Κάτι περίεργα πουλιά
στις ταράτσες των κτιρίων
απέναντι απ’ το παράθυρο του γραφείου μου
με τρομάζουν.

Ούτε κοράκια είναι, ούτε γλάροι.
Έχουν προκύψει ως φαίνεται
από κάποιαν των Ειδών ανάμειξη
ή κάποια μετάλλαξη άγνωστη.
Χρόνια τώρα τα θαλασσοπούλια
έχουν αφήσει τον Θερμαϊκό
και σε χωματερές περιφέρονται.
Έμαθαν κι αυτά
πως των πτωμάτων η σκύλευσις
αποδοτικότερη είναι
της ευγενούς κυνηγετικής τέχνης
και της αντάξιας του Είδους τους
αναζήτησης τροφής.
Η αλιεία είναι επίπονος -ιδίως στον καιρό μας.

Είναι όντως άθλιο
το θέαμα του ουρανού της πόλης
με τα πουλιά του.
Όχι αυτό καθ’ εαυτό
-ίσως μπορούμε να εθισθούμε-
αλλ’ εξαιτίας των αναμνήσεών μας
των άλλων ημερών.
Και των ιστοριών για άσπρους γλάρους
περήφανους κι άγριους γέροντες ψαράδες.