Ο βίος είναι αβίωτος σαν γίνεται δικός, σου λένε.
Ο βίος σου δεν είναι υπόθεση δική σου.
Ο βίος σου μπαίνει σε φακέλους.
Ο βίος σου γίνεται γράμματα σε γραφομηχανές.
Άνθρωποι τον παίζουνε στα δάχτυλά τους,
τα κιτρινισμένα απ’ τον καπνό του τσιγάρου.
Άλλοι τον τσαλακώνουν και τον πετούν
σε κάλαθους αχρήστων, σε γωνιές γραφείων.
Άλλοτε για χρόνια τον ξεχνούν
σ’ ένα συρτάρι όλο μούχλα.
‘Πάσαν την βιοτικήν αποθώμεθα μέριμναν …’