Αυτό το σπιτάκι, πέρσι τέτοια μέρα, μου έδωσε την ιδέα να ξεκινήσω τη φωτογράφιση των μικρών σπιτιών της Πυλαίας.
Το βλέπετε κάθε μέρα όσοι ανεβαίνετε την Πλαστήρα-Προφήτη Ηλία, στη γέφυρα ακριβώς, απέναντι απ' το βενζινάδικο του Καλπάκη.
Φωτογράφισα μέχρι τώρα 38, χάλασα δυο κάμερες γιατί είμαι άσχετος και συνεχίζω. :-)
το πρόλαβα
θυμάμαι την αυλή της γιαγιάς μια λίμνη από αίμα
ανάμεσα σε δυο μουριές
μα δεν θυμάμαι φόβο
χαρά θυμάμαι και κρασί γλυκό στην παγωνιά
so beautiful so Doric
they use you only as a kitchen garden
πυλαία 38
ήταν πολύ σκληρός ο τόπος για να πεθάνει
λόγια ήτανε μόνον των Βιζιγότθων
που παρέα με τους αρχόντους του
παραμυθιάζανε τους κατακαημένους ντόπιους
για να τους έχουνε στα γόνατα
κι αυτοί να κάνουν τις δουλειές τους
δεν άδειαζε το λιμάνι ποτέ
κι όσοι γνωστικοί τιμούσαν παλιές ιστορίες
παραμύθια της γιαγιάς
και τον βίο τον λιτό
ρίχναν κλεφτές ματιές στα ριζά του γίγαντα,
ίσα πάνω απ' τ' ακρωτήρι
ήταν γλυκός ο χειμώνας του '15
χαιρόντουσαν οι δυστυχείς των παραλίων
ότι τα έξοδα λίγα ήταν μέχρι στιγμής
Φως που σκοτώνει
και να κρυφτείς δεν μπορείς.
Φως κι υγρασία...
(όχι δεν είναι καλοκαίρι, χθες το μεσημέρι είναι)
