λοιπόν δασκαλοπαίδι μου μ' εξήντα χρόνια μαθητεία
πολύ καλός στην τέχνη σου έγινες
μόνο που
ακόμα κι όταν φτάνεις να λες για την αλήθεια
με γλώσσα και με ποίημα
στην ζάλη του ρυθμού
ν' αγγίζεις το καλό και το ωραίο
ε δεν μπορείς· θα βάλεις την δική σου ψιλομαλακίτσα
πού να σ' αφήσουν μάνα και πατέρας
εκείνοι ξέραν· δεν ήταν σαν και τους δικούς μου
που οι δυστυχείς μου ρώταγαν εμένα
εκεί που χαίρεστε εσείς τις ευκαιρίες σας
εγώ βλέπω χαμένες ευτυχίες αθώων
και όλεθρο προδιαγεγραμμένο καθαρό
όχι δεν θέλω ευκαιρία
ούτε άνιση ούτε ίση
εγώ δικαίωμα γουστάρω
σ' ολουνούς
εβδομήντα χρόνους και δυο μέρες
χωρίς καμιάν επίσημη γραφή
χωρίς ένα γραπτό σημείο
να λέει πως σκοτώθηκε τότε κι εκεί
το '75 βρήκα τρεις συντρόφους σου στην εμιγκράτσια
φίλοι σου παιδικοί στην γειτονιά
θυμάμαι μια ωραία γυναίκα την Μούδη
σκοτώθηκες μου είπε στον Γράμμο
σφαίρα στην κεφαλή
εμείς τον θάψαμε· πώς δεν το μάθατε ποτέ
αυτό ήταν όλο
κι όμως χτες βράδυ είδα επιτέλους αυτό
γραμμένο κι επίσημο από τ' αρχεία
όνομα Καΐπης Γιώργος
σκοτώθηκε στις 03/07/48
στο Σμόλικα
εσύ 'σουνα λοιπόν Γιώργη
εκείνο το κρύο αεράκι στην πλάτη μου
καθώς μετά τους Πάδες στην στροφή
πάνω απ' το ρέμα σταμάτησα να δω την κορυφή
ζεστό πρωινό Σεπτέμβρη
κι είπα της Μαίρης
ας γυρίσουμε ο καιρός αλλάζει
το ίχνος του δημιουργού
ή του αστόχαστου περαστικού
ή του παιδιού
που χόρευε ή κυνηγούσαν
δεν έχει σημασία
το ίχνος
όταν χαθούν οι επιπόλαιες φτηνές επικαλύψεις
όταν η αλμύρα ολοκληρώσει το έργο της
το ίχνος στην πέτρα ή στο σαν πέτρα τσιμέντο
μένει 
ντρέπομαι ρε γαμώτο...
δεν ξέρω για σας μα εγώ ντρέπομαι
θέλω να κρυφτώ κάτω απ' το σεντόνι μου
να μην φαίνομαι
όπως όταν ήμουνα μικρό παιδί
πάρ’ τους πίσω ρε μαλάκα
τσίμπα και μιαν αναστολή αύξησης
στα πέντε κωλονήσια σου για να τους μαντρώσεις
ένα 5 ως 8% στον φόρο μείον
προσώρας και σου φτάνει
τι φτήνια τι εξευτελισμός
αναζητώ την λέξη
δεν βρίσκω άλλη απ’ το υπέροχο φτωχομπινέδες
μα πιο πολύ φοβάμαι τ' ολόλαμπρό μας έθνος
φοβάμαι μην ξεσηκωθούν κι άλλα των χαλασμένων ξερονήσια
και αρχίσουν να φωνάζουν
φέρε κι εμένα μπάρμπα μαύρους
δεν πα να να γράφετε ό,τι θέτε
δεν πα να χύνετε του κόσμου την χολή ή το σάλιο
άμα δεν δω φάτσα κινούμενη και δεν ακούσω την φωνή ζώσα
δεν πιστεύω
τα γράμματα είναι αυτό που λέει η λέξη ψιλά
όλοι όσοι έντιμοι και αγαθοί
πίστεψαν τον νεαρό μοιραίο ηγέτη και συνετάχθησαν αυτώ
εις τον σκληρό και άπελπι αγώνα του
χωρίς να κάνουν πίσω
ακόμη κι όταν όλα έδειχναν να έχουνε χαθεί
και να μην ξεχωρίζει το εδώ από τ' απέναντι
κι ο αρχηγός απ’ τον εχθρό
εξύπνησαν εκείνο το πρωί
αμέσως μετά το θερινό ηλιοστάσιο
με έναν φωτοστέφανο
από εικοσαριά πολύ μικρά κίτρινα χρυσά αστεράκια
τριγύρω απ' το κεφάλι τους στο ύψος των ματιών
πετούσαν ασταμάτητα σαν μύγες ενοχλητικές
και προσπαθούσαν να τα διώξουν
αλλ' ήταν μάταιο καθώς επανερχόταν στις τροχιές τους
αν έπιαναν κάποιο και το συνέθλιβαν
ή αν το έκλειναν σε κάποιο ντουλάπι
αυτόματα τότε και εκ του μη όντος
εμφανιζόταν αντικαταστάτης του
πορεύτηκαν έτσι στο υπόλοιπο της ζωής τους
και απετέλεσαν το πολύ γνωστό τάγμα των αγίων της κρίσεως
δεν είναι ζήτημα αρμονίας
ούτε ρυθμού
επί κεκλιμένου επιπέδου
αυτό είναι και το πρόβλημα
τα άλλα όλα
τέντες
λιμναία εγκατάλειψις
ξενών η συντροφία
ας μπουν στην άκρη
δεν σώζει το αλφάδιασμα του βήματος
photo: https://www.fosonline.gr/plus/epikairotita/article/12320/prespes-se-ligi...
ο χρόνος χαλαρώνει τους αρμούς
έρχεται ομίχλη και τα τυλίγει όλα
κομμάτια και θρύψαλα
στρώσεις επί στρώσεων
και μετά ψάχνεις και βρίσκεις
απεγνωσμένα
τυχαία θραύσματα άσχετα
δεν είναι από μόνο του κακό
για ποιον όμως και πότε και γιατί
και γίνεσαι γελοίος
στα μάτια των που έχουν φύγει
των που θά 'ρθουν
δεν φταίει σε τίποτα ο καιρός
εσύ φταις· εσύ το θέλεις· εσύ το κάνεις
δεν μου λέτε τίποτε που δεν ξέρω
τίποτε που δεν άκουσα
τίποτε που δεν διάβασα
εγγονός προσφύγων είμαι
όχι δεν υπάρχει τίποτε διαφορετικό
απ' ό,τι πριν εβδομήντα ή εκατό χρόνια
ας ανατρέξουν οι εχέφρονες στα κείμενα
θα βρουν τα ίδια απολύτως πράγματα
οι επιφανειακές διαφορές
ποσότητες μέσα άνθρωποι
μορφές οργανισμών
αδυνατούν να κρύψουν την ουσία
οι αίτιοι αναθέτουν την διαχείριση
του δράματος των πράξεών τους
σ' ανθρώπους πού είναι δικοί τους
με τις δικές τους τεχνικές
εκεί και η αιτία της φρίκης
και της κόλασης των 'spaces'
ω Θε μου τι ωραίος όρος
που τα καθίκια μηχανεύονται
τα μέσα θα ήταν αρκετά
αν δεν ήταν πάντα έτσι
ίσως και οι κυνηγημένοι και το πέρασμά τους
να ήταν ευλογία για τους τόπους
μπορούν να με καταλάβουν
όσοι δεν μιλούν
στέκονται στην σκιά αλλά κερδίζουν
ανάμεσά τους κάποιοι επιφανείς
ή εθνικοί ή τοπικοί του μέλλοντός μας
