Δεν μπορώ παρά να θυμάμαι τον γενέθλιο τόπο μου έτσι.
Μια λίμνη-βάλτο που έγινε εύφορος κάμπος, προοπτικά γη της επαγγελίας. 
Κι έναν σιδηρόδρομο που του έδειχνε το πώς θα γινόταν άλλος.
Ο σταθμός είναι εμβληματικό του σημείο.
Σημείο παιδικής χαράς, ερωτικών σκιρτημάτων, σημείο φυγής.
"Σημείον" ανάπτυξης και υπανάπτυξης.
Οι δυο διακλαδώσεις της γραμμής του οδηγούσαν στο εργοστάσιο Ζάχαρης και στην Σόφια, αρχές του ’60.
Νεκρές σήμερα. 
Θα βασανίσω τους όποιους με παρακολουθούν με τρεις ακόμη εικόνες αύριο, όχι καταθλιπτικές.
Για να κλείσω κι αυτήν την ενότητα εικόνας και φτωχού λόγου.