Μαθαίνω τη στιχουργική του καθενός,
μ’ εμβρίθεια, πάθος και πνεύμα,
καθώς λένε δημιουργικό.
Μα πάντα δεν μ’ αρέσει και την παρατώ.
Αντίθετα, οι ψηφιακοί μου κώδικες
δεν μού ‘τυχε να ξεχαστούν ποτέ.
Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για σύγκριση
ως προς τη δυσκολία.
Βάλτε τώρα έναν ποιητή να εκτελέσει
μια αποκωδικοποίηση Viterbi ή LDPC
σε μήνυμα που τού ‘ρθε τελείως κατεστραμμένο.
Ένας αιώνας δεν του φτάνει…
Και ποιος ξέρει σε τι μονοπάτια θα χαθεί.

Ο περιττός πλεονασμός νομίζω εντέλει
είναι αυτό που μ’ απωθεί.
Τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
Φτάνει ο λόγος από μόνος του.
Έχει αυτός τον δικό του εγγενή πλεονασμό,
όσον χρειάζεται για να στηθεί ο κώδιξ.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, άχρηστο.