ώσπου έσκυψες
και τίναξες την ξανθιά αλογοουρά 
για να φανεί στον τρυφερό σου τράχηλο 
το τατουάζ με την βασιλική κορώνα

είκοσι χρονώ κορμάκι 
με το μωρό σου αγκαλιά 
Κυριακή πρωί Θεία Ευχαριστία 
και ποιον φονιά πληρώνεις μάτια μου

Καμινικίων Ευαγγελίστρια 
πνιγμονή η αέναος και μνημόσυνον ετήσιον  
η ερημία τα χαλάσματα παντού 

οσμή από κομιτάτα προσφυγιά 
αντίσταση και προδοσία· ποια λήθη 
αν μόνον τυφλωθείς αν κουφαθείς αν βουβαθείς 

αυτά έκανα στη ζωή μου
λέει και καμαρώνει σαν γύφτικο σκεπάρνι

τι σκατά έκανες ρε μαλάκα
να στα πω εγώ και εν συνόψει

έβαλες δυο πέτρες την μια πάνω στην άλλη 
έγραψες με πιο πολλά ο σε μερικές σελίδες 
αυτά που άλλοι έγραφαν με πιο πολλά α 
έκανες και δυο παιδιά που σ' έχουνε γραμμένον

σου φτάνουν 
ή να σου πω το τι δεν έκανες
και το τι έκαναν αυτά που έκανες στους άλλους

μεγάλωσα ανάμεσα σ' ερείπια και χαλάσματα...

δεν πέρασα από τόπον άλλον 
με τόση πολλήν εγκατάλειψη

εδώ δεν φτιάχναν τα ρημάδια
δεν τα στηλώνανε· τ' αφήναν
να τα λιώνει ο καιρός ο αέρας το νερό

σχεδόν πάντα αρχινούσαν κάτι καινούριο δίπλα τους
που δεν προλάβαινε καν να τελειώσει
ρήμαζε μισοτελειωμένο

Πώς και μπορείς να βάζεις
ολόκληρον έναν λαό
μες στο δικό σου όνειρο;

Πώς και μπορείς να κάνεις
θρησκεία και εικόνισμα,
σύνταγμα και νόμους,
ψωμί, νερό κι ελπίδα
την αλήθειά σου;

Ποιος είσαι;
Τι διαφέρεις απ' τους έναντι;

Εδώ που τα λέμε όμως, η διαλεκτική τουλάχιστον
μπορεί και να προβλέψει μόνη την ανικανότητά της.