Διαβάζω ένα κάρο μαλακίες για πιθανότητες να κερδίσεις στο τζόκερ και ένα κάρο ανόητες συγκρίσεις με σπάνια φυσικά φαινόμενα κλπ κλπ.
Καταλήγουν όλοι οι σοφοί αναλυτές να 'ειρωνευτούν' την ανοησία των ανθρώπων που δοκιμάζουν την τύχη τους με μια τόσο μικρή πιθανότητα, μία στα εικοσιπέντε εκατομμύρια  (4*10^-8).

Ο παίχτης όμως δεν ενδιαφέρεται για το κέρδος. 
Ενδιαφέρεται πρωτίστως για το όνειρο.
Και ξέρει, σαν σοφότερος που είναι από τους επικριτές του, ότι για να έχεις δικαίωμα στο όνειρο, πρέπει να είσαι μέσα στον δειγματικό χώρο ή τον χώρο των πιθανοτήτων. 
Ήτο... Περισσότερα...

Πήραν απ’ τα ‘κεκτημένα δικαιώματα’ τα δικαιώματα και τα έκαναν ‘κεκτημένα’.
Τα ξεφτίλισαν, κι έτσι χάθηκε και το δικαίωμα και το δίκιο.

Ένας πολιτισμός ολόκληρος, διακόσια και πάνω χρόνια, στηριγμένος στο δικαίωμα, έγινε πολιτισμός της ευκαιρίας.

Άνθρωποι ανόητοι, απρόσεχτοι, επιπόλαιοι. 
Ούτε τ’ ότι οι ‘ίσες ευκαιρίες’ έχουν μείνει εδώ και καιρό σκέτες ‘ευκαιρίες’ δεν αντιλήφθηκαν.

«θρασίμια που δεν έχουν αγωγή από την οικογένειά τους και δεν έχουν μάθει το πρώτο μάθημα δημοκρατίας να σέβονται την γνώμη των άλλων»
--------

Όλο αυτό το έχω ξαναζήσει ...

[Dialogos-DEP] 

Συχνά λέγεται ότι η βλακεία είναι ανίκητη. Αλλά μόνο η βλακεία; Το ίδιο ανίκητος είναι και ο καθωσπρεπισμός, που ενδημεί στον ακαδημαϊκό χώρο. Συνήθως οι υποδείξεις ορθής συμπεριφοράς προέρχονται από ανθρώπους που διακατέχονται από (αδικαιολόγητο) σύμπλεγμα ανωτερότητας.
Ένα τέτοιο κρούσμα είχαμε πρόσφατα -για πολλοστή φορά- στο Διάλογο. Ένας συνάδελφος άρχισε να μας κουνάει το δάχτυλο και να μας κάνει μάθημα από καθέδρας για το πώς πρέπει να διεξάγεται ο ηλεκτρονικός διάλογος. Κατ’ αρχάς –λέει- πρέπει να είναι scientifically correct , γιατί αλλιώς τι δ... Περισσότερα...