Βαρδάρη, της πόλης μου ευλογία.
Γέμισες τον τόπο φως.

                   Πάικο.
Όλυμπος,              Χορτιάτης.
                   Πήλιο.

Τα σκατά των παιδιών της ύστερης ανάπτυξης
αναταράχτηκαν καλά στον κόλπο σου,
πήρε για λίγο χρώμα θάλασσας.
Η μπόχα απ' την ανάσα της τετράτροχης ζωής
πέταξε πάνω απ’ τους λόφους της Χαλκιδικής
χάθηκε στο Αιγαίο.

Όλα καλά, στη θέση που τους πρέπει.

Οι δώδεκα, όλοι στην κορυφή τους.
Ήχοι μυστικοί ακούγονται στο Δίον,
σαρισοφόροι στρατιώτες περνούν τον Αξιό,
κυνηγημένοι ζηλωτές τρέχουν στα καλντερίμια της πάνω πόλης,
πνιχτές τουφεκιές απ' την πλευρά των Γιαννιτσών,
κλάματα και σιωπή στα δυτικά στρατόπεδα,
πεζοπόροι και ιππείς με λάβαρα κυανέρυθρα στην παραλιακή,
το σώμα του ειρηνοδρόμου κλινικώς νεκρό,
με σωληνάκια,
πρωτοσέλιδο.

Ο πατέρας το 53,
φαντάρος, ανυποψίαστος στο Τρίτο Σώμα στρατού.
Μια άσκηση Γεωμετρίας με πέταξε το ‘73 εδώ,
νέον, αδύναμο με γένια αραιά
και μ’ άρπαξαν τραγούδια-ποιήματα,
κόμματα, τελείες, ανάδελτα και σήματα στοχαστικά,
τέχνες πολλές και τελεστές αμέτρητοι...