Εγνατία οδός, μεσημέρι Κυριακής.
Διασταύρωση λεωφόρων, φανάρια,
συννεφιά καλοκαιρινή.

Ιδού εγώ, μες στην καλή χαρά,
πάντοτε εκτός τόπου κι εποχής.

Σέρνω ξοπίσω μου
τρισάθλιο τρέιλερ, δεμένο στο φτηνό μου Scoda,
κληρονομιά εβδομήντα –και- ετών,
φορέα αντιφάσεων, ερωτημάτων,
αισθημάτων κι' αφελείας
-ευτυχώς.

Και νά 'μαι,
που μπορώ
να παρατάω τιμόνι ακόμη
για να χωρίσω
δυο γνήσια, ευτραφή τέκνα του καιρού τους
γρονθοκοπούμενα στην άσφαλτο
δι' αφορμήν ασήμαντον βεβαίως
και σχετική με τα φανάρια.