(από το λιμανάκι του Ναυτικού Ομίλου Θεσσαλονίκης)

Στον τόπο μου τα γεφύρια δεν ενώνουν όχθες.
Χρόνους ενώνουν 
για όσους τους εννοούν.

Βρήκαν μια τρύπα στα σύννεφα κάτι καθυστερημένες ακτίνες του ήλιου προς τη δύση του, πέρασαν πάνω απ' την μουσκεμένη πόλη, αδιαφόρησαν γι αυτήν, και πήγαν και καρφώθηκαν στον Χορτιάτη.

Πάνε κοντά 4 χρόνια. 
Δεν φάνηκε ακόμα.

Τέσσερα χρόνια είχα ν' ακούσω σκεπάρνι οικοδόμου-καλουπτσή στη γειτονιά.
Με ξύπνησε σήμερα το πρωί.
Όλος χαρά, καλύτερα από την καμπάνα της Βαγγελίστρας στο πατρικό μου!
Βγήκα να δω πού καλουπώνουν.

Γαμώτο!
Φιάχνουν το δώμα που κάηκε το χειμώνα από το τζάκι του.
Κρίμα, η ανάπτυξη άργησε ακόμη μια μέρα ...
Κι ο Χορτιάτης με κορόιδευε.

Ηλικιωμένος με το ένα παπούτσι στο χέρι. 
Πληγωμένος, αλλά επιμένει στην Εγνατία.

Ας σκεπάσουμε τ' αρχαία μας γεφύρια.
Πληγωμένα είναι και κρυώνουν.

Μακριά απ' την λάσπη του Χορτιάτη και του Ανθεμούντα.

έρημη λεύκα μοναχή 
στη μέση στο Μεγάλο ρέμα

ο τόπος μου 
στην πλάτη του είχε βουνά
και τα δερβένια του 
τα φύλαγαν πύργοι θεόχτιστοι 

there's only one way 

μας λένε
κι όλα δείχνουν προς τα 'κει

ας πάμε απ' τη άλλη!

θα πάμε εμείς, Θεσσαλονικείς, ν' απολογηθούμε στα Μεδιόλανα;
δεν θά 'σαι καλά Θεόδοσιε!
άιντε ρε πάγαινε να προσκυνήσεις τον Αμβρόσιο για τ' αμαρτήματά σου, φονιά!

κι αν έρθεις απ' την θάλασσα πώς να σε ξελιμπάρω;
αυτό το όρθιο κέρατο πέθανε
για ψόφιες φωτογραφίες κάνει μόνο από ξενέρωτους με ψηφιακές

χωρίς ευχές 
ο καιρός των ευχών έχει τελειώσει

μ' αρέσει να πηγαίνω Σάββατο σ' αυτήν την κόλαση-εμπορικό κέντρο γύρω απ' το ΙΚΕΑ
και στην εποχή της ευμάρειας και στην εποχή του λιτού βίου 
η λειτουργία του είναι αποκαλυπτική του καιρού των ηθών και κυρίως της αισθητικής μας
ξοδεύω χρόνο παρατηρώντας

μα πιο πολύ μ' αρέσει όταν φεύγω να ρίχνω μια ματιά στον Χορτιάτη 
πάντα μου περνάει η σκέψη ότι όπως μας βλέπει βαριεστημένα μονολογεί
"ως πότε θα μου τα ζαλίζετε;"

η συγκέντρωση αρχίζει κι όλα ειναι συνειδητά

πιο πολύ από τότε κι ίσως από ποτέ 
ήτοι 
χωρίς καμίαν αυταπάτη