μ' αρέσει να πηγαίνω Σάββατο σ' αυτήν την κόλαση-εμπορικό κέντρο γύρω απ' το ΙΚΕΑ
και στην εποχή της ευμάρειας και στην εποχή του λιτού βίου
η λειτουργία του είναι αποκαλυπτική του καιρού των ηθών και κυρίως της αισθητικής μας
ξοδεύω χρόνο παρατηρώντας
μα πιο πολύ μ' αρέσει όταν φεύγω να ρίχνω μια ματιά στον Χορτιάτη
πάντα μου περνάει η σκέψη ότι όπως μας βλέπει βαριεστημένα μονολογεί
"ως πότε θα μου τα ζαλίζετε;"
Επωλήθησαν!
Και όμως, πρόκειται περί ηλεκτρονικού εμπορίου ...
http://www.eksoria.gr/dimakis/drupal/photo/oraio-moy-plyntirio-i
θα μπογιαντίζω όλα τα δώματα με χρώματα χαράς
θα σπέρνω θάμνους και δεντράκια σε μπαλκόνια και ταράτσες
να σβήνω όπου κι όπως δύναμαι την θλιβερήν ασχήμια σας
Φως που σκοτώνει
και να κρυφτείς δεν μπορείς.
Φως κι υγρασία...
(όχι δεν είναι καλοκαίρι, χθες το μεσημέρι είναι)
αυτό σε κατευώδωνε, αυτό σε καλωσόριζε
φάτε κι οι δυο σας τώρα
μοναξιά και αυτοματισμό
Έχω δει κακά πουλιά να φεύγουν απ' τον τόπο μου
Πήρα αυτήν τη χαρά δυο-τρεις φορές.
Μικρό παιδί, έφηβος και νέος άντρας.
Τα πουλιά που έτρωγαν το βιός έφευγαν μ' ένα ξουτ, μια κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.
Ποτέ από χέρι ζόρικο, άγριο και φονικό.
Ποτέ οριστικά.
Έκτοτε έζησα χρόνια ειρηνικά κι ευτυχισμένα.
Δύσκολα, αλλ' όχι σαν κι αυτά του πατέρα μου.
Οι εφιάλτες μου είναι παιδικοί, φτάνουν μέχρι το '61.
Έλεγα πως χρόνια δίσεχτα, σαν κι αυτά των γονιών μου και τα παιδικά μου, δεν θα ξανάρθουν.
Ούτε για μένα, ούτε για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.
Ήρθαν, μετρούν κοντά τέσσερα, ατέλειωτα.
Και τώρα απελπισμένος περιμένω ένα ξουτ, μια κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.
Γιατί για δίκαννο και για μαχαίρι ούτε λόγος, εκείνος ο κύκλος πάει πολύ πιο μακριά από τον βιολογικό, αυτόν της μιας ανθρώπινης ζωής.
Δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τον γενέθλιο τόπο μου έτσι.
Μια λίμνη-βάλτο που έγινε εύφορος κάμπος, προοπτικά γη της επαγγελίας.
Κι έναν σιδηρόδρομο που του έδειχνε το πώς θα γινόταν άλλος.
Ο σταθμός είναι εμβληματικό του σημείο.
Σημείο παιδικής χαράς, ερωτικών σκιρτημάτων, σημείο φυγής.
"Σημείον" ανάπτυξης και υπανάπτυξης.
Οι δυο διακλαδώσεις της γραμμής του οδηγούσαν στο εργοστάσιο Ζάχαρης και στην Σόφια, αρχές του ’60.
Νεκρές σήμερα.
Θα βασανίσω τους όποιους με παρακολουθούν με τρεις ακόμη εικόνες αύριο, όχι καταθλιπτικές.
Για να κλείσω κι αυτήν την ενότητα εικόνας και φτωχού λόγου.
όσο απ' το έρμα σου κι αν μας αφήσεις
πάλι κοντούλης θά 'σαι
της επιφανείας
ωραίος, μακρύς αλλά θα σέρνεσαι στα πόδια μας
τσινάρια ακακίες και μανόλια
το μπαξεδάκι κι η κληματαριά
έμεινε στη μέση-μέση κι ένα
απαστράπτον αποχωρητήριο
πώς να ονειρευτώ μετά
Νταβός σ' ερημονήσι του Ευβοϊκού
όπως ο οραματιστής συνάδελφός μου
του οικονομικού αυτός· ανοικονόμητος
πυλαία 30
μη μου κάνεις εμένα ψευτράκο την Πιερίδα Μούσα
κι ότι πετάς επάνω τάχατες από το ρυμουλκό
από προβολική και παραστατική γνωρίζω
και την απόστασή μας να εκτιμώ μπορώ
άναψε κυρά το τζάκι το κοκαλάκι μας να ζεσταθεί
μας έφαγε το παγωμένο αγιάζι σ' αυτό το πάρκινγκ
που κοιμούνται ακόμη τα παιδιά
πυλαία 29
σαράντα πέντε εκατομμύρια ευρώ
στο κόστος εννιά αρμάτων μάχης
το μεγαλείο των τραίνων μου
κι εκείνος μ' όνομα δύσοσμο
να επαίρεται πως την πατρίδα σώζει
Κι όμως, ακόμη με κυνηγάει, πάνω από 40 χρόνια.
Ο μπρούντζινος Μεγαλέξανδρος εννοώ.
Τον έφερε η χούντα ορειχάλκινο, μαύρο σε ξύλινο βάθρο και τον μοστράρισαν στην είσοδο, μέσα μεριά, να περνάμε μπροστά του πιτσιρικάδες και να ομνύουμε όρκο στρατιωτικό.
Ονειρευόμουν την στιγμή που μια πλημμυρίδα παιδιών, τρέχοντας χαρούμενα στο σχόλασμα, θα πέφταν πάνω του και θα τον καταπατούσαν.
Δεν συνέβη.
Έφυγε η χούντα και τον εξαφάνισαν σε αποθήκες, παλιατζίδικα, χυτήρια.
Καλά όμως... Σιγά μην σταματούσαν οι ανόητοι, τόσοι πολλοί, που ανάμεσά τους ζούμε οι δυστυχείς.
Ούτε στιγμή, τον συναντάς παντού.
Έχει κανένα χρόνο που μας πρήξανε να τον ψάχνουν στον λόφο του Καστά.
Λένε διάφορα, περί ιστορίας, σεβασμού πατρίδας κι άλλα τέτοια στρόγγυλα κι ωραία.
Τον χώσανε στα μυαλά του κόσμου μέχρι και σαν … ανάπτυξη οι ξεδιάντροποι.
Εθνικισμός μέχρι και τον φασισμό του κερατά είναι, όπως ήταν πάντα, μα ποιος το αντιλαμβάνεται στην θλιβερή ελαφρότητα του καιρού μας.
Με κυνηγάει λοιπόν ο κερατάς, τον ασεβή τότε νεαρό, ακόμη και τώρα στα γεράματα.
Χθες πήγα μόνος στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και φωτογράφιζα την θλίψη του.
Και για μια στιγμή, εκεί στον δεύτερο όροφο, σ΄ ένα παράθυρό, τον είδα πάλι σαν σκιά.
Μόλις που είχε προλάβει να μου γυρίσει την πλάτη.
Μα εγώ είμαι σίγουρος ότι με παρακολουθούσε.
Για να τελειώνουμε:
Τι με διώκεις λοιπόν ρε ανόητε μαυρομούτσουνε;
Σαράντα χρόνια δεν κατάλαβες πως ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε λίγο θα πάω πάλι στην πορεία συν γυναικί και τέκνοις, ακόμη και εγγόνοις;
ο καιρός των ευχών έχει τελειώσει
ήτανε έκτη πρωτοχρονιά σε κατάσταση διαρκούς ...
Ναι μεν
"...ἰδοὺ ἀνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί..."
αλλ' η πτήσις ήτο ταπεινή
ταπεινοτάτη
Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.
Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.
η συγκέντρωση αρχίζει κι όλα ειναι συνειδητά
πιο πολύ από τότε κι ίσως από ποτέ
ήτοι
χωρίς καμίαν αυταπάτη
Τέσσερα χρόνια είχα ν' ακούσω σκεπάρνι οικοδόμου-καλουπτσή στη γειτονιά.
Με ξύπνησε σήμερα το πρωί.
Όλος χαρά, καλύτερα από την καμπάνα της Βαγγελίστρας στο πατρικό μου!
Βγήκα να δω πού καλουπώνουν.
Γαμώτο!
Φιάχνουν το δώμα που κάηκε το χειμώνα από το τζάκι του.
Κρίμα, η ανάπτυξη άργησε ακόμη μια μέρα ...
Κι ο Χορτιάτης με κορόιδευε.
σιγά μην γίνει δική σας αυτή η θάλασσα αστόχαστοι
εδώ ήταν πάντα δέσε φόρτωσε ξεφόρτωσε και φύγε
Η ζωή είναι υπέροχη! Σε ξεπερνάει πάντα, όταν νομίζεις ότι έχεις δει πολλά ... Σε ξεπερνάει ξαφνικά κι αναπάντεχα. Όχι δεν τα είδες όλα!
σέρνομαι αναρριχώμαι κι επιτίθεμαι
ανθίζω όταν τα πάντα φθίνουν
φθινόπωρο
πυλαία 5
όχι δεν πρόκειται καθόλου για ρομαντική στιγμή στην σκιά του πύργου
ο Τάσος σκατοκαθαρίζει την Μελίνα :-)
ο τόπος μου
στην πλάτη του είχε βουνά
και τα δερβένια του
τα φύλαγαν πύργοι θεόχτιστοι
σινέ Ηλέκτρα
_____________
Η ηλικιωμένη κυρία με τα άσπρα μαλλιά δεξιά, στην τελευταία φωτογραφία, μου είπε το όνομα του κινηματογράφου.
Εδώ και πέντε χρόνια ψώνιζα από το σούπερ-μάρκετ και μόλις το περασμένο καλοκαίρι πέρασα το στενό δίπλα του.
Είδα τον γιγαντιαίο κισσό και τον αφύσικο τοίχο-οθόνη του θερινού στην ταράτσα κι αντιλήφθηκα ότι τόσα χρόνια μπαινόβγαινα σε ένα cinema paradisο.
Είπε η συμπαθητική κυρία: «17 χρονώ πήγα πρώτη φορά».
11/1/15
Ο κισσός πάγωσε πέρυσι με τα κρύα τετοιες μέρες
11/1/17
δεν θέλω ρε να με σώσετε· καθίκια!
σέρνομαι αναρριχώμαι κι επιτίθεμαι
ανθίζω όταν τα πάντα φθίνουν
φθινόπωρο
ανθοφορία τον βροχερό Σεπτέμβρη
κλείνω τους δρόμους
σας κρύβω τις στροφές και τις τυφλώνω
σας γαμώ τα δίκτυα
κωνσταντινίδεια συμφωνία απέναντι
ξέμειναν απ' τον εργολάβο
ας είν' καλά η κρίση
κυπάρισσος η αειθαλής
με μια μουριά μια νεραντζιά ένα έλατο και μια μανόλια
μουριά κατακρεουργημένη και ζεύγη ερωτευμένων περιστεριών
κυπάρισσος η αειθαλής
κλείσαμε ένα χρόνο· μαζί κοιμόμαστε μαζί ξυπνάμε
πριν απ' τις καταιγίδες σκαρφαλώνουν φτωχοδιάβολοι
σκουπίζουν τα φύλλα απ' τις αστραχιές και τα ουλούκια
ν' αντέξουν
φύγαν οι καστροφύλακες της Σαλονίκης
τι να φυλάξουν μαιζονέτες αθλίων απ' τις τράπεζες
σιγά μην καταδέχονταν οι δράκοι
αυτοί τα έβαλαν με τον Μουράτ
αρανταπέντε χρόνια στη σκιά του ανόμου γίγαντα·
και μαγαζάκι εμπρός φάτσα...
ποιος νόμος ποια παράγραφος ή ποια διχόνοια σε σώζει
Αυτό το σπιτάκι, πέρσι τέτοια μέρα, μου έδωσε την ιδέα να ξεκινήσω τη φωτογράφιση των μικρών σπιτιών της Πυλαίας.
Το βλέπετε κάθε μέρα όσοι ανεβαίνετε την Πλαστήρα-Προφήτη Ηλία, στη γέφυρα ακριβώς, απέναντι απ' το βενζινάδικο του Καλπάκη.
Φωτογράφισα μέχρι τώρα 38, χάλασα δυο κάμερες γιατί είμαι άσχετος και συνεχίζω. :-)
ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα
______________________________________
28 Καὶ ἤγγισαν εἰς τὴν κώμην οὗ ἐπορεύοντο, καὶ αὐτὸς προσεποιεῖτο πορρωτέρω πορεύεσθαι·
29 καὶ παρεβιάσαντο αὐτὸν λέγοντες· μεῖνον μεθ᾿ ἡμῶν, ὅτι πρὸς ἑσπέραν ἐστὶ καὶ κέκλικεν ἡ ἡμέρα. καὶ εἰσῆλθε τοῦ μεῖναι σὺν αὐτοῖς.
30 καὶ ἐγένετο ἐν τῷ κατακλιθῆναι αὐτὸν μετ᾿ αὐτῶν λαβὼν τὸν ἄρτον εὐλόγησε, καὶ κλάσας ἐπεδίδου αὐτοῖς.
31 αὐτῶν δὲ διηνοίχθησαν οἱ ὀφθαλμοί, καὶ ἐπέγνωσαν αὐτόν· καὶ αὐτὸς ἄφαντος ἐγένετο ἀπ᾿ αὐτῶν.
Κατά Λουκάν (κεφ 24)
_____________________________
* Η Βέροια είναι στους πρόποδες του Βερμίου, μετά την θάλασσα, πίσω από την ξύλινη κολόνα, φυσικά δεν φαίνεται (πώς να την δείτε;). Εμένα η ιστορία με του Εμμαούς μ' αρέσει, το ότι η Βέροια είναι απέναντι απλά συνέβη :-)
φροντίζω να φωτογραφίζω τα σπιτάκια όταν δεν με βλέπουν οι γειτόνοι
τι δουλειά έχει ο κωλόγερος στην γειτονιά μας
αυτό το σπιτάκι το έβγαλα Κυριακή πρωί, μετά από βροχή
ατύχησα με είδε η συμπαθητική γιαγιά απ' απέναντι
γιατί του βγάειζ' φουτογραφία
γιατί είναι όμορφο δεν είναι
και λύθηκε η γλώσσα της
ήταν μαγαζί το άφησαν ρήμαζε ήρθαν τα παιδιά τους μετά το συμμάζεψαν τούρκικο ήταν έχουμε πολλά τέτοια να κι εκεί απέναντι και παραμέσα έλα μέσα να δεις και την δική μας την αυλή και τ' από πίσω
πόσο καλός είναι ο κόσμος καμιά φορά
-Με λένε Μάριο Δημάκη Άντολφσεν.
-Ποιου Δημάκη;
Δεν αυτοσυστήνεσαι κάθε μέρα σε ... έναν ολόκληρο Σερραίο Δήμαρχο. :-)
Με τον Πέτρο Αγγελίδη σήμερα το πρωί μπροστά στο Μπεζεστένι.
η πικροδάφνη ανθίζει τελευταία
την πρόλαβαν η αμυγδαλιά κι η δάφνη
η ώρα είναι ώρα
και όλες της υποτάσσονται για να ωριμάσουν
ακόμη κι αν μπερδεύονται και δεν μπορείς να ξεχωρίσεις
ποιας είναι το κλαδί και ποιας το φύλλο
... γύρω στο μεσημέρι
βγαίνει πάντα ένα αεράκι ελαφρύ και βόρειο
ξέρουν οι κωπηλάτες του Ομίλου απ' αυτά
τότε όλα μάτια μου παραλληλίζονται
γέμισε ο κόλπος μικρά ψαράδικα
παράκτιοι αλιείς με μαύρες σακούλες για σημαίες
πάν στο λιμάνι ν’ ανταμώσουνε μ’ αγρότες
εγώ είμαι του ρεαλισμού
μα δεν είμαι καλός φωτογράφος
θέλω να δείχνω ό,τι βλέπω απ΄το παράθυρο
μα πάντα αποτυχαίνω
Ήρθε και στήθηκε ο βρωμιάρης είκοσι μερόνυχτα μπροστά μας.
Ψάρευε κάθε βράδυ έναν γύρο απ΄την Παναγιά, ακούγονταν και κάτι ύποπτες βροντές, ξεψάριζε όλη μέρα στο πλάι των κολυμβητών.
Ένας φαινόταν στο κατάστρωμα, μαυριδερός και στραβοκάνης, τραγούδαε μέρα-νύχτα Καζαντζίδη.
Μ’ ένα τριπίθαμο μαχαίρι στην χερούκλα του κι ένα λάστιχο, να πλένει τα αίματα στη κουβέρτα, πέταε τα πτώματα στη θάλασσα, μάζευε όλο το καραγλαριό να το ταΐζει.
Μάζεψε ο μικρός στο κουβαδάκι ένα πρωί, σάπιο και ξεσκισμένο από τους γλάρους, ένα φανάρι.
‘Κοίτα παππού, ένα τέρας βρήκαμε.’
Κολύμπησα την ίδια μέρα πλάι του.
‘Από την Πάρο είσαι;’
Άνοιξε το σκαμμένο πρόσωπο, ένα χαμόγελο όλο φως, μέχρι τ’ αφτιά.
‘ Όχι, εκείνος ήταν άλλος. Εγώ είμαι Λημνιός’
κι αν έρθεις απ' την θάλασσα πώς να σε ξελιμπάρω;
αυτό το όρθιο κέρατο πέθανε
για ψόφιες φωτογραφίες κάνει μόνο από ξενέρωτους με ψηφιακές
αυτήν την θηλυκή εκδοχή και μάλιστα σε απόχρωση μενεξελί δεν την είχα ξαναδεί
Christos E. Dimakis Το πάρκο έγινε και τα αρχαία τσιμεντώθηκαν.
Δέσποινα Ιωαννίδου Ψέματα
Christos E. Dimakis Ισως. Νομίζω πάντως -αν δεν το μπερδεύω με τα όνειρά μου- πως προχθές το βράδυ τα είδα από το μπαλκόνι να σηκώνονται πέτρα-πέτρα, μάρμαρο-μάρμαρο και να πηγαίνουν παραδίπλα στην χωράφα με το στάρι. Χάθηκαν σιγά σιγά στα στάχια. Ένα τελευταίο κοτρώνι με χαιρέτησε "Καλή αντάμωση τον επόμενο αιώνα!" :-)
και πού θα πάνε απόψε ρε να κοιμηθούν οι κάργες;
έτσι που κουτσουρέψατε άθλια τα καβάκια μας
κι όσοι γνωστικοί τιμούσαν παλιές ιστορίες
παραμύθια της γιαγιάς
και τον βίο τον λιτό
ρίχναν κλεφτές ματιές στα ριζά του γίγαντα,
ίσα πάνω απ' τ' ακρωτήρι
κι όμως αυτός ο σιδερένιος γίγαντας στο πλάι σου
δεν είναι σήμερα εδώ· χάθηκε
τον έριξαν χθες βράδυ αργά
μαζέψαν τα κομμάτια του ως το πρωί
εσύ όμως ήρθες και σήμερα
κι εγώ
και τα παιδιά
Verden er så vakker men også så slem
Ο κόσμος είναι τόσο όμορφος μα την ίδια στιγμή τόσο κακός
Marios Dimaki Adolfsen
Το σημείο απ' όπου η φωτογραφία αυτής και της προηγούμενης ανάρτησης (Oslo, Απρίλης '14), όπου και διατυπώθηκε στα Νορβηγικά η σκέψη του αθώου Μάριου, είναι περίπου το σημείο όπου και πιθανολογείται η έμπνευση της 'κραυγής' του Μουνκ. Η μεταφυσική δεν είναι καθόλου το στοιχείο μου, είναι όμως το τυχαίο των συμπτώσεων...
άφησε ο καιρός της ευημερίας ντουβάρια, φράχτες και πισίνες
περνάς και σφίγγεται η ψυχή σου από ρημάδια
εκεί αριστερά στα κυπαρίσσια Σεπτέμβρη μήνα τρύγος κυνηγούσα μια μεθυσμένη άσπρη αγελάδα
κατέληγε το χάσμα ανάμεσα σε μια μικρή κρυφή πηγή - σταγόνες
το μέγαρο στην μέση έγινε στο πιο όμορφο χωράφι στα μπαΐρια
στην δημοσιά σταμάτησα έναν ομήλικο με σκύλο
σε θυμάμαι
σε θυμάμαι
τι ρήμαξε έτσι το μέγαρο;
το πήρε η τράπεζα, Δευτέρα ο πλειστηριασμός, έχεις εξακόσιες χιλιάδες;
χαμένα χρόνια σαράντα
κωνσταντινίδειος προσφυγική καλύβη, μετ' αυλής και υποστέγου
στην άκρη οπωρώνος, κάτω απ' την διακριτική προστασία του Λαϊλιά
αυτός ο μικρούλης ο άσπρος ο χαμηλός στάματησε την Αγίου Δημήτριου
μισόν αιώνα τώρα
ούτε τον δράκο πίσω του φοβήθηκε
τον ξεδόντιασε τον αχρήστεψε
πώς αστραποβολάει έτσι η γέφυρα σ' αυτήν την υγρασία του Μάη
ποια Νήσος Δήλος και μαλακίες ;
πες μας πού τον κρύβεις
Θα προτιμούσα να πάω ίσια,
να σταματήσω στην μπάρα, τέρμα.
Κάτ' απ' την δεξαμενή να ξεδιψάσω.
μικρά πουλιά πρωί πρωί τιτίβιζαν στο ανοιχτό παράθυρο
τα φέρνουν πάντα τα καημένα τέτοιες μέρες
για να μας δουν και να θαμάξουν
να γίνουν σαν κι εμάς
μη χάσουν
για να ξορκίσουμε τον καλό καιρό, να 'ρθεί λίγος χειμώνας
κατασκευή: Mary Dimaki Tzomou
πάνω από τη γέφυρα της γραμμής στο Χομόντος.
------------------------------------------------------------------
Ο τόπος μου ειναι περίκλειστος.
Κάμπος επίπεδος και χαμηλός, μια αρχαία λίμνη.
Τα βουνά γύρω του είναι θεόρατα αλλά όχι άγρια.
Μπορούν να σε φυλάξουν.
Όταν ένοιωθα να με πνίγει η λάσπη του κάμπου, πάντα κοίταζα προς τα πάνω.
Θυμάμαι τον Αλέξη, τον Πετρή.
Αυτοί εδώ δεν ηττήθηκαν.
μόνο για κείνο το μπλε πράσινο ιριδίζον σου
αφήνω το παράθυρό μου ανοιχτό
και δυο δάχτυλα νερό στο παλιό σταχτοδοχείο
μόνο με έρωτα κόρακα ίσως γινόσουν γλάρος
πού να τον βρεις καημένε μου ποιος έχει να τον χάσει
Steam Train Locomotive Engine Water Crane Column Standpipe Spout
μισόν αιώνα ακίνητος, αλλά ωραίος και μετά φανού
τρία χρόνια μαζεύω φυντάνια κάτω απ' τις δάφνες απέναντι και προσπαθώ να τα μεγαλώσω σε γλάστρα στο μπαλκόνι δεν θέλουν ξεραίνονται σε έναν μήνα αυτή την άνοιξη τα κατάφερα
μπορώ να πάω όπου θέλω, να δω ό,τι θέλω, ν' ακούσω
λένε
σε λεωφόρους ηλεκτρομαγνητικές να τρέξω
όμως
στον χώρο τους και τον χρόνο τους πάντα θά 'μαι
μια κίνηση του φτερού σου δεν μπορώ
ήρεμος θεωρός εναλλαγών επιφανειακών,
μετρώ καράβια που πηγαινοέρχονται
http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/idanikos-karavometris
η κρίση τους σ' έσωσε μωρό μου
για πέντε χρόνους τώρα
φυλάξου όμως εκεί που είσαι
μείνε αόρατο
αυτοί ξέρουν να περιμένουν
και μπορούν
πυλαία 37 (ΙV)
'Φούσκωσε σήμερα το Μεγάλο ρέμα.
Οι δώθε δεν θα παν στην λαϊκή.'
Είχα ν' ακούσω μια τέτοια φράση απ' το '60.
Θυμήθηκαν τα σκυλάκια μου πως είχαν παππού λύκο
κι άρχισαν να κλαίνε στο μπαλκόνι μου
χαράματα Μεγάλης Τρίτης με πανσέληνο του αίματος.
Μα αυτή ήταν πόλη των ναυτών.
Τα πλοία έβγαιναν στους δρόμους κι ανέσκαπταν το σώμα της.
Πάει ο δήμαρχος να φτιάξει πάρκο.
Το ΕΣΠΑ βάζει τη στολή του.
Κι εκεί στην οδό Πανδώρας, ξύνει λίγο το χώμα στην χωράφα
και σου πετιέται μια αρχαία πολιτεία.
Άι σιχτίρ!
Ευτυχώς τα εγκαίνια έγιναν...
Πάρκο Ελαιορέματος, Πυλαία.
....
Μάζεψα ένα πανέρι όστρακα
σε μιαν αυλή, δυο στρέμματα γης...
.......
Ένα κομμάτι κεραμίδι αρχαίο
-λαγήνι, πιθάρι, ειδώλιο, κέραμος στέγης,
όστρακο ίσως δημοκρατικό εξαίσιο.
Έμεινε.
Σκάλωσε με την ελαστική δύναμη
παλαιάς ρίζας πεύκου.
...........
Δεν τους προέκυψε φαίνεται όμως,
ούτ’ ένας οξυπύθμενος ολόκληρος.
Είν’ όλα τακτοποιημένα, μα τίποτα αξιόλογο,
Τρία-τέσσερα θραύσματα ο κάθε σωρός.
.........
https://www.facebook.com/notes/christos-e-dimakis/βόρειο-αιγαίο/633424850054307
-----------------------------------------------------------------
Ναι, αλλά σήμερα απόκτησα ένα κυπριώτικο λαγήνι, πιστό αντίγραφο, φτιαγμένο από μάστορα μερακλή.
Να είσαι καλά Σταύρη, όπου κι αν πας, ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις!
είναι κακάσχημο κακοποιημένο ρημαγμένο
εννιά όροφοι σίδερο και μπετόν χωρίς βαφή
ύστερος brutalismus του κερατά και του άρπα κόλα
πού εκείνη η χάρις του Καραντινού
το καλοκαίρι βράζει και τον χειμώνα μπάζει από παντού
τριάκοντα και επτά έτη συντηρήσεως των ελαχίστων
το αγαπώ όμως
είναι το σπίτι μου
τριάντα δύο χρόνια μονάζω στον έκτο :-)
κότσυφας επί γρανιτών
αδιαφορών απολύτως
για τις πειραματικές καλλιέργειες
ανθέων βραχωδών εδαφών
είμαι
μέρος δ (τελευταίο)
πολύ δεν τράβηξε το βιολί με τον παραλληλισμό και την υποταγή στον άνεμο
άι σιχτήρ λέω εγώ :-)
......
Μόνοι τους.
Διπλοί οι τετραπλοί,
δίκωποι οι τετράκωποι,
μετά ή άνευ μικρόσωμου
υβριστή πηδαλιούχου.
Χαρά και γλέντια όταν μαζεύονται σπανίως οκτώ συν ένας.
......
http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/koinonia-thermaiki
Τι έρωτας κι αυτός!
Πενήντα χρόνια ακίνητοι κοιτάζονται στα μάτια.
Εκείνος κίων ύδατος μετά φανού θυέλλης
κι εκείνη του σταθμάρχου οικία, εγκαταλελειμμένη.
κατατεμαχισμένη γεωγραφία απ' τις ιστορίες
η μάνα όλων των βουνών έναν γύρο στην λίμνη
στο πλάι χαμηλά και χιονισμένες οι κορφές του Πιρίν
απ' τ' άνοιγμα του Κλειδιού
τον έβγαλε καταμεσίς του Θερμαϊκού μεσημεριάτικα
βγάζει τώρα καπνούς απ' το κακό του
Ιούνιος, θεριστής ...
Όταν ήμουν παιδί ήταν ο μήνας που αγαπούσα.
Κάμπος και μια κερασιά να κλέβω τα κεράσια της.
Κίτρινα στάχια, κίτρινες μηχανές, τσουβάλια στάρι.
Όταν έγινα δάσκαλος, τον μίσησα.
Δεν είμαι εγώ για να μετρώ και να δικάζω.
Christos E. Dimakis
τόπος: γραφείο, Πολυτεχνική ΑΠΘ.
κατεύθυνση: Θερμαϊκός, Όλυμπος
κάμερα: NIKON E8700
στοιχειώδης επεξεργασία στα default του photoshop.
Δια χειρός Αλιθέρση Στη φωτογραφία διακρίνεται ο Μύτικας, η ψηλότερη κορυφή, υψ. 2917, καθώς και οι λίγο χαμηλότερες, όπως θρόνος του Δία η Στεφάνη, ο προφήτης Ηλίας, η Τούμπα.
Christos E. Dimakis Πήγε λοιπόν να κάνει τσαχπινιές ο Ίκαρος στα πόδια του Διός. Μα τι αφελής!!
ή
α' .
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας, ας έχωσι·
θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.
β΄.
Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·
γ΄.
Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος. ―
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον.
http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=196&author_id=13
τι να την σταματήσει ρε μπετόβλακες;
μόλις γυρνάτε την πλάτη σας καταπίνει
βλέπει ο Λαϊλιάς απ’ τον Ξηρότοπο και χαμογελάει
Ήρθε στην πόρτα μου και δεν φεύγει εδώ και τρεις μέρες.
Τον βαφτίσαμε Τζιτζερόμ.
Δεν μπορώ να τον κρατήσω.
Μήπως είναι κανείς πρόθυμος να τον πάρει;
Ας επικοινωνήσει μαζί μου μέχρι και την Δευτέρα.
μικρή μου ελπίδα εσύ ηλεκτρική
στη μέση της συγκέντρωσης του Μάη
απαστράπτουσα
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=1088213447887353&set=a.387263057...
Ὅταν ξάφνου σὲ χαϊδεύει
τ᾿ ἀγεράκι τ᾿ ἀλαφρό,
μοιάζεις κύμα, ποὺ σαλεύει
μὲ χιονόλευκον ἀφρό.
(Ἰωάννη Πολέμη, Ἡ σημαία)
ως κι η Καμτσίδα έχει θάλασσα ρε σεις εδώ
εξήντα πέντε χρόνους συναπτούς
ποιος είναι ο καριόλης που την κρύβει
στενάζατε κάποτε στην αίθουσα αναμονής
τώρα χαιρόσαστε την συνάξη του ισναφιού
τα πρωινά με τον καφέ και την λιακάδα
έχει και τα καλά της η απόσυρση
η ανάλυση για την επταετία - μια ήπια προσέγγιση
μια μετακόμιση γραφείου στον ίδιο όροφο
φτάνει για να θρηνήσεις μια εκατόμβη
αλήθεια τώρα, πόσες φωλιές χαλάσατε για την ηλίθια ευταξία σας και την ασφάλειά σας;
Της στασιμότητος των θερμαϊκών νερών,
ως λένε, πλέον εραστής κατάντησα.
- ραδιοφωνικός σταθμός Ενόπλων Δυνάμεων,
1 KW, Μεσαία (ΜW), 1972, 1.584 KΗz.
Ως μπήκεν ο Ρετόκριτος στη φυλακή κι αρχίζει
να τση μιλεί και σπλαχνικά να την αναντρανίζει.
Λέγει τση: "Το με `ρώτηξες θα σου το πω και γροίκα
πού το `βρηκα το χάρισμα στη φυλακή σ’ αφήκα.
μία τεχνολογία της αθωότητας ονειρευόμουν πάντα
κι όλο ξυπνούσα πρωί πρωτομαγιάς
να κι ένας φίλος απ' τα παλιά
το βαγόνι που έμεναν οι συντηρητές της γραμμής
μια δύσκολη νύχτα με βροχή το '76 με φιλοξένησε κι εμένα
η δοξα των εμπορευματικών σχέσεων είναι εφήμερη
έχει κάθε σούρουπο τους χιλιάδες υπομνηματιστές της
η ελπίδα είναι εδώ ανόητε κάτω απ’ τα πόδια σου και μπρος στα μάτια σου είναι μικρούλα νέα ωραία κι ολοζώντανη μα εσύ την αγνοείς ούτε καν θέλεις ακόμα να την δεις ελπίζεις αλλού ακόμα κακομοίρη ή πως εσύ θα την γλυτώσεις (από πού ρε; απ' τον οδοστρωτήρα;) ή πως θα σε λυπηθούν (ποιοι ρε; αυτοί οι ανάλγητοι;)
κι εσύ παράλυτη δεν το τολμάς
σε πυρπολούν σε κατακαίνε
σου ρίχνουν μπάλες φλεγόμενες
ακινητείς δειλή εντός υγρού πυρός
εκεί όλα σας καταλήγουν ασύστατοι
που λέει και ο Γιώργης
στο χοροπήδημα των παιδιών
Ο κόσμος που θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ανεξάρτητα από το τι θα τραβήξουμε στο ενδιάμεσο από τον κτηνώδη ιμπεριαλισμό και την ανθρώπινη βλακεία, θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός, πολύχρωμος και υπέροχα «μπασταρδεμένος» - έτσι, για να σκάζουν οι υπερασπιστές της κάθε ‘καθαρότητας’.
Ο κόσμος που θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ανεξάρτητα από το τι θα τραβήξουμε στο ενδιάμεσο από τον κτηνώδη ιμπεριαλισμό και την ανθρώπινη βλακεία, θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός, πολύχρωμος και υπέροχα «μπασταρδεμένος» - έτσι, για να σκάζουν οι υπερασπιστές της κάθε ‘καθαρότητας’.
ωραίες είναι οι Δύσεις σας απάνω απ' τον Θερμαϊκό
μόνο που φέρνουν νύχτα
κι εγώ παιδάκι είμαι της Ανατολής και του Χορτιάτη
τέσσερα λουλούδια κάκτου οχτώ καράβια και δυο αμέριμνοι περιπατητές στον θόλο του Παλαί ντε σπορ
Ε καλά, υπερβάλλουμε μερικές φορές. Η καλή μας ανατροφή δεν επιτρέπει να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους: ουρητήριον, τουαλέτες κλπ.
ρε δεν μ' αρέσεις
σου λέω δεν μ' αρέσεις ...
κάτι το όνομα άκου Baltic Champion
κάτι η σημαία με τους ιππότες και την ιπποσύνη της
κι εκείνο το σύμβολο στην κίτρινη τσιμινιέρα
δεν τα μαζεύεις λέω 'γω
θα πάμε εμείς, Θεσσαλονικείς, ν' απολογηθούμε στα Μεδιόλανα;
δεν θά 'σαι καλά Θεόδοσιε!
άιντε ρε πάγαινε να προσκυνήσεις τον Αμβρόσιο για τ' αμαρτήματά σου, φονιά!
ήταν πολύ σκληρός ο τόπος για να πεθάνει
λόγια ήτανε μόνον των Βιζιγότθων
που παρέα με τους αρχόντους του
παραμυθιάζανε τους κατακαημένους ντόπιους
για να τους έχουνε στα γόνατα
κι αυτοί να κάνουν τις δουλειές τους
δεν άδειαζε το λιμάνι ποτέ
ήταν γλυκός ο χειμώνας του '15
χαιρόντουσαν οι δυστυχείς των παραλίων
ότι τα έξοδα λίγα ήταν μέχρι στιγμής
θα κλείσει απόψε το κλιματιστικό
κι ο νεροχύτης του στερεύει για ολόκληρο χειμώνα
γιαβρί μου μη στεναχωριέσαι θα φροντίσω
να έχει πάντα δροσερό νερό στο μάρμαρο
πρόκειται για το αγρόκτημα της γεωργικής σχολής Σερρών, εγκαταλειμμένο εδώ και χρόνια
τι να την κάνουμε εμείς μια γεωργική σχολή;
μήπως αγρότες είμαστε;
αυτά τα ... κρατικοδίαιτα έκλεισαν τον κύκλο τους μετά το '90 όταν ανέλαβαν τον επισιτισμό μας ασφαλώς οι φίλοι μας ...
το LiDL της πόλης στήθηκε 500 μέτρα ακριβώς από το ερειπωμένο κτίριο
σήμερα το πρωί άκουσα πρώτη φορά να ονομάζουν την πείνα στα σχολεία επισιτιστική ανασφάλεια
σ' αυτόν τον παράδεισο ρε αστόχαστοι;
Στον τόπο μου τα γεφύρια δεν ενώνουν όχθες.
Χρόνους ενώνουν
για όσους τους εννοούν.
Αι σημαίαι από μεταγενέστερον συμφωνικόν έργον.
Που ολοκλήρωσε τον αχταρμά.
ο 'γιεγιές' της Γουμένισσας
ο δημιουργός της θρυλικής ντισκοτέκ ‘Αστέρια’ (76-84) στον Χανιώτη της Χαλκιδικής
ο πιο γνωστός προπομπός θεατρικών θιάσων της Αθήνας στην Βόρεια Ελλάδα
ένα γκαρσόνι που αγαπούσε και συντρόφευε παλιούς και ξεχασμένους ποιητές και ζωγράφους
το τελευταίο του θαύμα το λέει ‘επέστρεφε’, χαμένο σε μια ρεματιά των Κερδυλίων
να είσαι πάντα καλά, Βαγγέλη, άρχοντα του Αηδονοχωρίου επί της Αμφιπόλεως
κοντά σου έμαθα πράματα, τόπους κι ανθρώπους
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=414223921952979&set=a.3872630579...
στον χρόνο σου φαίνεται η αλήθεια τους
θ' ανοίξουν οι ουρανοί θα ξεπηδήσουν χρώματα
οι λεπτομέρειες των τιτάνων
οι μικροί ρυμουλκοί τα ελάχιστα της ψαρικής
πρέπει να έχεις υπομονή να περιμένεις
αυτό θα πει αγάπη
απ’ το πρωί κάθε δέκα λεπτά έριχνα μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο δεν μπορεί έλεγα θα συμβεί έτσι πως παίζει ο καιρός σήμερα βρέχει ομίχλη υγρασία νοτιάς δεν μπορεί θα σκιστεί κάποια στιγμή ο ουρανός και θα φανεί το πνεύμα το άγιο να φωτίσει τα νερά και τα καράβια να παραμυθιάσει ανθρώπους γλάρους κάργιες και περιστέρια ότι τάχατες έχει δρόμο για έναν άλλο τρόπο και ότι αυτός ο τόπος δεν είναι αυτό που λένε αλλά αυτό που βλέπω εγώ ο πικραμένος πίσω απ' το τζάμι με τ' αλουμίνιο ήρθε τελικά η στιγμή όταν απελπίστηκα κι έφευγα για το μάθημα στις τρεις με την κιμωλία και τους ωραίους κούρους με τις κόρες ανάκατα μπόρεσα να την πιάσω
μακριά τα χέρια σας απ' το θάμα μου αστόχαστοι βέβηλοι κι ανόσιοι
εκείνη η αδιόρατη σταγόνα στην άκρη του ράμφους
είναι η δικαίωση σαράντα και τεσσάρων χρόνων εγκλεισμού
στ' αρμέ μπετόν αυτού του ευαγούς
Οχτώ Γενάρη.
Τώρα έριξε τα φύλλα της όλα η λεύκα.
Δεν είναι πια χειμώνες αυτοί, δεν είναι ο χρόνος που ήξερα.
Έγκυα γυναίκα είναι, που κρατάει με το ζόρι την μικρή στα σπλάχνα της.
όλα να είναι ακίνητα
όλα να απεργούν
ν’ αποτρελαίνονται κοράκια πάνω μας
να πέφτει κόκκινο στη γραμμή του ορίζοντα
σε θάλασσα, σ’ ακρωτήρι, σε βουνό
συγνώμη πουλί μου σε ξέχασα χθές
κι έψαχνες όλες τις τρύπες
του πλαστικού για δροσερό νεράκι
έτρεχα ο έρμος γι' άλλα ανήμπορα
ο ένας ο μαύρος που κοιτάζει τον βορρά
στρυφνός κι ανάποδος γνωρίζει από αλήθειες
αρχίζω να υποψιάζομαι ότι το κάνουν επίτηδες
κάθε εθνική επέτειο μετρώ τις ανάποδες
έφτασα φέτος πάνω απ' το εξήντα
στη διαδρομή σπίτι-πανεπιστήμιο
είναι κοινωνικόν φαινόμενον πλέον
ή θα το πατάξωμεν ή θα το καλύψωμεν
επιστροφή εις την συμμετρίαν του σταυρού
ή πρόστιμον
μαλακισμένα!
ακόμη δεν ξοφλήσαμε
το '60 σας τουφέκαγαν στον κάμπο
δίφραγκο το ζευγάρι πηγαίνανε τα πόδια σας
θάλλει η αγράμπελη
στην αειθαλή Καμτσίδα
τον θαλερό αυτόν Οχτώβρη
αρκεί να φεύγουν οι άνθρωποι
να χάνονται
οδός Γάτσου, Πυλαία
κι όμως η Αγία Φωτεινή δεν εξαφανίστηκε εξ ολοκλήρου
ένα κομμάτι της σώζεται ακόμη
το είχα πάντα μπροστά μου
ήμουν τυφλός και δεν το έβλεπα :-)
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=962569653785067&set=p.9625696537...
https://www.facebook.com/photo.php?fbid=624300980945271&set=a.3872630579...
Έδώ λέει εμφανίστηκε το φως κι εδώ βρέθηκε η εικόνα, στη σχισμή του βράχου. Έτσι μας έλεγαν οι γιαγιές κι οι θείες κι ανοίγαμε ένα στόμα ναααα! Μα το μυαλό μας ήταν αλλού. Στο πολυβολείο στην κορυφή και το ποταμάκι στο πλάι. Πιο πέρα σχηματίζονταν δυο-τρεις γκιόλες, μικρές λίμνες, όπου δροσίζονταν βουβάλια κι αγελάδες. Κι η πιτσιρικαρία κολυμπούσε στα κρυφά.
Πάντα το πρόσεχαν το παρεκκλήσι τους οι Καμινικιώτες ανθρακωρύχοι. Τώρα που εξαφανίστηκαν και βιολογικά, άλλοι ανέλαβαν την φύλαξη, σκληροί και απειλητικοί επαγγελματίες ...
Από εργασία μαθητών Δημοτικού της περιοχής http://11dim-serron.ser.sch.gr/autosch/joomla15/images/stories/ylikoapop...
Ηλικιωμένος με το ένα παπούτσι στο χέρι.
Πληγωμένος, αλλά επιμένει στην Εγνατία.
Βρήκαν μια τρύπα στα σύννεφα κάτι καθυστερημένες ακτίνες του ήλιου προς τη δύση του, πέρασαν πάνω απ' την μουσκεμένη πόλη, αδιαφόρησαν γι αυτήν, και πήγαν και καρφώθηκαν στον Χορτιάτη.
there's only one way
μας λένε
κι όλα δείχνουν προς τα 'κει
ας πάμε απ' τη άλλη!
Sparta λέει general cargo
τρίχες· σημαία Λιβερίας
σκουριά και σκεβρωμένη λαμαρίνα
και την σαβούρα κουβαλάει όλου του κόσμου
so beautiful so Doric
they use you only as a kitchen garden
πυλαία 38
οι δρόμοι ανήκουν σε αιώνες αυτός στον δέκατο ένατο
πας στον αμέσως πιο κάτω κι είσαι έναν αιώνα μπροστά
Τάξη, ιεραρχία και σκοπός.
Καημένε Αριστοτέλη μ’.
Τίποτε δεν σού ’μεινε απ’ ό,τι θά ’θελες
κι επιθυμούσες.
............
Τότε που η παιδεία όπως και τα παιδιά σαν αυτό της Angeliki Dimaki-Adolfsen δεν ήταν ακόμα προϊόν...Διότι περί αυτού πρόκειται. Γράφων ο εκ δεξιών :-) (Είπα να μην λογοκρίνω την 23η του Μαγιού, συγχωρέστε με Ιάπων...κι ευχαριστώ a posteriori για την τότε ανάρτηση)
μόνο για πουλιά
κι αυτά όχι μόνα, δυο-δυο
ακόμη κι αν περάσεις την Βροντού, θα βρεθείς στο Νευροκόπι κι από 'κει, στενωσιά στην στενωσιά, είσαι σίγουρα χαμένος ανατολικά του Πιρίν και νότια από την Ρίλα.
Προσπάθησα να διαβάσω τ' αρχαία γράμματα σ΄ αυτήν την διασωθείσα βαλβίδα των αρχών του περασμένου αιώνα.
Έγραφε: Bopp & Reuther
Έψαξα και βρήκα αυτό: http://www.bursr.com/en/home/
Μετά μ' έπιασε το παράπονο κι έβαλα πάλι μπροστά τ' αρχαία μου ερωτήματα:
"Γιατί γαμώ την πίστη μου, όλα τα δικά τους ζουν, κι όλα όσα κάνουμε εμείς πεθαίνουν;"
γλύτωσες εν τέλει την παγωνιά
και όχι μόνο
θέριεψες πάνω απ' το κάγκελο
και θα σε σπάσει ο αέρας
θες κλάδεμα
Advanced Learning Technologies
Spain 2008
τόσο advanced που φτάσανε εφτάμισι χρόνια
να πας βαρύ ασήκωτο κι ενδόξως για χαρτοπολτό
ενώνω το μπαλκόνι μου με την κορφή του Χορτιάτη, σκέφτομαι να πάρω αυτήν την γραμμή, και πάνω της να κάνω τον γύρο του κόσμου
78 μοίρες δυτικά
πετάω πάνω από Πρέσπες κι Οχρίδα, Πόγραδετς κι Ελμπασάν, Ρώμη κι Αιάκειο στην Κορσική, Μπαρτσελόνα και Πόρτο, Αζόρες κι Αρούμπα, Μαρακαΐμπο και Νησιά Γκαλαπάγκος, Νήσος του Πάσχα, Ουέλιγκτον στη Νέα Ζηλανδία και Καμπέρα στην Αυστραλία· τέλος, ξαναβγαίνω στην Βομβάη
δεν είναι κι άσχημα για ένα απόγευμα με ζεστό νοτιά του Νοέμβρη
ενώνω το μπαλκόνι μου με την κορφή του Χορτιάτη, σκέφτομαι να πάρω αυτήν την γραμμή, και πάνω της να κάνω τον γύρο του κόσμου
πετάω πάνω από την Ίμβρο, τον Ελλήσποντο, την Τροία, το Κομπάνι, το Κιρκούκ και την Βομβάη, βγαίνω στον Ινδικό και πάω για Αυστραλία
δεν είναι κι άσχημα για ένα πρωί με ζεστό νοτιά του Νοέμβρη :-)
έμεινε μόνο η κυριαρχία του λευκού έμφλογε
να σε πληγώνει ακόμα και με τα ερείπιά της
πυλαία 27 Ι
και τι περίμενες πυρίκαυστε;
να σεβαστούν το δικό τους λευκό;
ούτε ένα μπουρί άξιοι να κρεμάσουν
μόνοι από τότε
πυλαία 27 ΙΙ
Ας σκεπάσουμε τ' αρχαία μας γεφύρια.
Πληγωμένα είναι και κρυώνουν.
Πού πα ρε καημένε να τα βάλεις με τον Νορβηγό απ' το Μπέργκεν; Αυτός είναι της Χανσεατικής κι εσύ ένας πειρατάκος απ' το Μεγάλο Αλγέρι.
Εγώ το πιστεύω. Αυτοί δεν το ξέρουν!!! =D
Αγίου Μπάμπη των κτιστάδων, συναξάρι:
Διόρθωνε μια καλύβα στην Αστρίδα, πρόσθεσε ένα δωμάτιο κι έβγαλε ένα αγκωνάρι στην άκρη του οικόπεδου πλάι στο δρόμο.
«Το κοίταζα, μου είπε, με τις ώρες και είπα να το κάνω εκκλησάκι.»
Άνοιξε μια τρύπα με το κρουστικό και το καλέμι, τράβηξε δυο γραμμές με το δράπανο να μοιάζει σκεπή αρχαίου ναού, κι έβαλε στην άκρη ένα καντήλι της μάνας του.
Έτσι.
Να περνούν και να τ' ανάβουν, χωρίς εικόνες και στολίδια.
"Στον Άγνωστο Θεό!".
Ποιον άγνωστο θεό;
Mια ματιά γύρω, μιαν ανάσα κι ευωδίαζε Διόνυσος
" Όταν πλημμύραε ο Στρυμόνας, φτάνανε τα νερά ως τον σταθμό ", έλεγε η γιαγιά Αντιγόνη Καΐπη το γένος Γκάτσιου, γεννηθείσα εν έτει 1894 στις Σέρρες.
Έναν χρόνο μετά την έναρξη κατασκευής της σιδηροδρομικής γραμμής Θεσσαλονίκης-Κωνσταντινουπόλεως και δύο πριν την περάτωσή της.
Ακόμη μες στην υγρασία είναι γαμώτο.
