Ο τελευταίος τρύγος, Κική, ήτανε το 72. 
Μετά, ένα τρακτέρι με μια τεράστια αλυσίδα από πίσω, 
μπήκε στ' αμπέλι κι άρχισε να ξηλώνει κούρβουλα. 
Έδενε ο παππούς, τραβούσε εκείνο μέσα στη σκόνη.
Έμεινε ένα κατακαημένο σταροχώραφο.

Έχω τώρα δυο τρεις συνάδελφους, 
είχανε από πάντα τον καιρό τους.
Περίσσεψε χρόνος και βαρεμάρα, 
το είπε και η μόδα, 
αγόρασαν χωράφια έξω απ' τη Σαλονίκη, 
βάλαν αμπέλια και γίνανε ντεμέκ κρασοπαραγωγοί.

Τους ακούω να μιλάν, 
τους βλέπω ν' ανταλλάζουν τα κρασιά τους, 
σιωπώ και κρύβομαι.

Άλλοι καιροί, άλλος κόσμος.

____________
_{*Angeliki Dimaki-Adolfsen}