καταμεσήμερα 
να μη σ' αφήνουν τίποτα να δεις 
μόνο σκιές και φως

και προσπαθούσε με γητειές να με πλανέψει 
χρόνια ο εξώκοσμος κι οι εξωπόλεις σας

ώσπου βαρέθηκα κι αγρίεψα 
άντε ρε πάγαινε από δω 
ξεθωριασμένε κόκκινε που έγινες πορτοκαλής

αυτό ήταν και το πρόβλημα πάντα μ' αυτούς 
να φύγουν ήταν έτοιμοι κάθε στιγμή 
δεν τους κρατούσε τίποτα εδώ

εν τέλει δεν υπήρξα ένας ακόμη περαστικός 
σε τόπο που είναι πέρασμα

δεν ήξερα ότι θα μείνω για πάντα εδώ 
δεν μου περνούσε καν απ' το μυαλό

ένας μηχανικός στην αγορά της επαρχίας ήθελα νά 'μαι 
σε εργοστάσια και δημόσια έργα σκόρπια σε κάμπο 
ανάμεσα σε ποτάμια διώρυγες και χαμηλά βουνά
και αντ' αυτού εκληρονόμησα θεωρία θάλασσας...