώνα 
έκανα ένα ταξίδι πολύ μακρύτερο 
κοντά τρακόσια χιλιόμετρα ανατολικά 
σε μιαν άλλη μεθόριο
για την γενική ενός ονόματος θαμμένου 
κάτω από στιβάδες σωματιδίων 

όλα 
λέξεις και πόλεις και πρόσωπα 
μεθόριος    

εδώ δεν κάνω άλλο πάρεξ 
ν’ αναζητώ την σχέσιν 
της καθ’ ημέραν ποιήσεως 
μ’ εκείνην  της εικόνος καθ’ ημέραν 

ήχος εικόνα γράμματα γίνονται εν και το αυτό 
λόγος στα έσχατα της ύπαρξής του 
μακριές γραμμές από πεδιακές διαφορές 
δύο προσώπων του ενός 

αρχή των πάντων· Janus Quirinus

χάσκω σαν χάχας μπρος στις πύλες του 
πόλεμος είν’ αυτός ή ειρήνη 

_{εικόνα: Temple of Janus Peter Paul Rubens}