εβδομήντα χρόνους και δυο μέρες 
χωρίς καμιάν επίσημη γραφή 
χωρίς ένα γραπτό σημείο 
να λέει πως σκοτώθηκε τότε κι εκεί

το '75 βρήκα τρεις συντρόφους σου στην εμιγκράτσια 
φίλοι σου παιδικοί στην γειτονιά 
θυμάμαι μια ωραία γυναίκα την Μούδη
σκοτώθηκες μου είπε στον Γράμμο
σφαίρα στην κεφαλή
εμείς τον θάψαμε· πώς δεν το μάθατε ποτέ
αυτό ήταν όλο

κι όμως χτες βράδυ είδα επιτέλους αυτό
γραμμένο κι επίσημο από τ' αρχεία

όνομα Καΐπης Γιώργος 
σκοτώθηκε στις 03/07/48
στο Σμόλικα

εσύ 'σουνα λοιπόν Γιώργη 
εκείνο το κρύο αεράκι στην πλάτη μου 
καθώς μετά τους Πάδες στην στροφή 
πάνω απ' το ρέμα σταμάτησα να δω την κορυφή
ζεστό πρωινό Σεπτέμβρη 
κι είπα της Μαίρης 
ας γυρίσουμε ο καιρός αλλάζει