Να βρω των πραγμάτων που με κυκλώνουν τη σχέση,
των πράξεων την τυχαία δομή,
των νόμων που επαληθεύονται στοχαστικά την αλήθεια
δεν μπορώ
στην τρελή δίνη μέσα όλων αυτών των αριθμών.

Τα μάτια μόνον του γιου μου καταλαβαίνω.

Μαθαίνω τη στιχουργική του καθενός,
μ’ εμβρίθεια, πάθος και πνεύμα,
καθώς λένε δημιουργικό.
Μα πάντα δεν μ’ αρέσει και την παρατώ.
Αντίθετα, οι ψηφιακοί μου κώδικες 
δεν μού ‘τυχε να ξεχαστούν ποτέ.
Και φυσικά ούτε λόγος να γίνεται για σύγκριση
ως προς τη δυσκολία.
Βάλτε τώρα έναν ποιητή να εκτελέσει
μια αποκωδικοποίηση Viterbi ή LDPC
σε μήνυμα που τού ‘ρθε τελείως κατεστραμμένο.
Ένας αιώνας δεν του φτάνει…
Και ποιος ξέρει σε τι μονοπάτια θα χαθεί. 

Ο περιττός πλεονασμός νομίζω εντέλει 
είναι αυτό που μ’ απωθεί.
Τα φύκια ως μεταξωτές κορδέλες.
Φτάνει ο λόγος από μόνος του.
Έχει αυτός τον δικό του εγγενή πλεονασμό,
όσον χρειάζεται για να στηθεί ο  κώδιξ.
Ό,τι επιπλέον προστεθεί, άχρηστο.

Πόθος της Μαίρης μου περιπλεκόμενος στον ήλιο,
χλωρόφυτα του Ευθύμη μου για να ριζώνει,
κάκτοι του Γιάννη μου που μού 'φυγε, αενάως ανθοφόροι,
βασιλικοί για την Κικίτσα μου να μου ξαναγυρίζει,
σκυλάκια για τα παιδιαρίσματα του Στάθη μου, του
     Νιόνιου μου,
και πάπυρος του Κωνσταντή μου για τα γραπτά του
     μέλλοντός μας.

Κείμενα και χαρτιά παράγονται.
Η έρευνά του, αν και μοναχική πολύ,
καλά πάει. 
Κατανόησε πράματα και θάματα,
που χρόνια πολλά τον παίδευαν. 
Τα παιδιά του προοδεύουν.
Είναι καλά, αγωνίζονται, μαθαίνουν.
Σπουδάζουν επιστήμη και ζωή.
Κι η τέχνη του άρχισε να τον αγαπά,
Δυο-τρία του ποιήματα δημοσιεύτηκαν.
Με τις αρχές του τις μυστήριες 
είναι εντάξει- τέτοιαν ζωή επιθυμούσε.

Θα μπορούσε να πει κανείς λοιπόν
‘καλά είμαστε’.

Υπολανθάνει όμως πάντων η βιοτική.
Εκείνη η θλιβερά αντιμισθία
που αρκεί για το εν δεύτερο μόνον
βίου μόλις ανεκτού.
Και να πουλήσει άλλο τίποτε δεν έχει.
Τι έφταιξε;