Βάδιζα πάντοτε μόνος.
Λέξεις στείρες,
ασθενικές και χιλιοβιασμένες
συνταίριαζα πάνω στο χαρτί,
ενώ με κύκλωναν απείθαρχοι αριθμοί,
έγκυοι, και ξιπασμένοι.
Τα μεταξύ τους νήματα ξέμπλεκα,
λίγο η αλήθεια τους να κουνηθεί,
να με καλημερίσει,
πίσω από σύννεφα και σκόνες μαγικές
του Πυθαγόρα κόλπα και γητέματα του Ελύτη.