Στην άκρη του κόσμου υπάρχει ένα χέρι
Στην άκρη του κόσμου φυσάει ένα αγέρι
Την άκρη του κόσμου φωτίζει ένα αστέρι
Η άκρη του κόσμου κρύβει ένα μαχαίρι

…
Κάτσε τώρα στο φως του φεγγαριού
που σε γυμνώνει.
Κάτσε τώρα στην ησυχία της νύχτας
που σε τυλίγει.
Κάτσε τώρα στην ομορφιά της μοναξιάς
που σε γεμίζει.
Σκέψου στην άκρη του κόσμου την ελπίδα
που την σκοτώνουν.
Σκέψου στον ατέλειωτο ουρανό τη δικαιοσύνη
που κοιμάται.
Σκέψου στον άλλο κόσμο τους νεκρούς
που σε δικάζουν

Στο μάγουλό σου πιο πάνω γεννήθηκε ένα δάκρυ.
 

Την ώρα που σκολάγαν τα υπαίθρια σινεμά,
τότε που ο καθείς στο σπίτι πήγαινε
για τη γλυκιά γωνιά
και την ζεστή αγκάλη.
Την ώρα που η σελήνη καρφώνονταν στο κέντρο τ’ ουρανού,
τότε που ο καθένας μπόραγε να είναι ευτυχισμένος.
Την ώρα που ο ύπνος έπαιρνε μεγάλους και μωρά.
Τότε που όλα ήταν πεπληρωμένα.
Κηρύχτηκε πόλεμος.

Ο βίος είναι αβίωτος σαν γίνεται δικός, σου λένε.
Ο βίος σου δεν είναι υπόθεση δική σου.
Ο βίος σου μπαίνει σε φακέλους.
Ο βίος σου γίνεται γράμματα σε γραφομηχανές.
Άνθρωποι τον παίζουνε στα δάχτυλά τους,
τα κιτρινισμένα απ’ τον καπνό του τσιγάρου.
Άλλοι τον τσαλακώνουν και τον πετούν
σε κάλαθους αχρήστων, σε γωνιές γραφείων.
Άλλοτε για χρόνια τον ξεχνούν
σ’ ένα συρτάρι όλο μούχλα.
‘Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν …’

Τα βότσαλα που μας έφερε
                      η πολυκύμαντη θάλασσα
Οι κροκάλες οι απιθωμένες
                      πάνω στην άμμο του γιαλού
Και τα σπασμένα κομμάτια
                      της βάρκας που βούλιαξε στ’ ανοιχτά
Θυμίζουν…

Ξέρεις, το στάρι τό ‘σπειραν
το φρόντισαν, το μάζεψαν
κι ύστερα τ’ άρπαξαν οι στρατιώτες.
Κι όσοι ήταν οι κόκκοι του σταριού
τόσοι ήταν κι οι στρατιώτες, όλοι παιδιά
πρασίνισεν ο τόπος - φαντάρος και σπυρί.

Δεν την μπορώ την Divina Commedia.

Τώρα που κάθομαι και σκέφτομαι
κύριε διευθυντά…
Η ζωή μας πέρασε μονάχη της
-μια ιδέα που συνέχεια ωριμάζει.
Και δεν φτάνει πουθενά.
Τώρα σκέφτομαι πως την ψυχή μας
θά ‘πρεπε να την είχαμε κάνει ξέφραγο αμπέλι.

Σκοτεινά παράθυρα,
                 μπαλκόνια στενά.
Γλάστρες με χώμα ξεραμένο,
                 λουλούδια με χρώμα αναιμικό.
Γυναίκες πρωί-πρωί
                  με άσπρες μάσκες.
Κουβέρτες που ζέχνουν,
                  κιτρινισμένα σεντόνια.
Κατουρημένα παιδιά,
                  αληθινά μάτια ανοιχτά.

Ένας υπόνομος στο δρόμο
                  που βούλωσε και τον ανοίγουν.
Εργάτες ιδρωμένοι
                  με καρρώ πουκάμισα.
Έμποροι, τεχνίτες,
                  μικροπωλητές.
Ο εφημεριδοπώλης, ο λαχειοπώλης,
                  ο εργολάβος κηδειών.
Πόρνες, παρθένες,
                  έντιμες κυρίες.
Ο ψεύτης, ο κλέφτης
                   κι ο παππάς.
Τα ζευγάρια, οι γέροι
                    στα παγκάκια της πλατείας.
Εγώ, εσύ,
                   ένας ξένος.

Το ρολόι της Δημαρχίας σταματημένο χρόνια
μαζί με τον αιώνιο κοντό ληξίαρχο κάτω του
-ίδιος ο Φέρεντς Πούσκας-
ν’ αναρωτιούνται συνέχεια,
χωρίς να τους δίνει κανείς σημασία

ποιος στην πόλη μας ζει
και ποιος πεθαίνει.

… σ’ αυτόν το δρόμο
μπορείς ν’ αγκαλιάσεις
ένα κομμάτι της ψυχής σου
και να μη γεράσεις ποτέ.

Πρέπει να μιλήσουμε γρήγορα!
Όσο είναι καιρός πρέπει να μιλήσουμε!
Πριν τα λόγια γίνουν άνεμος πρέπει να μιλήσουμε!

…
Δυο χαρτιά μουτζουρωμένα, τσαλακωμένα στο πάτωμα.
Μια σόμπα πετρελαίου σβησμένη.
Ένα βουβό ραδιόφωνο.
Ένα τραπέζι γεμάτο βιβλία.
Η βροχή που πέφτει στη σκεπή και σ’ εκνευρίζει.
Ένα ποτήρι νερό.
Δύο μετά τα μεσάνυχτα.

Έβρεχε όλη νύχτα.
Ένας χωροφύλακας κυνηγούσε δυο παιδιά.
Ένας σκύλος με κομμένα έντερα ψοφούσε σε μιαν αποθήκη.
Ένας έπλυνε τα μάτια του με το νερό της βροχής να μην κλείνουν.