Σκέφτεσαι όπως ξέρεις,
όπως έμαθες
από τον μπάρμπα-Νεύτωνα τον αφελή
των σχολικών σου εγχειριδίων,
τον ασεβή Αϊνστάιν
του τρόμου της νύχτας των πυραύλων,
τους ασαφείς Βίνερ-Κολμογκόροφ
της πανεπιστημιακής σου ανησυχίας,
αναπάντητης από καθέδρας θεμελιώδους απορίας.
Παλεύοντας με όρια στοχαστικά του Σάνον
σ’ αλώνια πέτρινα απελπισμένος πιστός,
επιρρεπής ως εκ τούτου σε δοξασίες αιρετικές
μπρος στο, για την ώρα, άβατόν τους. 

Σκαρφαλώνοντας σε χαώδεις λαβυρίνθους
ορθογωνίων μεταλλικών σκαλωσιών
δεμένος με σκληρά, καρτεσιανά σκοινιά
που πάνε μακριά αενάως ταλαντευόμενα
μ’ αρνητικούς και θετικούς εγελιανούς τραμπαλισμούς
-έριδες του Ηράκλειτου που λεν πως οδηγούν στην
     καλλίστην αρμονία-
και τα κρατούν,
ξέρεις,
στοργικά οι από των κήπων φίλοι σου
κι ο παιδικός σου γνώριμος, περιστασιακός
για έξι μήνες μόνο κοντοχωριανός στα εξήντα,
του Θησαυρού των Γνώσεων όμορφη εικόνα,
μαγική στης Βιστωνίδας πλάι τις αρμύρες
όπου διακεκοσμημένον πετούσατε μαζί
τον άσπρο σου χαρταετό
που δεν ξεχνάς άτομον,
βαρύν,
εξάγωνον και σταθερόν,
πρασινοστόλιστον
στα ταραγμένα της λίμνης νερά,
γλυκιάς ανοίξεως Δευτέρα Καθαρή. 

Έτοιμος πάντα να δεχτείς ανατροπές
κάθε φορά που η φύση φανερώνεται
ενώπιον νου υπερωρίμου
μετά από ταξίδια υπερπόντια
μακρόχρονα, δύσκολα και μοναχικά.

Θάνατο δε έχει ούτ’ εσχατιές.
Δέχεσαι, σχετίζεσαι, μαθαίνεις και αρνείσαι.
Δεν στέκεις πουθενά, μόνον
πιστεύεις κι αγαπάς
ό,τι μπροστά σου χαρίεν φτερουγίζει.
Κι είναι τα όμορφα τόσο πολλά,
τα καταλυτικά του Λόγου, τα μεγάλα.