Τι έφταιξε, 
τι λάθος κάναμε οι δυστυχείς
κι αγρίεψαν έτσι ξαφνικά;

Γεμίζουν οι δρόμοι κίτρινες ταμπέλες, πλαστικό.
Πολλές φορές η μια δίπλα στην άλλη.
Απ' την Αγιά-Βαρβάρα ως τον περιφερειακό, 
πέντε μετρώ τις κίτρινες, εκεί που ήταν μόνο μία.

Γίνονται όλες κίτρινες.
Αργά, σταθερά και κάθε μέρα.
Άθλιο κίτρινο, του μίσους.
Με μια τριήρη μπλε και μοχθηρή
και τρία παράλληλα κουπιά-τσεκούρια.

Τα τρία βρόχια γίνονται ένα.
Οι ίδιοι άνθρωποι χωρίς μάτια, ματοτσίνορα και φρύδια,
μόνο μια πούστικη, γλυκιά φωνή γι’ αρχή,
στυφή μετά τα δυο λεπτά,
σε κυνηγούνε τρεις φορές.
Πρωί, μεσημέρι, απόγευμα...
Το βράδυ σ' αφήνουνε να κοιμηθείς.
Ν' αντέξεις αύριο.
Μην και τους μείνεις…