Ανεβαίνουμε.
Συνέχεια ανεβαίνουμε
Τα πόδια μας πονούν.
Ο ταρσός, το μετατάρσιο.
Οι άκρες των δακτύλων μουδιασμένες.
Ούτε τις νοιώθουμε.

Ανεβαίνουμε.
Η βροχή που πέφτει στους ώμους.
Τα ρυάκια στους δρόμους.
Η ερημιά
κι η μονότονη μιλιά του νερού.

Ανεβαίνουμε.
Στις λάσπες παιχνιδίζουν βατράχια.
Η πολιτεία γέμισε βατράχια.
Απλώνω τα χέρια ν’ ανοίξω την πόρτα.
Αγγίζω στο πόμολο σαλιάγκια γυμνά.

Ένα κενό κάτω απ’ τα πόδια μου.
Τα χέρια μου στο άπειρο.

Κι οι υπουργοί να παραιτιούνται,
οι μάχες να μη σταματούν
κι όλοι ένα γύρο να κοάζουν.

… Να πάψω να γλιστρώ,
     να κρατηθώ, να σκεπαστώ, ν’ αντέξω
     θέ μου!