(από το λιμανάκι του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης)

πυλαία 34

οι δρόμοι ανήκουν σε αιώνες αυτός στον δέκατο ένατο
πας στον αμέσως πιο κάτω κι είσαι έναν αιώνα μπροστά

Θα προτιμούσα να πάω ίσια,
να σταματήσω στην μπάρα, τέρμα.
Κάτ' απ' την δεξαμενή να ξεδιψάσω.

Ναι μεν
"...ἰδοὺ ἀνεῴχθησαν αὐτῷ οἱ οὐρανοί..."
αλλ' η πτήσις ήτο ταπεινή
ταπεινοτάτη

Στον τόπο μου τα γεφύρια δεν ενώνουν όχθες.
Χρόνους ενώνουν 
για όσους τους εννοούν.

Βρήκαν μια τρύπα στα σύννεφα κάτι καθυστερημένες ακτίνες του ήλιου προς τη δύση του, πέρασαν πάνω απ' την μουσκεμένη πόλη, αδιαφόρησαν γι αυτήν, και πήγαν και καρφώθηκαν στον Χορτιάτη.

τσινάρια ακακίες και μανόλια
το μπαξεδάκι κι η κληματαριά
έμεινε στη μέση-μέση κι ένα
απαστράπτον αποχωρητήριο

πώς να ονειρευτώ μετά
Νταβός σ' ερημονήσι του Ευβοϊκού
όπως ο οραματιστής συνάδελφός μου
του οικονομικού αυτός· ανοικονόμητος

πυλαία 30

Πάγγαιον 
στη σκιά σου η ακρόπολη
Κουλάς 
της μίζερης Σίριος

ουρλιάζουν γελοίοι ρήτορες 
από έδρανα και βήματα

Αγίου Μπάμπη των κτιστάδων, συναξάρι:

Διόρθωνε μια καλύβα στην Αστρίδα, πρόσθεσε ένα δωμάτιο κι έβγαλε ένα αγκωνάρι στην άκρη του οικόπεδου πλάι στο δρόμο.
«Το κοίταζα, μου είπε, με τις ώρες και είπα να το κάνω εκκλησάκι.»
Άνοιξε μια τρύπα με το κρουστικό και το καλέμι, τράβηξε δυο γραμμές με το δράπανο να μοιάζει σκεπή αρχαίου ναού, κι έβαλε στην άκρη ένα καντήλι της μάνας του.
Έτσι. 
Να περνούν και να τ' ανάβουν, χωρίς εικόνες και στολίδια. 
"Στον Άγνωστο Θεό!". 
Ποιον άγνωστο θεό;
Mια ματιά γύρω, μιαν ανάσα κι ευωδίαζε Διόνυσος

κλείνω τους δρόμους 
σας κρύβω τις στροφές και τις τυφλώνω

πυλαία 5

Εγώ το πιστεύω. Αυτοί δεν το ξέρουν!!! =D

κι όμως αυτός ο σιδερένιος γίγαντας στο πλάι σου
δεν είναι σήμερα εδώ· χάθηκε
τον έριξαν χθες βράδυ αργά
μαζέψαν τα κομμάτια του ως το πρωί

εσύ όμως ήρθες και σήμερα
κι εγώ
και τα παιδιά

πώς αστραποβολάει έτσι η γέφυρα σ' αυτήν την υγρασία του Μάη
ποια Νήσος Δήλος και μαλακίες ;
πες μας πού τον κρύβεις

τέσσερα λουλούδια κάκτου οχτώ καράβια και δυο αμέριμνοι περιπατητές  στον θόλο του Παλαί ντε σπορ

 ....
Μάζεψα ένα πανέρι όστρακα
σε μιαν αυλή, δυο στρέμματα γης...
.......
Ένα κομμάτι κεραμίδι αρχαίο
-λαγήνι, πιθάρι, ειδώλιο, κέραμος στέγης,
όστρακο ίσως δημοκρατικό εξαίσιο.
Έμεινε.
Σκάλωσε με την ελαστική δύναμη
παλαιάς ρίζας πεύκου.
...........
Δεν τους προέκυψε φαίνεται όμως,
ούτ’ ένας οξυπύθμενος ολόκληρος.
Είν’ όλα τακτοποιημένα, μα τίποτα αξιόλογο,
Τρία-τέσσερα θραύσματα ο κάθε σωρός.
.........
https://www.facebook.com/notes/christos-e-dimakis/βόρειο-αιγαίο/633424850054307
-----------------------------------------------------------------

Ναι, αλλά σήμερα απόκτησα ένα κυπριώτικο λαγήνι, πιστό αντίγραφο, φτιαγμένο από μάστορα μερακλή.
Να είσαι καλά Σταύρη, όπου κι αν πας, ό,τι κι αν αποφασίσεις να κάνεις!

πυλαία 31

Τότε που η παιδεία όπως και τα παιδιά σαν αυτό της Angeliki Dimaki-Adolfsen δεν ήταν ακόμα προϊόν...Διότι περί αυτού πρόκειται. Γράφων ο εκ δεξιών :-) (Είπα να μην λογοκρίνω την 23η του Μαγιού, συγχωρέστε με Ιάπων...κι ευχαριστώ a posteriori για την τότε ανάρτηση)

και το καλό με το κακό 
και τ' άσχημο με το ωραίο

όχι δεν πρόκειται καθόλου για ρομαντική στιγμή στην σκιά του πύργου
ο Τάσος σκατοκαθαρίζει την Μελίνα   :-)

ήταν γλυκός ο χειμώνας του '15
χαιρόντουσαν οι δυστυχείς των παραλίων 
ότι τα έξοδα λίγα ήταν μέχρι στιγμής

πυλαία 35

τι σημαδεύεις σημαδούρα 
και για ποιον

πυλαία 5

πες μου καλό μου πού πλέεις
στη θάλασσα ή στο φως

συγνώμη πουλί μου σε ξέχασα χθές
κι έψαχνες όλες τις τρύπες
του πλαστικού για δροσερό νεράκι
έτρεχα ο έρμος γι' άλλα ανήμπορα

Πάει ο δήμαρχος να φτιάξει πάρκο.
Το ΕΣΠΑ βάζει τη στολή του.
Κι εκεί στην οδό Πανδώρας, ξύνει λίγο το χώμα στην χωράφα
και σου πετιέται μια αρχαία πολιτεία.
Άι σιχτίρ!
Ευτυχώς τα εγκαίνια έγιναν...
Πάρκο Ελαιορέματος, Πυλαία.

η συγκέντρωση αρχίζει κι όλα ειναι συνειδητά

πιο πολύ από τότε κι ίσως από ποτέ 
ήτοι 
χωρίς καμίαν αυταπάτη

Concerto for three red tankers, one tower and a storm. 
Directed by Nissos Delos.

Ήρθε στην πόρτα μου και δεν φεύγει εδώ και τρεις μέρες. 
Τον βαφτίσαμε Τζιτζερόμ.
Δεν μπορώ να τον κρατήσω.
Μήπως είναι κανείς πρόθυμος να τον πάρει;
Ας επικοινωνήσει μαζί μου μέχρι και την Δευτέρα.

Προσπάθησα να διαβάσω τ' αρχαία γράμματα σ΄ αυτήν την διασωθείσα βαλβίδα των αρχών του περασμένου αιώνα.
Έγραφε: Bopp & Reuther
Έψαξα και βρήκα αυτό: http://www.bursr.com/en/home/
Μετά μ' έπιασε το παράπονο κι έβαλα πάλι μπροστά τ' αρχαία μου ερωτήματα:
"Γιατί γαμώ την πίστη μου, όλα τα δικά τους ζουν, κι όλα όσα κάνουμε εμείς πεθαίνουν;"

άφησε ο καιρός της ευημερίας ντουβάρια, φράχτες και πισίνες
περνάς και σφίγγεται η ψυχή σου από ρημάδια
εκεί αριστερά στα κυπαρίσσια Σεπτέμβρη μήνα τρύγος κυνηγούσα μια μεθυσμένη άσπρη αγελάδα 
κατέληγε το χάσμα ανάμεσα σε μια μικρή κρυφή πηγή - σταγόνες
το μέγαρο στην μέση έγινε στο πιο όμορφο χωράφι στα μπαΐρια
στην δημοσιά σταμάτησα έναν ομήλικο με σκύλο
σε θυμάμαι 
σε θυμάμαι
τι ρήμαξε έτσι το μέγαρο;
το πήρε η τράπεζα, Δευτέρα ο πλειστηριασμός, έχεις εξακόσιες χιλιάδες;
χαμένα χρόνια σαράντα

έτσι πουλί μου, 
να τους το λες κάθε πρωί

έρημη λεύκα μοναχή 
στη μέση στο Μεγάλο ρέμα

μόνο με έρωτα κόρακα ίσως γινόσουν γλάρος
πού να τον βρεις καημένε μου ποιος έχει να τον χάσει

ήρεμος θεωρός εναλλαγών επιφανειακών, 
μετρώ καράβια που πηγαινοέρχονται

http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/idanikos-karavometris

κατασκευή 1970

απ’ το πρωί κάθε δέκα λεπτά έριχνα μια κλεφτή ματιά στο παράθυρο δεν μπορεί έλεγα θα συμβεί έτσι πως παίζει ο καιρός σήμερα βρέχει ομίχλη υγρασία νοτιάς δεν μπορεί θα σκιστεί κάποια στιγμή ο ουρανός και θα φανεί το πνεύμα το άγιο να φωτίσει τα νερά και τα καράβια να παραμυθιάσει ανθρώπους γλάρους κάργιες και περιστέρια ότι τάχατες έχει δρόμο για έναν άλλο τρόπο και ότι αυτός ο τόπος δεν είναι αυτό που λένε αλλά αυτό που βλέπω εγώ ο πικραμένος πίσω απ' το τζάμι με τ' αλουμίνιο ήρθε τελικά η στιγμή όταν απελπίστηκα κι έφευγα για το μάθημα στις τρεις με την κιμωλία και τους ωραίους κούρους με τις κόρες ανάκατα μπόρεσα να την πιάσω

μακριά τα χέρια σας απ' το θάμα μου αστόχαστοι βέβηλοι κι ανόσιοι

Ίκαρος 
πάνω από κεραίες και σύμβολα

Icarus
over antennas and symbols

γλύτωσες εν τέλει την παγωνιά
και όχι μόνο
θέριεψες πάνω απ' το κάγκελο
και θα σε σπάσει ο αέρας
θες κλάδεμα

Κι όμως, ακόμη με κυνηγάει, πάνω από 40 χρόνια.

Ο μπρούντζινος Μεγαλέξανδρος εννοώ.
Τον έφερε η χούντα ορειχάλκινο, μαύρο σε ξύλινο βάθρο και τον μοστράρισαν στην είσοδο, μέσα μεριά, να περνάμε μπροστά του πιτσιρικάδες και να ομνύουμε όρκο στρατιωτικό.
Ονειρευόμουν την στιγμή που μια πλημμυρίδα παιδιών, τρέχοντας χαρούμενα στο σχόλασμα, θα πέφταν πάνω του και θα τον καταπατούσαν.
Δεν συνέβη.

Έφυγε η χούντα και τον εξαφάνισαν σε αποθήκες, παλιατζίδικα, χυτήρια.
Καλά όμως... Σιγά μην σταματούσαν οι ανόητοι, τόσοι πολλοί, που ανάμεσά τους ζούμε οι δυστυχείς.
Ούτε στιγμή, τον συναντάς παντού.

Έχει κανένα χρόνο που μας πρήξανε να τον ψάχνουν στον λόφο του Καστά.
Λένε διάφορα, περί ιστορίας, σεβασμού πατρίδας κι άλλα τέτοια στρόγγυλα κι ωραία.
Τον χώσανε στα μυαλά του κόσμου μέχρι και σαν … ανάπτυξη οι ξεδιάντροποι.
Εθνικισμός μέχρι και τον φασισμό του κερατά είναι, όπως ήταν πάντα, μα ποιος το αντιλαμβάνεται στην θλιβερή ελαφρότητα του καιρού μας.

Με κυνηγάει λοιπόν ο κερατάς, τον ασεβή τότε νεαρό, ακόμη και τώρα στα γεράματα.
Χθες πήγα μόνος στον παλιό σιδηροδρομικό σταθμό και φωτογράφιζα την θλίψη του.
Και για μια στιγμή, εκεί στον δεύτερο όροφο, σ΄ ένα παράθυρό, τον είδα πάλι σαν σκιά.
Μόλις που είχε προλάβει να μου γυρίσει την πλάτη.
Μα εγώ είμαι σίγουρος ότι με παρακολουθούσε.

Για να τελειώνουμε:
Τι με διώκεις λοιπόν ρε ανόητε μαυρομούτσουνε;
Σαράντα χρόνια δεν κατάλαβες πως ό,τι κι αν κάνεις, εγώ σε λίγο θα πάω πάλι στην πορεία συν γυναικί και τέκνοις, ακόμη και εγγόνοις;

πυλαία 32

Steam Train Locomotive Engine Water Crane Column Standpipe Spout

Ποια καπνομάγαζα άφησαν, 
ποια Λέσβο παν να προσκυνήσουν;

Ο κόσμος που θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ανεξάρτητα από το τι θα τραβήξουμε στο ενδιάμεσο από τον κτηνώδη ιμπεριαλισμό και την ανθρώπινη βλακεία, θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός, πολύχρωμος και υπέροχα «μπασταρδεμένος» - έτσι, για να σκάζουν οι υπερασπιστές της κάθε ‘καθαρότητας’.

μόνο για πουλιά
κι αυτά όχι μόνα, δυο-δυο

ακόμη κι αν περάσεις την Βροντού, θα βρεθείς στο Νευροκόπι κι από 'κει, στενωσιά στην στενωσιά, είσαι σίγουρα χαμένος ανατολικά του Πιρίν και νότια από την Ρίλα.

να την προσέχεις αδελφέ μεγάλε
το κάθε βήμα της να το προσέχεις
έτσι

πρωί μια στιγμή στο μπαλκόνι αν σταθείς 
θα δεις γιαβριά να μαθαίνουν το πέταγμα

τι να την κάνουμε εμείς μια γεωργική σχολή;
μήπως αγρότες είμαστε;
αυτά τα ... κρατικοδίαιτα έκλεισαν τον κύκλο τους μετά το '90 όταν ανέλαβαν τον επισιτισμό μας ασφαλώς οι φίλοι μας ...

το LiDL της πόλης στήθηκε 500 μέτρα ακριβώς από το ερειπωμένο κτίριο

σήμερα το πρωί άκουσα πρώτη φορά να ονομάζουν την πείνα στα σχολεία επισιτιστική ανασφάλεια

σ' αυτόν τον παράδεισο ρε αστόχαστοι;

Ήρθε και στήθηκε ο βρωμιάρης είκοσι μερόνυχτα μπροστά μας.

Ψάρευε κάθε βράδυ έναν γύρο απ΄την Παναγιά, ακούγονταν και κάτι ύποπτες βροντές, ξεψάριζε όλη μέρα στο πλάι των κολυμβητών.

Ένας φαινόταν στο κατάστρωμα, μαυριδερός και στραβοκάνης, τραγούδαε μέρα-νύχτα Καζαντζίδη.

Μ’ ένα τριπίθαμο μαχαίρι στην χερούκλα του κι ένα λάστιχο, να πλένει τα αίματα στη κουβέρτα, πέταε τα πτώματα στη θάλασσα, μάζευε όλο το καραγλαριό να το ταΐζει.

Μάζεψε ο μικρός στο κουβαδάκι ένα πρωί, σάπιο και ξεσκισμένο από τους γλάρους, ένα φανάρι.

‘Κοίτα παππού, ένα τέρας βρήκαμε.’

Κολύμπησα την ίδια μέρα πλάι του.

‘Από την Πάρο είσαι;’

Άνοιξε το σκαμμένο πρόσωπο, ένα χαμόγελο όλο φως, μέχρι τ’ αφτιά.

‘ Όχι, εκείνος ήταν άλλος. Εγώ είμαι Λημνιός’

για να ξορκίσουμε τον καλό καιρό, να 'ρθεί λίγος χειμώνας

κατασκευή: Mary Dimaki Tzomou

εκεί όλα σας καταλήγουν ασύστατοι
που λέει και ο Γιώργης
στο χοροπήδημα των παιδιών

τι να μου κάνει εμένα ένας βαρδαράκος;
εγώ για να αντέχω έφυν...

ρουφιάνα σκοπιά βασάνισες
χιλιάδες κωλοφάνταρα
σάπιζε τώρα μοναχιά σου

Δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τον γενέθλιο τόπο μου έτσι.
Μια λίμνη-βάλτο που έγινε εύφορος κάμπος, προοπτικά γη της επαγγελίας. 
Κι έναν σιδηρόδρομο που του έδειχνε το πώς θα γινόταν άλλος.
Ο σταθμός είναι εμβληματικό του σημείο.
Σημείο παιδικής χαράς, ερωτικών σκιρτημάτων, σημείο φυγής.
"Σημείον" ανάπτυξης και υπανάπτυξης.
Οι δυο διακλαδώσεις της γραμμής του οδηγούσαν στο εργοστάσιο Ζάχαρης και στην Σόφια, αρχές του ’60.
Νεκρές σήμερα. 
Θα βασανίσω τους όποιους με παρακολουθούν με τρεις ακόμη εικόνες αύριο, όχι καταθλιπτικές.
Για να κλείσω κι αυτήν την ενότητα εικόνας και φτωχού λόγου.

πουθενά δεν θα πας 
αν από κάτω μου δεν περάσεις

σήμερα είναι η μέρα του ...
και της αγίας Απεργίας

ενώνω το μπαλκόνι μου με την κορφή του Χορτιάτη, σκέφτομαι να πάρω αυτήν την γραμμή, και πάνω της να κάνω τον γύρο του κόσμου

πετάω πάνω από την Ίμβρο, τον Ελλήσποντο, την Τροία, το Κομπάνι, το Κιρκούκ και την Βομβάη, βγαίνω στον Ινδικό και πάω για Αυστραλία

δεν είναι κι άσχημα για ένα πρωί με ζεστό νοτιά του Νοέμβρη :-)

τον έβγαλε καταμεσίς του Θερμαϊκού μεσημεριάτικα 
βγάζει τώρα καπνούς απ' το κακό του

ήταν πολύ σκληρός ο τόπος για να πεθάνει

λόγια ήτανε μόνον των Βιζιγότθων
που παρέα με τους αρχόντους του
παραμυθιάζανε τους κατακαημένους ντόπιους
για να τους έχουνε στα γόνατα
κι αυτοί να κάνουν τις δουλειές τους

δεν άδειαζε το λιμάνι ποτέ

πυλαία 26 Ι

πρόκειται για το αγρόκτημα της γεωργικής σχολής Σερρών, εγκαταλειμμένο εδώ και χρόνια

Θάσος μου νότια, χρυσού απογεύματος.
Ταμείον γαλήνης και έρωτος.

στον χρόνο σου φαίνεται η αλήθεια τους

θ' ανοίξουν οι ουρανοί θα ξεπηδήσουν χρώματα
οι λεπτομέρειες των τιτάνων
οι μικροί ρυμουλκοί τα ελάχιστα της ψαρικής

πρέπει να έχεις υπομονή να περιμένεις
αυτό θα πει αγάπη

 Vasilis Papakonstantinou

Christos E. Dimakis Το πάρκο έγινε και τα αρχαία τσιμεντώθηκαν.

Δέσποινα Ιωαννίδου Ψέματα

Christos E. Dimakis Ισως. Νομίζω πάντως -αν δεν το μπερδεύω με τα όνειρά μου- πως προχθές το βράδυ τα είδα από το μπαλκόνι να σηκώνονται πέτρα-πέτρα, μάρμαρο-μάρμαρο και να πηγαίνουν παραδίπλα στην χωράφα με το στάρι. Χάθηκαν σιγά σιγά στα στάχια. Ένα τελευταίο κοτρώνι με χαιρέτησε "Καλή αντάμωση τον επόμενο αιώνα!" :-)

σήμερα είναι και η νύχτα του ...
ας είν' καλά η απεργία

τρία χρόνια μαζεύω φυντάνια κάτω απ' τις δάφνες απέναντι και προσπαθώ να τα μεγαλώσω σε γλάστρα στο μπαλκόνι δεν θέλουν ξεραίνονται σε έναν μήνα αυτή την άνοιξη τα κατάφερα

εγώ είμαι του ρεαλισμού
μα δεν είμαι καλός φωτογράφος
θέλω να δείχνω ό,τι βλέπω απ΄το παράθυρο
μα πάντα αποτυχαίνω

τα σπίτια τους έπλεαν στη θάλασσα 
μα αυτοί δεν ήξεραν πώς να την αγαπήσουν

ένα ρυμουλκό κόκκινο
να σύρει την σαβούρα μακριά

άναψε κυρά το τζάκι το κοκαλάκι μας να ζεσταθεί
μας έφαγε το παγωμένο αγιάζι σ' αυτό το πάρκινγκ
που κοιμούνται ακόμη τα παιδιά

πυλαία 29

μα τι κοιτάτε όλοι σας;
θα έρθει κι η σειρά σας

κι εσύ παράλυτη δεν το τολμάς
σε πυρπολούν σε κατακαίνε
σου ρίχνουν μπάλες φλεγόμενες
ακινητείς δειλή εντός υγρού πυρός

πάνω από τη γέφυρα της γραμμής στο Χομόντος.
------------------------------------------------------------------
Ο τόπος μου ειναι περίκλειστος. 
Κάμπος επίπεδος και χαμηλός, μια αρχαία λίμνη.
Τα βουνά γύρω του είναι θεόρατα αλλά όχι άγρια.
Μπορούν να σε φυλάξουν.
Όταν ένοιωθα να με πνίγει η λάσπη του κάμπου, πάντα κοίταζα προς τα πάνω.
Θυμάμαι τον Αλέξη, τον Πετρή. 
Αυτοί εδώ δεν ηττήθηκαν.

πυλαία 33

σιγά μην γίνει δική σας αυτή η θάλασσα αστόχαστοι
εδώ ήταν πάντα δέσε φόρτωσε ξεφόρτωσε και φύγε

Ε καλά, υπερβάλλουμε μερικές φορές. Η καλή μας ανατροφή δεν επιτρέπει να λέμε τα πράγματα με τ' όνομά τους: ουρητήριον, τουαλέτες κλπ.