συμβαίνει παντού
ακόμη και στους πιο ευτυχείς

ανυποψίαστοι χαρούμενοι ακόρεστοι καταναλωτές
επιδρομείς άγριοι στα καταστήματα της φτήνιας...

πανύψηλες αποστεωμένες Ασιάτισσες πωλήτριες 
κούκλες της Άπω Ανατολής 
συναγωνίζονται επάξια τις άγαρμπες Σκανδιναβές 
πίσω από πάγκους 
ταμειακές μηχανές 
ανάμεσα σε δοκιμαστήρια 
κι αποθήκες 

photo: Christos E. Dimakis, Vestby, Norway

ίσως και να γινότανε 
όλα να δένουν όμορφα 
παλιά καινούργια ανάκατα 
κτίσματα μηχανές βωμοί

κι οι άνθρωποι με τα σπίτια τους
κι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ
σε θάλασσες σ' ανέμους σε στεριές

Απρίλη έφτασα ως το Ούσλο
θα στείλω αγγέλους στην Σπιτσβέργη
όχι δεν σας φοβάμαι πια μην εξαφανιστώ

κόκκινο έχω τον λαιμό μου· το ίδιο κάνει

και πώς βρέθηκες έτσι πρόσφυγας 
στον βόρειο πολικό κοντά· εις την υστάτην Θούλη 
με μία πλαστική σακούλα σούπερ-μάρκετ 
στο χέρι όλο σου το βιός 
δυστυχισμένε νότιε κοκκινοτρίχη 

ξεκίνησα χθες απόγευμα μ’ ένα βαρκάκι κόκκινο 
να πάω απέναντι για μύδια στην Χαλάστρα 
αλλά με βρήκε η χιονοθύελλα Αριάδνη
και σαν να μην έφτανε ο κακός καιρός κι η θαλασσοταραχή
να σου την πέφτουνε στο τέλος από πάνω κι οι σειρήνες

μα τι να καταλάβει από σειρήνες βόρειες 
αυτός ο νότιος ξεροκέφαλος αγαθοψώλης 
είχε στο πλάι την γυναίκα του

α ρε μπαμπά 
εσύ γεννήθηκες το τριάντα ένα 
δεν είχες ιδέα το σαράντα 
τι έγινε το δεκατέσσερα

κι εσύ παππού 
ήρθες στον κόσμο στα εννιακόσια τέσσερα 
ποιος να σου πει ως το δεκατέσσερα 
στα Μάλγαρα και την Αχειροποίητο για την Κομμούνα

εγώ είμαι εξήντα ένα και τα ξέρω όλα πια
έξω απ’ τα τείχη στην Σαλονίκη και αναμένω

διαβάζω όλη την ημέρα ρατσιστικές ανοησίες 
μέχρι ασπίδες δόρατα και περικεφαλαίες 
είδα να κουβαλούν κάτι καημένοι 
έκλεισε δώδεκα χρόνια η κόρη μου 
να την δεχτούνε για δική τους σε άλλον τόπο σήμερα

ας πάω να κοιμηθώ ήσυχος 
τα μισο-Νορβηγάκια εγγόνια μου 
έχουν πια μάνα Νορβηγίδα 
ως τώρα είχαν μια ξένη 
μόνο το άλλο τους μισό το Ελληνικό 
ήταν εντάξει από μάνα

από αύριο θα σκεφτώ τι μέλλει γενέσθαι 
και με Έλληνα μπαμπά 
λίγο δύσκολα τα βλέπω τα πράματα

ποιος ξέρει από ποιον παράδεισο 
του Ευφράτη ή του Τίγρη
σε διώξαν σε ξερίζωσαν 
για να μαζεύεις φασολάκια σ' αυτήν την βόρεια ευταξία 
και να νομίζεις Κυριακή πρωί Αυγούστου
πως είσαι ένα με την γη σου

άντε τώρα να στα ζυγίζουν να πληρώνεις 

εκβολές του ποταμού Οδέρου

αχ Κωνσταντή μου ωραίε 
οι δικές μας γραμμές 
δεν είναι συμβιβασμοί και πάρε δώσε 

τις στρώνουνε με τα φτερά τους
εκπεπτωκότες άγγελοι 

η μοίρα σου πρόστυχο
και πώς την χαίρομαι 
να σαπίζεις

η μπούκα σου μπουκωμένη με τσιμέντο 
στον μόλο πακτωμένη  
και η κωλάθρα* σου έξω να κοιτάει ουρανό

να δένουν πάνω της 
ψαράδες του μπακαλιάρου 
της ρέγγας στον αρκτικό

_{____________}

_{*https://books.google.gr/books?id=mdQiAwAAQBAJ&pg=PA906&lpg=PA906&dq=%CE%...
photo: Angeliki Dimaki-Adolfsen Vardø Norway}

πάνε σχεδόν πέντε χρόνια
αυτές οι πληγές δεν κλείνουν έτσι
ω Βόρειοι αφελείς κι ανυποψίαστοι

ούτε με ξύλινους διάδρομους σε παλ χρωματισμούς
κι ανώδυνη τυφλή προσπέλαση
ούτε με πλαστικές φασκιές της άσπρης αποστείρωσης
σε κτίρια τραυματισμένα

κακοφόρμισαν τόσο γρήγορα
κι άπλωσαν σ' όλη την Ευρώπη

τσουλάτε εσείς σε άσφαλτο
ρολάρετε σε σιδερένιες ράγες
βαδίζετε σε γέφυρες μεταλλικές
χτίστε ό,τι άχρηστο θέλετε
όπως το θέλετε

πάνω σας θα πετάμε
χωρίς τριβές ολίσθησης ή κύλισης
μόνος αντίπαλος η αντίσταση του αέρα

γλυκιά μου
τo ότι θά ‘σαι συ στην μία άκρη
κι εγώ στην άλλη του Ε75
χίλιες κοντά λεύγες μακριά σου
εσύ να ανασταίνεις πεθαμένα σπίτια
στον βορρά
κι εγώ να γράφω πεθαμένα ποιήματα
σε χώρα έρημη του νότου

δεν είναι κάτι που περίμενα
τ’ ομολογώ

μένουμε δύο ακόμη
σ' αρχαίες κατακόμβες
βαρβαρικές και άτεχνες

μένουμε οι δυο μας
στον βόρειο εφιάλτη τους

δύο

πάλι τριγύρω από ερείπια περπατάς 
τι θα γίνει με σένα

γρανίτης κόκκινος 
στην λίμνη πάγος 
κι ο αρρωστημένος ήλιος τους

εγώ πάντως θα περιμένω εδώ να δω κι ας πάρει όσο χρόνο θέλει 
αν όλα τα όχι γίνονται ναι στην ήπειρο των θαμάτων όπου ζούμε

και είμαι ακόμη πιο παλιός 
τα πρωινά μου είναι πάνω στην αρχαία Εγνατία 
στο γεφυράκι της Πυλαίας πλάι στο ρέμα 

σε τσάκωσα
κλεφτράκο της αμυγδαλιάς 
της δάφνης και της πικροδάφνης

άραξε τσίμπα τα σπόρια σου μην μας φοβάσαι 
κανείς δεν θέλει τίποτε από σένα· μόνο να σε κοιτάμε

όλα χωράνε κι όλα μπορούνε 
κάτι άχαροι κι αχόρταγοι να λείπανε...
και οι ωραίοι νέοι του Στρατού της Σωτηρίας καλή ώρα 

χθες που τον είδα πρώτη φορά 
μετά τα μεσάνυχτα να μιλάει μονολογούσα
μα πού τον είδατε μωρέ τον ωραίο και τον γοητευτικό 
ακόμη ένας φλούφλης παρλαπίπας είναι

μάλωσε ο Έθαν Τανζανός
με τον Μανσούρ από την Τσετσενία
του είπε ότι η χώρα του είναι
η πιο άσχημη του κόσμου
έκλαιγε μαύρο δάκρυ ο Μανσούρ
μπήκαν ανάμεσα δυο άλλοι
ο Μάριος Ελληνονορβηγός
κι ο Γιόνας Νορβηγοκινέζος
κρατάει ο Γιόννας τον ζόρικο Τανζανό
και λέει ο Μάριος του ευαίσθητου Τσετσένου
όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

τους μάζεψε η Νορβηγίς Μαριάμα η δασκάλα τους
τους μίλησε μαζί και έναν-έναν χώρια
τέλος το ζήτημα
εθεωρήθη
λήξαν

όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

την Θούλη την εσχάτη πολλοί την ανακάλυψαν 
πριν από μένα· έσχατος ήμουν στην σειρά
το ήξερα κι ας επέμεναν οι ομότιμοι πως ήμουν 
σαν και τα μούτρα τους πρώτος βαρβάτος και εξέχων

δεν ζήτησα ποτέ την κατοχύρωση δικαιωμάτων 
του copyright κι άλλων γελοίων τίτλων και σφραγίδων
αυτά είναι για κονκισταδόρους κι όσους αναζητούν 
δικαίωση στων άλλων της ιδίας κάστας την αξιοσύνη  

να φτάσω μόνο ζωντανός αποζητούσα 
να περπατήσω στις ακρογιαλιές της
να πλύνω τα ποδάρια μου στα παγωμένα της νερά

τώρα πια πίνω μπύρες στα βράχια του νησιού της εκκλησιάς
οι ιερείς της με παρακαλούν να δείξω τα χαρτιά μου
κι εγώ παρέα με το τσούρμο μου τα αχαμνά μου ξύνω

Να τους προσέχεις κόρη μου,
ακόμη και στα πιο καλά τους.
Όσα λαμποκοπούν κι αστράφτουν.

Τον κώνωπα να διυλίζεις, να ψάχνεις
την λεπτομέρεια και το βάθος.
Εκεί έχουν κρυμμένο το τέρας τους
και περιμένει, εκεί κι η κόλασή τους.

Είναι φτιαγμένοι απ’ το ίδιο υλικό.
Όπως κι οι άλλοι, όλοι οι καλοί μας φίλοι.

Θα πει μπακάλικο - αποικιακά.
Έτσι τους έμεινε αυτούς.
  
Eδώδιμα, αποικιακά λοιπόν.
Έτσι λέγαμε εμείς τα μεγαλομπακάλικα 
στο κέντρο της πόλης των Σερρών,
προμήθευαν κυρίως τους μικρούς στις γειτονιές.

Πού να τα βρουν οι έρμοι εδώ τα εδώδιμα;
Κάτι βολβούς μονάχα αν αντέξουν
θαμένοι μες στο χώμα και τον πάγο
και σιτηρά μια πιθαμή ύψος, τέλος Αυγούστου ο θέρος.

Και ψάρια.
Κι αυτά όμως μη θαρρείτε 
νερόβραστα και άσπρα ωσάν σαπούνι.

Κρατήσαν το kolonial ως και τα τώρα.

Από δω έφυγε για να χαθεί στον Βόρειο πόλο
ψάχνοντας τον Ιταλό Nobile.
Εδώ κι οι δυο μικρές του Εσκιμώες.

Τι διάολο τον συνέδεσε με την μούσα Ουρανία;
Γιατί ονόμασε το σπίτι του έτσι;

To Uranienborg ήταν η γειτονιά του στ’ Όσλο.
Μέρος περίφημο για την θέα του.
Έτσι, του δώσαν το όνομα
του πιο περίφημου αστρονομικού παρατηρητήριου.
Αυτού, στην νήσο Ven, στο στενό του Öresund.
Ήταν του Tycho Brahe, τό ‘χτισε τρεις αιώνες πριν.

Από τον Amundsen στον Tycho Brahe,
κι από εκεί στην Ουρανία.
Σ’ ευχαριστώ θεέ μου που μ’ αξίωσες,
να κάνω ένα ακόμη ταξίδι μαγικό
από την ποίηση στην επιστήμη και την έρευνα.

Ίσα μες στην καρδιά του μύθου δηλαδή.

http://en.wikipedia.org/wiki/Roald_Amundsen

Να μεγαλώνεις μάτια μου,
να μεγαλώνεις όμορφα.

Νά 'ρθω,
νά 'μαι στο πλάι σου,
να με προσέχεις,
καθώς ζαρώνω μες στο κρύο
του τόπου μου και τ' άγριου καιρού.

Να με μαθαίνεις πώς·
τώρα που γίνομαι ξανά
παιδί, νήπιο, βρέφος.

Να με μαθαίνεις τι·
όλο ρωτώ ξαναρωτώ γι' αυτά
που μόνο όνομα αλλάξαν.

Και να με δείχνεις το γιατί·
που είχαμε βρει μικροί
και τό ‘χασαν μεγάλοι.

Δεν τα θυμάμαι πια·
ήταν και βιαστικά,
άγρια κι απότομα εξάλλου.

Εικοσιένα μήνες μετά το κακό, ο μικρός Ήρως
πήρε μια κόκκινη σημαία πρωί πρωτομαγιάς στο Όσλο
κι άρχισε με φωνές να κυνηγάει τα πουλιά
που λούφαζαν στα χόρτα, μπρός στα βομβαρδισμένα κυβερνητικά κτίρια.
Κάποιοι περαστικοί Βίκινγκς τον κοιτούσαν σαν χαζοί.

Πού να καταλάβουν οι άνθρωποι πως μόνο έτσι ξορκίζεις το κακό,
βάζοντας άσπρους γλάρους να πετάξουν…