διπλό των κορασίδων κόκκινο
και πού το βλέπεις
το βλέπω· όλα τα βλέπω ...
από εδώ επάνω που μ’ έλαχε
όλα φαίνονται
άστους αυτούς
να μην μπορούν να δουν ούτε το χιόνι
ούτε τ' αποδημητικά επάνω τους
να χάνονται στην υγρασία της επιφανείας
να ψάχνουν το άνοιγμα της διαφυγής
υγρών και αερίων υπολειμμάτων
αγρίων και πολεμικών πολιτισμών ...
στοχαστικά
θέλουν δεν θέλουν
για την δημοκρατία της θάλασσας τραβάνε
εκείνη με την γραφίδα απ’ το ξύλινο κουπί
βάφουν θαλαμηγούς και κότερα
την άνοιξη οι ευτυχείς ευνοημένοι
μπερδεύονται βαρκάκια και ιστία
Κελλάριον
μπογιατζήδες
μικροί ερέτες
μεσήλικες σαπιοκοιλιές που αθλούνται
κι εσύ αθώο μου μικρό
χορεύεις πάνω σε ξύλινο σταυρό
δεν ξέρεις
δεν χρειάζεται να μάθεις
η κατανόησις των δυνατοτήτων του νέου σύμπαντος
απ' τα εκατομμύρια των αφελών εγκλωβισμένων του
είναι φύσει αργή· πολύ αργή
όταν θα γίνει πλήρης
όλα τα στενά και οι χωσιές θα είναι πιασμένα
οι ορίζοντες των θρασιμιών ήταν πάντα στενοί
σπάνιες οι εξαιρέσεις και δεν ευδοκίμησαν
κι αυτό φύσει
έτσι πήγαινε πάντα ο κόσμος· αργά
και με τις αλυσίδες του παρελθόντος του στα πόδια
ελπίζομεν μόνον εις τα σπήλαια
και στα εξαιρετικά του μέλλοντος μας αγριμάκια
σαν σήμερα το έγραψε
μεγάλος ποιητής αλλ' επικίνδυνος άνθρωπος
λέει ο Γιώργος Μ.
μη με πληγώνεις μάτια μου
είδα τυράννους επί ασπαλάθων
αρκετούς
μα δεν τελειώνουν
Παμφυλία Κόσσοβο μια ώρα πτήση
περνάει πάνω από τον Όρβηλο και την Θάσο
κι εσύ Αιγέας με τα μικρά σου ευτυχώς
επί Σουνίου
photo: Angeliki Dimaki-Adolfsen
πρέπει νά 'τανε κάπου έναν μήνα απ' την αρχή
στάθηκα μπροστά της
και την κοίταξα στα μάτια
δεν ήταν όμορφη σαν την μάνα μου
ήταν όμως γλυκιά και γαλήνια
άνοιξα το τετράδιο
κι είχα το όνομα σωστά
όχι με τέσσερα λάθη όπως την πρώτη φορά
άνοιξε το αναγνωστικό
σε μια τυχαία σελίδα
έπεσε σ' εκείνη με την φωτιά και το δαδί
διάβασε είπε
μπορούσα να διαβάζω οτιδήποτε πια
ήταν απλό
έβαζες τα γράμματα το ένα δίπλα στ' άλλο
και γίνονταν στο στόμα σου ωραίοι ήχοι
λέξεις εικόνες όλα μαζί ένα
μ' αγκάλιασε και με φίλησε στην γελοία μου φράντζα
πόσο μετάνιωσα που δεν έγινα δάσκαλος
άψογος στάσις
πολιτική κατευνασμού
λεγόταν
και άντε καλά όλα αυτά τα μαλάκια
που ξημεροβραδιάζονται ουρλιάζοντας
μα κι οι σοφοί σας οι γραφιάδες
οι πλέον σοβαροί εκπρόσωποί σας
και το ιερατείον σας όλον
ούτε τα σχολικά εγχειρίδια ιστορίας
δεν διάβασαν ποτέ τους
να ξέρουν την κατάληξη
εσύ πάντως γιαβρούδι μ' κάτσε εκεί πού 'σαι
μην το κουνάς ρούπι απ' όσα ξέρεις κι έμαθες
βρωμάει μπαρούτι όλος ο τόπος
και θα σε χρειαστεί
περήφανος να είμαι μάνα μου
για ρημαδιά και για κουρέλια όμως
για ό,τι σε υγρασία μένει και σε φως
για ό,τι είναι νά 'ρθει και να καρτερώ
ως τότε θά 'μαι στην Σαλονίκη πάντα
από του Μάρτη είκοσι εννιά ως τον Απρίλη στις εννιά
το δίλημμα λοιπόν του πιο μικρού ερέτη
εμπρός στην ελαφρότητα των ιστίων
όχι μικρέ μου
όχι
μην σε γελάσει ο ρουφιάνος ο αίολος
κάλλιο γραφίδα από παλιό κουπί
παρά από σπασμένο κατάρτι
δεν ξέρει ιδρώτας τι θα πει
εν τω μεταξύ στα γραφεία των ΕΛΤΑ
στα κωλομάγαζα των ταχυδρομικών εταιρειών
η τελευταία πράξις παίζεται του δράματος
της πώλησης των ερυθρών φακέλων
χιλιάδες μεσηλίκων
καθημαγμένοι με σκυμμένα τα κεφάλια
λαμβάνουν πανομοιότυπες
σκαιές και άθλιες συστημένες επιστολές
προτάσεις δήθεν πού όλοι ξέρουν
πως δεν μπορούν να ανταποκριθούν
ησυχία η πόλις κοιμάται
όταν κι αυτοί όλοι χαθούν
θα έχουν τελειώσει με τα δύσκολα
νομίζουν οι φρικτοί υπάλληλοι
όλων των ευαγών σχετικών Ιδρυμάτων
αν και μερικοί άρχισαν να οσμίζονται
την οριστική απόλυση τους
τι την θες εκείνη την τελευταία σου φρασούλα· την ηρωική
εκείνη που φανερώνει και τι δεν φανερώνει
ακόμη και το πόσο εύκολα μπορείς να υπηρετείς
το πιο μαύρο κακό
αχ γλυκέ μου
θα φύγεις όπως ήρθες
ένα δασκαλοπαίδι
κι είσαι καμιά φορά τόσο καλός
αλλ’ έτσι είναι· πώς να ξεφύγεις
