Μού ‘λεγε ο γέροντας Κουρής,
λευκός εκ της Λευκίμμης ιερεύς,
ελλογιμώτατος Κερκυραίος ευγενής,
σεμνός και άξιος δάσκαλος της επικουρικής και της επικοινωνίας:
“M’ αρκεί Χρηστάκο μου να βλέπω θάλασσα,
έστω κι απ’ το παράθυρο της τουαλέτας”
Μα πού ν’ ακούσω εγώ, ένας Ήδωνας,
καλογεράκι άγουρο, που κοίταζα κάμπους και ποτάμια,
είχα στη πλάτη μου Παγγαίο και πιο πίσω -άγνωστη- την θάλασσα.

Άσπρισα εγώ, στη σύνταξη αυτός,
αποσύρθηκε στη σκήτη του στην Κέρκυρα.
Μετακόμιση στη μετακόμιση,
μεροκάματο κι ακτημοσύνη,
είχα το μάτι στρα... Περισσότερα...

Re: [Dialogos-DEP] 

Aγαπητέ Κ. Δημάκη,
Ουκρανία, ο τεράστιος τάφος με τις χιλιάδες νεκρούς Το ρέμα του Μπάμπι Γιαρ, κάποιοι , πολύ λίγοι από τους χιλιάδες κατάφεραν να γλυτώσουν δραπετεύοντας από τους ss και τους Ουκρανούς συνεργάτες τους. Τους πυροβολούσαν στο χείλος του λάκκου.
Και ακόμα πιο λίγοι δεν σκοτώθηκαν σωστά, και τα πτώματα των άλλων έκρυψαν τη ζωή τους ,και με τα σημάδια του δικού τους αίματος και των πεθαμένων όταν το σφαγείο δεν το φρουρούσαν το βράδυ γλύτωσαν για να καταθέσουν στην Ιστορία.
Έξω από το Κίεβο.
Αυτά είναι τα σημάδια της πανανθρώπινης... Περισσότερα...

Ήτανε μες στη στεναχώρια. Εφορίες, ταμεία, το μαγαζί κλειστό δυο χρόνια, ανεργία.
Κυρίως όμως τα δάνεια στις τράπεζες. Την κοίταξε και είπε με παράπονο.
-Τους χρεοκοπημένους τους αφήνουν οι γυναίκες τους και τα παιδιά τους. Δεν τους αφήνουν;
Εκείνη χαμογέλασε, τον αγκάλιασε και ψιθύρισε.
-Μαζί τα φάγαμε.

 Mary Dimaki Tzomou

Τον τελευταίο καιρό προσέχω τα σημειώματα 
π' αφήνουν καθαριστές και καθαρίστριες. 
Στο πανεπιστήμιο, στις υπηρεσίες, στις οικοδομές.
Κολλημένα σε καθρέφτες ανελκυστήρων, 
πόρτες, τοίχους, πάνω σε γραφεία. 
Είναι όλα ορθογραφημένα, με ωραία, ευδιάκριτα, 
καλλιγραφημένα -σχεδόν- γράμματα. 
Όχι σαν τα ορνιθοσκαλίσματα των φοιτητών μου. 
Κάποια θα μπορούσαν να είναι και ποιήματα. 

Δείγμα του ότι δεν πρόκειται για τυχαίους ανθρώπους.
Άλλοι καιροί, άλλα ήθη.

... Περισσότερα...