Εικοσιένα μήνες μετά το κακό, ο μικρός Ήρως
πήρε μια κόκκινη σημαία πρωί πρωτομαγιάς στο Όσλο
κι άρχισε με φωνές να κυνηγάει τα πουλιά
που λούφαζαν στα χόρτα, μπρός στα βομβαρδισμένα κυβερνητικά κτίρια.
Κάποιοι περαστικοί Βίκινγκς τον κοιτούσαν σαν χαζοί.

Πού να καταλάβουν οι άνθρωποι πως μόνο έτσι ξορκίζεις το κακό,
βάζοντας άσπρους γλάρους να πετάξουν…

Να μεγαλώνεις μάτια μου,
να μεγαλώνεις όμορφα.

Νά 'ρθω,
νά 'μαι στο πλάι σου,
να με προσέχεις,
καθώς ζαρώνω μες στο κρύο
του τόπου μου και τ' άγριου καιρού.

Να με μαθαίνεις πώς·
τώρα που γίνομαι ξανά
παιδί, νήπιο, βρέφος.

Να με μαθαίνεις τι·
όλο ρωτώ ξαναρωτώ γι' αυτά
που μόνο όνομα αλλάξαν.

Και να με δείχνεις το γιατί·
που είχαμε βρει μικροί
και τό ‘χασαν μεγάλοι.

Δεν τα θυμάμαι πια·
ήταν και βιαστικά,
άγρια κι απότομα εξάλλου.

Moss Tallinn 14.45
Moss Thessaloniki 15.30

φτηνές πτήσεις
φτηνά αεροδρόμια
φτηνοί τόποι
φτηνές ζωές
φτηνές ελπίδες

έρωτας
είμαστε μες στο δείγμα αγάπη μου

μου είπες Mαίρη
πως είναι λάδι η θάλασσα
μαθημένη εσύ από το βόρειο αιγαίο

ότι ήταν παγωμένη το κατάλαβες
την πρώτη πέτρα όταν πέταξες
κι έκανε γκελ
στον υδάτινο κρύσταλλο

αντέξαμε έτσι τριανταπέντε χρόνια

ό,τι κι αν γίνει
ό,τι κι αν έρθει

όσο αν αργήσει ο καιρός
εμείς θ' ανθοφορούμε ρε

_{της Δέσπως}

από το πανηγύρι του Άη Λιά
Ιούλη στην Πυλαία 
στα βάθη των δασών 
του Λαμπερτσέτερ στ' Όσλο 
και την κοινήν ελληνική ρόδα την πλαστική
την πήγαμεν ως τους Βίκινγκς

μάλωσε ο Έθαν Τανζανός
με τον Μανσούρ από την Τσετσενία
του είπε ότι η χώρα του είναι
η πιο άσχημη του κόσμου
έκλαιγε μαύρο δάκρυ ο Μανσούρ
μπήκαν ανάμεσα δυο άλλοι
ο Μάριος Ελληνονορβηγός
κι ο Γιόνας Νορβηγοκινέζος
κρατάει ο Γιόννας τον ζόρικο Τανζανό
και λέει ο Μάριος του ευαίσθητου Τσετσένου
όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

τους μάζεψε η Νορβηγίς Μαριάμα η δασκάλα τους
τους μίλησε μαζί και έναν-έναν χώρια
τέλος το ζήτημα
εθεωρήθη
λήξαν

όλες οι χώρες του κόσμου είναι όμορφες

πάλι τριγύρω από ερείπια περπατάς 
τι θα γίνει με σένα

γρανίτης κόκκινος 
στην λίμνη πάγος 
κι ο αρρωστημένος ήλιος τους

εγώ πάντως θα περιμένω εδώ να δω κι ας πάρει όσο χρόνο θέλει 
αν όλα τα όχι γίνονται ναι στην ήπειρο των θαμάτων όπου ζούμε

και είμαι ακόμη πιο παλιός 
τα πρωινά μου είναι πάνω στην αρχαία Εγνατία 
στο γεφυράκι της Πυλαίας πλάι στο ρέμα 

σε τσάκωσα
κλεφτράκο της αμυγδαλιάς 
της δάφνης και της πικροδάφνης

άραξε τσίμπα τα σπόρια σου μην μας φοβάσαι 
κανείς δεν θέλει τίποτε από σένα· μόνο να σε κοιτάμε

όλα χωράνε κι όλα μπορούνε 
κάτι άχαροι κι αχόρταγοι να λείπανε...
και οι ωραίοι νέοι του Στρατού της Σωτηρίας καλή ώρα 

χθες που τον είδα πρώτη φορά 
μετά τα μεσάνυχτα να μιλάει μονολογούσα
μα πού τον είδατε μωρέ τον ωραίο και τον γοητευτικό 
ακόμη ένας φλούφλης παρλαπίπας είναι

μένουμε δύο 
μόνοι μας μένουμε
ακόμη
σ' αρχαίες κατακόμβες 
βαρβαρικές και άτεχνες
μένουμε οι δυο μας 
στον βόρειο εφιάλτη τους 
δύο

_{photo: Jonas Adolfsen, Kungstrædgården T-banestasjon, Stockholm.}

γλυκιά μου
τo ότι θά ‘σαι συ στην μία άκρη
κι εγώ στην άλλη του Ε75
χίλιες κοντά λεύγες μακριά σου
εσύ να ανασταίνεις πεθαμένα σπίτια
στον βορρά
κι εγώ να γράφω πεθαμένα ποιήματα
σε χώρα έρημη του νότου

δεν είναι κάτι που περίμενα
τ’ ομολογώ

πάνε σχεδόν πέντε χρόνια
αυτές οι πληγές δεν κλείνουν έτσι
ω Βόρειοι αφελείς κι ανυποψίαστοι

ούτε με ξύλινους διάδρομους σε παλ χρωματισμούς
κι ανώδυνη τυφλή προσπέλαση
ούτε με πλαστικές φασκιές της άσπρης αποστείρωσης
σε κτίρια τραυματισμένα

κακοφόρμισαν τόσο γρήγορα
κι άπλωσαν σ' όλη την Ευρώπη

τσουλάτε εσείς σε άσφαλτο
ρολάρετε σε σιδερένιες ράγες
βαδίζετε σε γέφυρες μεταλλικές
χτίστε ό,τι άχρηστο θέλετε
όπως το θέλετε

πάνω σας θα πετάμε
χωρίς τριβές ολίσθησης ή κύλισης
μόνος αντίπαλος η αντίσταση του αέρα

ξενύχταγα όταν γεννήθηκες
γιατί ήσουν δύσκολη στον ύπνο σου
ξενύχταγα όταν άρχισες να βγαίνεις κι αγωνιούσα
γιατί ήσουν άγρια και ζόρικη
ξενύχταγα όταν έφυγες
για να σπουδάσεις μακριά· και πιο μακριά
ξενύχταγα όταν γένναγες τα παιδιά σου

και τώρα ξενυχτώ με τα ταξίδια σου
πάνω και κάτω απ' τον βόρειο πολικό κύκλο

της πτώσεως μου επιβίωσα
δεν είχα τύχη δρυός σε χέρια ανδρών

παίδες και κορασίδες με φυλάνε

ένα ταχύπλοο 
είναι μια μηχανή που δέρνει την θάλασσα
πάντα σκέφτομαι αυτούς που τα οδηγούν 
σαν βασανιστές της θάλασσας 
κάτι σαν υποτακτικούς του Ξέρξη 
που την μαστιγώνουν και την αλυσοδένουνε

έκανε ένα αργό πακα-πακα-πακα το πρώτο ντίζελ 
που άκουσα από καΐκι στην Αλεξανδρούπολη στα '60 
το πρώτο μου ταξίδι με καράβι ήταν με την αργοκίνητη 'Σαπφώ' 
και τα βαρκάκια των κωπηλατών μου έσκιζαν ήρεμα τον Θερμαϊκό 
μ' έναν ρυθμό ξύλινο κι ας ήταν πλαστικά

ποτέ δεν ζήλεψα αφρούς και βρυχηθμούς 
ποτέ δεν πόθησα μεγέθη

έγραφα πέρυσι τέτοια μέρα 
κοιτάζοντας από ψηλά το λιμάνι του Όσλο
πώς γιγαντώνουν έτσι τα πράματα
πώς τρέχουν σαν τρελά
ακόμη και σ' αυτόν τον τόπο
του μικρού του σεμνού του μετρημένου
του ήρεμου και του στοχαστικού

πού μας τραβάει αυτή η υπεροψία

α ρε μπαμπά 
εσύ γεννήθηκες το τριάντα ένα 
δεν είχες ιδέα το σαράντα 
τι έγινε το δεκατέσσερα

κι εσύ παππού 
ήρθες στον κόσμο στα εννιακόσια τέσσερα 
ποιος να σου πει ως το δεκατέσσερα 
στα Μάλγαρα και την Αχειροποίητο για την Κομμούνα

εγώ είμαι εξήντα ένα και τα ξέρω όλα πια
έξω απ’ τα τείχη στην Σαλονίκη και αναμένω

διαβάζω όλη την ημέρα ρατσιστικές ανοησίες 
μέχρι ασπίδες δόρατα και περικεφαλαίες 
είδα να κουβαλούν κάτι καημένοι 
έκλεισε δώδεκα χρόνια η κόρη μου 
να την δεχτούνε για δική τους σε άλλον τόπο σήμερα

ας πάω να κοιμηθώ ήσυχος 
τα μισο-Νορβηγάκια εγγόνια μου 
έχουν πια μάνα Νορβηγίδα 
ως τώρα είχαν μια ξένη 
μόνο το άλλο τους μισό το Ελληνικό 
ήταν εντάξει από μάνα

από αύριο θα σκεφτώ τι μέλλει γενέσθαι 
και με Έλληνα μπαμπά 
λίγο δύσκολα τα βλέπω τα πράματα

και πώς βρέθηκες έτσι πρόσφυγας 
στον βόρειο πολικό κοντά· εις την υστάτην Θούλη 
με μία πλαστική σακούλα σούπερ-μάρκετ 
στο χέρι όλο σου το βιός 
δυστυχισμένε νότιε κοκκινοτρίχη 

ξεκίνησα χθες απόγευμα μ’ ένα βαρκάκι κόκκινο 
να πάω απέναντι για μύδια στην Χαλάστρα 
αλλά με βρήκε η χιονοθύελλα Αριάδνη
και σαν να μην έφτανε ο κακός καιρός κι η θαλασσοταραχή
να σου την πέφτουνε στο τέλος από πάνω κι οι σειρήνες

μα τι να καταλάβει από σειρήνες βόρειες 
αυτός ο νότιος ξεροκέφαλος αγαθοψώλης 
είχε στο πλάι την γυναίκα του

στην άλλη άκρη τη πόλης 
με το μετρό ή με τ' αυτοκίνητο
με την μαμά και την γιαγιά τη νύχτα 
πέντε κολλυβογράμματα ελληνικά 
δυο ώρες την βδομάδα 
κουτσά στραβά θα σου τα μάθουν

για τ' άλλα μικρό μου 
τον λόγο την γλώσσα την φύση των όντων
και την έρημη αγάπη
άσε αν μ' αξιώσει ο θεός 
να σου τα μάθω εγώ

ίσως και να γινότανε 
όλα να δένουν όμορφα 
παλιά καινούργια ανάκατα 
κτίσματα μηχανές βωμοί

κι οι άνθρωποι με τα σπίτια τους
κι οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ
σε θάλασσες σ' ανέμους σε στεριές

συμβαίνει παντού
ακόμη και στους πιο ευτυχείς

ανυποψίαστοι χαρούμενοι ακόρεστοι καταναλωτές
επιδρομείς άγριοι στα καταστήματα της φτήνιας...

πανύψηλες αποστεωμένες Ασιάτισσες πωλήτριες 
κούκλες της Άπω Ανατολής 
συναγωνίζονται επάξια τις άγαρμπες Σκανδιναβές 
πίσω από πάγκους 
ταμειακές μηχανές 
ανάμεσα σε δοκιμαστήρια 
κι αποθήκες 

photo: Christos E. Dimakis, Vestby, Norway