τι να τα κάνουμε του λέγαν τα κουπιά
θα μας πηγαίνει ο άνεμος
λόγια του ανέμου έλεγε
άντεξε μέχρι το Λεπάντο
μετά όλα γίναν του ανέμου
γύρισε ύστερα από τρεις αιώνες
ήταν κι αυτός αερικό πια
τον φώναζαν ατμό και στροβιλίζονταν
σε σωληνώσεις μέσα
σε κύλινδρους σε καζάνια
μα έδερνε την θάλασσα όπως ήξερε
γλυκά σαν με κουπί
η φιλοδοξία του να βλέπεις από πάνω τους από κάτω
έγινε μόνο τσιμεντένιες κολώνες διάσπαρτες
χωρίς χάλκινους αγωγούς
χωρίς μεταλλικά καπάκια
χωρίς λάμπες
φωτιστικά κενά που να μαζεύουν χρόνο
αδιαφορούσε αυτός· παρέμενε ένας κωπηλάτης
μικρός για την δημοκρατία της θάλασσας
ανάμεσα σε τόσους αλαζόνες ολιγαρχικούς
με του ιστίου τους την ευκολία
και της καρίνας τους την βεβαιότητα
ζορίζεσθε πάλι ε
ο γρίφος των ροών επί του χάρτου
που λύσατε πριν δυο και κάτι χρόνια
βρυκολακιάζει
ούτε η μεγάλη συμφωνία σας
ούτε οι στόλοι κι οι ναυτικές περιπολίες
δεν συμμαζεύουν τ' ασυμμάζευτα
πώς να λυθεί σε θάλασσες και σε νησιά
ποτάμια και κοιλάδες της ενδοχώρας σας
αφού ακόμη δεμένοι και λυτοί
από την Κοίλη ολόκληρη ως την Βακτριανή
και το βασίλειο του Σαβά αλωνίζουν οι φονιάδες σας
λιγνίτης
μια ιστορία ένα έπος
η ενεργειακή ζωή της χώρας
πριν και μετά τον πόλεμο
και σήμερα και αύριο
η αγκούσα κι η πυρωμένη σόμπα
οι νεκροί οι φερέδες* κι η μαύρη σκόνη
το κάρβουνο του τόπου μου
τα μαύρα χρόνια των γονιών μου
τον παίζουν τώρα στα χαρτιά
μειράκια τον πουλούν
μειράκια τον αγοράζουν
γελούσα
κι οι παραδιπλανοί αναμένοντες στα αυτοκίνητα
κρυφοχαμογελούσαν μεταξύ τους
καθώς ο σιτεμένος ελαφρώς νέος
ανάλφρος και αεράτος
κρατώντας στο ένα χέρι το μπλουζάκι του
και στ' άλλο ένα κινητό με τ' ακουστικά στ' αφτιά του
περήφανα περιέφερε τους λευκούς του μύες
στον ήλιο ανάμεσα στην παλιά ετοιμόρροπη σκάλα
και στον εξωτερικό τοίχο του λιμανιού του ΝΟΘ
μέχρι το εκκλησάκι του Άι Νικόλα
φαινόταν να είναι μόλις γυμνασμένος
και όχι σπουδαία πράγματα
παχάκια ήταν ορατά δια γυμνού οφθαλμού
τότε πρόσεξα στην κωλοτσέπη του
ένα μικρό μπλε μαθητικό τετράδιο
διπλωμένο στα δύο
δαγκώθηκα· κι αν γράφει ποιήματα
απόρησες τότε για το πώς γίνεται
να ψάχνει κάποιος επί ορίων
για τις ουλές στο πρόσωπό σου
μόνο απ' τα λόγια σου επιπλέοντα
σε θάλασσες ηλεκτρονίων ή φωτονίων
έγιναν και χειρότερα· αρχές του αιώνα
έκανα ένα ταξίδι πολύ μακρύτερο
κοντά τρακόσια χιλιόμετρα ανατολικά
σε μιαν άλλη μεθόριο
για την γενική ενός ονόματος θαμμένου
κάτω από στιβάδες σωματιδίων
όλα
λέξεις και πόλεις και πρόσωπα
μεθόριος
κάνε συ νόμους κι ερμηνείες
ό,τι ξεβράζει η θάλασσα
δεν ξέρει από τέτοια
θα σβήνεις όπως γράφεις
καλά τι νόμισες αγόρι μου
πως αν κολλήσεις ένα digital μπροστά
θα κάνεις και καινούριον ουρανό
αμ θέλουνε αρχίδια οι κόσμοι και τα σύμπαντα
κι όχι λεξούλες κι αλλαξοκωλιές
το μέτρημα του χρόνου κάνει το ίζημα
και ο αιώνας φέρνει το από κάτω απάνω
Κρανίου τόπος
τι θέλανε να στήσουνε εδώ οι θλιβεροί μηχανικοί
δεν είναι τόπος παρά μόνο για σταυρούς
κολόνες τσιμεντένιες άσφαλτος
κι ένα εκκλησάκι έμειναν
πρίνοι φυτρώνουν στις ρωγμές των δρόμων
πέφτουν κάθε χειμώνα τα πρανή
οι γύφτοι άρπαξαν ό,τι χάλκινο
και σιδερένιο από κολόνες κι υπονόμους
κουρεύουν τα κατσίκια οι βοσκοί
σ' όποια ισόγεια έρημα γιαπιά
και σε στεγνές κινστέρνες
