Οι χείριστοι ήταν πάντα εντός των τειχών
και κατά κύριον λόγο ήταν ‘προστάτες’,
ανέσκαπταν το της πόλεως σώμα
και εις φρικτούς βασάνους την έσυραν.

Μετά, πενήντα χρόνια έκαναν να κλείσουν
τις κακοφορμισμένες της πληγές
και μ’ αποστειρωμένο τσιμέντο, άσφαλτο κι άγαρμπη πέτρα
περιέκλεισαν τα πάντα
-πέτρες ιερές, μαγεμένα αγάλματα, θαλασσινές ανάσες-
επ’ αμοιβή βεβαίως πάντα.

Στρώματα ιστορίας ανακατωμένα
με κοκκινόχωμα των εποπτευόντων λόφων,
σπορές του χρόνου μη φανούν
και την πορεία μας την πρόσκαιρη στραβώσουν.

Ο φόβος, ο φόβος
για το άλλο, το ξένο, το μείγμα, το περίπλοκο.
Μην και στραβώσει το ευθύ.
Μην και φανεί ότι μπορεί
κι όλοι μαζί να ζήσουν.

________________________________________________

^{Με αφορμή: Ζωή Καρέλη, “904  μ.Χ.”, “Της μοναξιάς και της έπαρσης” 1951}