εδώ που πατάω ήτανε θάλασσα
μέχρι μπροστά στην πόρτα σου
λιμάνι αρχαίο βυζαντινό 
τοίχος καταμεσής της θάλασσας 
που φαίνεται ακόμη στον βυθό της

τώρα την γέμισαν θηριώδη μέγαρα
κολυμβητήρια πάρκινγκ λεωφόρους κι αυτοκίνητα
αφελείς κι αγνώμονες περιπατητές
να περιφέρονται αδιάφοροι

μείναμε εσύ ερειπιώνας 
κι εγώ μια στα τόσα πρωινά 
άπελπις εραστής σου
κάθε που παθαίνει βλάβη το πεζώ μου
πίσω σου είναι το συνεργείο μου

α 
μην ξεχάσω
είναι και πεντέξι ηλικιωμένοι 
επίμονοι του καφέ και του τσιγάρου τους 
στο πλάι του κύματος
κάτω απ΄ τα αρμυρίκια...

_{photo: Christos E. Dimakis}