όχι δεν θέλω να μιλώ για ρέματα
ούτε και να ακούω 
ξέρω τι είναι απολύτως
με παραμύθια με μεγάλωσαν
με Βούργαρους δραγάτες 
πείνα και καλοκαίρια της κατοχής

ένας Ευθύμης με καλαμένια ποδαράκια
δεκάχρονος συλλογισμένος στέκεται
στην όχθη μετά από μπόρα εσπερινή 
η αγέλη του μεγάλα ζώα πέρασαν όλα· μόνος 
περίμενε ως αργά την νύχτα να τον ψάξει 
ο γίγαντας πατέρας για να τον πάρει 
στους μεγάλους ώμους του

το ξέρω το σημείο· πέρασμα
στεκόμασταν στις παρόχθιες καλαμιές 
θαμάζαμε μπρος σε μηχανές άγριες 
κι εργάτες λασπωμένους

τι μου μοστράρετε μπροστά τον θάνατο αστόχαστοι
εκείνοι ήξεραν και πάλευαν με τα θεριά 
εσείς ποτέ δε μάθατε· τ' αφήσατε λυμένα