μεγάλωσα δύο παιδιά στον νοητό άξονα
που περνάει απ' το σημείο λήψης της φωτογραφίας
τον Ναυτικό όμιλο δηλαδή
την τσιμινιέρα του 'Αλατίνι'
και φτάνει ως την κορυφή του βουνού
πίσω απ' το Χαρίσειο στην Μαλακοπή
μεγαλώνω τέσσερα εγγόνια στον ίδιο άξονα
με τα ελάχιστα αλλά τα πιο ωραία
πόλεμο δεν είδα
ούτε σφαγές
κανονίστε μαλάκες
ήτανε Μπάφραλης δύσμορφος μεγαλοκέφαλος
γέρος και συγγενής εξ αγχιστείας μακρινός
χωριά του βάλτου και της λάσπης
Τράγηλος Αχινός Μαυροθάλασσα
είχε πέσει ο μπαμπάς στην ανάγκη του
τον φιλοξένησε κάποια βράδια
όταν εδούλευε στην αποξήρανση της λίμνης τ’ Αχινού
είχε γλυτώσει στο Κιλκίς
και δεν εγλύτωσε απ’ τα χέρια του κανείς δικός μας
στην επικράτεια του
ήρθε στο σπίτι νύχτα
με μία χλαίνη στρατιωτική βαμμένη μαύρη
ήμουνα νήπιο κι ο Γιαννάκης μας μωρό στην κούνια
πώς να του πει όχι του φονιά
μάνα και κόρη είδαν που έβγαλε το όπλο
και τό ‘βαλε κάτω από τ’ άσπρο μαξιλάρι
καθώς του έλεγε ‘ιγώ Θύμιου μ' χουρίς σίδιρου δεν κάνου’
την άλλη μέρα το πρωί τον ξεπροβόδισε
‘θείο να μην ξανάρθεις
το σπίτι έχει μωρά κι έναν χαμένο’
κοιμήθηκα παιδί μια νύχτα
ανάμεσα σε δύο παραμπέλουμ
ένα κρυμμένο μες σε βόθρο
και ένα κάτω από άσπρο μαξιλάρι
νυφιάτικο
θα πάω για ύπνο
να ονειρευτώ δέντρα
δέντρα να προσπαθούν
να φυλλοφορήσουν πλάι στη θάλασσα
δεύτερη μέρα της άνοιξης
και λερωμένους γλάρους να πετούν
πίσω κι επάνω απ' τα χλωμά κλαδιά τους
ψάχνοντας τρύπες από ωραίο φως
στον μαύρο ουρανό της Σαλονίκης
τα διαγράψατε όλα· άφρονες
δεν έχει πόλεμο που να μην ξεκίνησε
από μια κούρσα εξοπλισμών
δεν έχει σφαγείο που δεν έγινε με προπαρασκευή
είστε και του διαλεκτικού υλισμού π' ανάθεμά σας
να δούμε ποσό βαθιά θα χώσετε τα χέρια σας
ασπρίζει η πόλη μου κοντά εβδομήντα χρόνια τώρα
είναι κι η υγρασία του κόλπου που θολώνει τα χαμηλά
να κρύβει το κεραμιδί την ώχρα εντός της να ξεθωριάζουν
μαζί με κάθε υποψία εγκλήματος· αυτή η μάνα του
πόσο θάνατο μπορείς να χωρέσεις σε μία Καθαρά Δευτέρα
σαράντα χρόνια ύστερα
δεν είδα τίποτε άλλο ζωντανό
στη ίδια διαδρομή Στρυμονικό-Νιγρίτα
παρά δυο ηλιοκαμένους γέροντες
μ' ένα πανάρχαιο Hilux Toyota
φυστίκια να πουλούν στην ερημία
της διασταύρωσης του παλαιού δρόμου
κάτω απ' τα συμμαχικά νεκροταφεία του Καλοχωρίου
νομίζατε ότι θα κρατήσει για πάντα ...
χαράματα φύγατε
κι οι απελευθερωτές από απέναντι ήρθαν
με καϊκάκια και ψαρόβαρκες
βρήκατε άλλον τρόπο βέβαια για να ξανάρθετε
ποιος είπε όμως πως η ιστορία παίζει μόνο με σας...
ακούγεται λίγο μελό
αλλά μόνο η καρδούλα μου το ξέρει
σ' αυτήν την άθλια διαδρομή
από τα Σκόπια ως την Γευγελή
μέχρι να έρθει το μήνυμα
στις μία και μισή μεταμεσονυκτίως
'περάσαμε τα σύνορα'
καλώς μας ήλθατε
εδώ θα μένω
να βλέπω κάθε βράδυ
το βουνό του Ηλία Τσέχου από μπροστά
του Μάρκου Μέσκου από τα πίσω
με την κομμένη γλώσσα του να με μιλάει
καθώς να το σταυρώνουν σταυρωτήδες
που σπούδασαν ό,τι σπούδασα κι εγώ
να βάζουν δηλαδή σε κίνηση ηλεκτρόνια
και να τα βόσκουν και να τα οδηγούν
σε κάμπους και βουνά
σε θάλασσες και σε ποτάμια
ώσπου να φτάσουνε στην γαμημένη μπρίζα σας
να κλαίω
γιατί πολλούς τους σπούδασα κι εγώ
δεν έγινε δα και τίποτε παράξενο
μήτε και κάτι απρόβλεπτο
στην δίνη μέσα είμαστε
του τόπου μας και του καιρού μας
πορεία που ξέρουμε καλά
αυτήν της παρακμής του αιώνα
τώρα
από γιορτές και πανηγύρια
μεταστροφές και ακυρώσεις
ή και προδοσίες
δόξα τω θεώ έχουμε μπουχτίσει
τίποτε καινούριο· όλα πια γνωστά
κι οι άνθρωποι
κι οι πράξεις
και τα αισθήματα
θα κλάψω λίγο
δεν γίνεται αλλιώς
όμως θα συνεχίσω να βαδίζω
σε κήπους μέσα με ροδόδεντρα
όχι
μ' όλη την άνοιξη και την αγάπη
δεν ήταν τόπος και χρόνος αθωότητας
γεμάτος αίματα ήταν
μόλις που είχαν φυτρώσει τα χορτάρια
κι έκρυβαν τα χώματα
δεν έχω αυταπάτες
δεν τέλειωσε ποτέ
