Η αθλιότητα των πανελλαδικών, πανελληνίων ή όπως διάλο την λένε αυτήν την εποχή, δεν έχει τέλος.
Μια κοινωνία ολόκληρη περιστρέφεται γύρω από αυτόν τον μηχανικό, ταξικό επιλογέα και αλέθει συνειδήσεις, ψυχές, προσωπικότητες νέων ανθρώπων και ενήλικων επαγγελματιών.
Σαράντα πέντε τόσα χρόνια.
Χειρότερη κατάρα δεν μπορούσε να αφήσει η επάρατος...
Κάθομαι σ' αυτήν την ηλικία, με όση εμπειρία μου συσσώρευσε η τριανταπεντάχρονη διδασκαλία (υψηλής - για να το περηφανευτώ και για να τονίσω την οπτική μου γωνία) τεχνολογίας που στηρίζεται στα μαθηματικά και την φυσική και λύνω μία-μία τις ασκήσεις των μαθηματικών.
Αναρωτιέμαι τι εκπαιδευτικό και αξιολογικό βάρος έχουν αυτές οι ατελείωτες πράξεις, μετασχηματισμοί και αντικαταστάσεις επί μιας πεπερασμένης διδακτέας ύλης, διάτρητης από 'εκτός ύλης' τμήματα, που αφορά μια, διαισθητική κατά κύριο λόγο, εισαγωγή στους μιγαδικούς, το όριο, την παράγωγο και το ολοκλήρωμα.
170 σελίδες, μικρού μεγέθους (16x23), αραιογραμμένες, εστιασμένες στους ορισμούς και όχι στην απόδειξη, αποτελούν το αντικείμενο της εξέτασης.
Οποιαδήποτε λογική προσέγγιση αυτών των τεσσάρων αντικειμένων δεν θα έδινε περισσότερα από εκατό σοβαρά θέματα για να αξιολογήσεις το αν ο μαθητής τα έχει κατανοήσει και μπορεί να τα χειριστεί.
Από εκεί και πέρα, εκείνο που μένει είναι να αξιολογήσουμε το αν μπορεί να λύνει σταυρόλεξα.
Και αυτό κάνουν οι επιτροπές, αυτό εξετάζουν.
Αυτό διδάσκουν τα φροντιστήρια κι αυτό διδάσκουν τα ‘καλά, πρότυπα, άριστα’ σχολεία.
Αποτέλεσμα:
Ρωτώ κάθε χρόνο τους καλύτερους φοιτητές – κατά τεκμήριο – της χώρας, που σωρεύονται στο Τμήμα μου (Ηλεκτρολόγων και Μηχανικών Υπολογιστών), μετά από 3-4 εξάμηνα σπουδών, πότε ευθέως και πότε εμμέσως, αν γνωρίζουν το αίτημα του Ευκλείδη ή το θεώρημα των τριών καθέτων.
Παίρνω ως απάντηση βλέμματα στην άνω αριστερά γωνία της αιθούσης.
Δεν έχω καμιά ελπίδα για μια παιδεία δημοκρατική, λαϊκή που θα απαντάει στις ανάγκες και τις ελπίδες των χαμηλών λαϊκών στρωμάτων.
Η Ανώτατη είναι ένας μηχανισμός αναπαραγωγής της υπάρχουσας τάξης και αυτό θα είναι όσο είμαστε όπως είμαστε.
Μπορώ όμως να αιτηθώ τούτο:
Δεν θα βρεθεί ένας αστός υπουργός παιδείας να βάλει τέλος με μπαλτά σ’ αυτήν την ατέρμονα μαλακία;
Στο τέλος-τέλος, μπορεί με χίλιους τρόπους να απαντηθεί αξιοπρεπώς το ερώτημα: “μπορεί αυτός ο νέος να ανταποκριθεί σ’ αυτό το επιστημονικό αντικείμενο ή όχι;”
Οι κοινωνίες και οι παιδαγωγοί έχουν βρει πολύ πιο ανθρώπινες και αντικειμενικές αξιολογήσεις.
Το στιχηρό της προηγούμενης ανάρτησης το έγραψα το 1998, την εποχή που έδιναν εξετάσεις τα δικά μου παιδιά.
Τίποτε δεν άλλαξε από τότε.
http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/kala-ta-kataferame-ki-efetos