-Σ' αγαπώ.
-Κι εγώ!

1976, 3η επέτειος Πολυτεχνείου, Σέρρες
Σύλλογος Σερραίων Φοιτητών

πήγε ο ανοικονόμητος 3 μοίρες πάνω από τον αρκτικό κύκλο μετανάστης
κι αντί να κάτσει να κλωσάει αυγά και να κοιτάζει την δουλειά του 
γυρνάει τις νύχτες στα χιόνια και παίζει με φωτιές

photo: tobias scholz

Θέλω να απολογηθώ για κείνο το 'χειρότερη χρονιά' του προηγούμενου μηνύματος.
Είδα χειρότερες χρονιές από την φετινή, είναι η αλήθεια.
58-61.
Δεν θέλω να τις ξαναζήσω, τώρα στη δύση του βίου μου.
Προσπάθησα πριν δέκα-δώδεκα χρόνια να τις περιγράψω σ' έναν φίλο, ένα σπάραγμα από το mail της διήγησης παραθέτω:
-----------------------------------------------------
> Αγαπητέ Χρήστο,
>
> ξεκίνησα να σου γράφω και αφού είχα γράψει δυο έτσι
> γεμάτες παραγράφους μετάνιωσα, δεν μ' άρεσαν ήταν
> πολύ θεωρητικά, και ξανα-ξεκινάω (πόσες φορές
> ξανα-ξεκίνησα...)

Δεν ξέρω Αλέξανδρε κι εγώ από πού να ξεκινήσω.
Μάλλον με ιστορίες θα μιλήσω. Άλλωστε, κάθε φορά που πήγαινα να στήσω τις θεωρίες μου, έρχονταν μια ιστορία και μου τις έκανε σμπαράλια.
Σέρρες, Καμινίκια, παλιά γειτονιά ντόπιων γεωργών και καπνεργατών. Όλο τουρκόσπιτα. Οι Σέρρες πριν το 1850 δεν είχαν σχεδόν έλληνες κατοίκους. Έποικοι είμαστε όλοι... Πριν το '22 τα τελευταία σπίτια της γειτονιάς ήταν το σύνορο της πόλης με τον κάμπο. Οι πλημμύρες του Στρυμόνα έφταναν μέχρι τις πρώτες αυλές. Μετά ήρθαν οι πρόσφυγες και προστέθηκαν οι συνοικισμοί τους λίγο πιο πέρα, μες στη λάσπη. Έκαναν έτσι τον μαχαλά 'εσώτερό'. Το '30 Ιταλοί έκαναν το φράγμα στη Κερκίνη κι οι πλημύρες τέλειωσαν. Έμεινε το χώμα μαύρο, υγρό και γόνιμο να ταΐζει πλούσια μέχρι και σήμερα τις νέες γενιές, να θρέφει σκληρούς Καραμανλήδες και Κουφοντίνες, άντε και ν' ανασταίνει απελπισμένους Δημάκηδες.

Το 1958 ήμουν τριών χρονών. Ίσως η ανάμνηση εντυπωμένη με αριθμό ένα στη μνήμη μου. Θυμάμαι ένα πατέρα ψηλό, μαύρο κι αδύνατο-ξερακιανό, να κλαίει. Φωτιά στην αυλή, μυρωδιά καμένου καπνού, σα να κάπνιζαν τσιγάρο όλοι μαζί οι γείτονες και να φυσούσαν τον καπνό στα μούτρα μου. Δεν έμαθα ποτέ να καπνίζω. Ο καπνός μ' αρρωσταίνει. Ήταν χρονιά που 'αρρώστησε' ο καπνός, ανάγκαζαν τότε τον καπνοπαραγωγό να τον κάψει, χωρίς καμιά αποζημίωση. Οι δικοί μου εγκατέλειψαν εκείνη τη χρονιά την αγροτική, έκαψαν μαζί με τον καπνό και τα εργαλεία τους. Έγινε ο πατέρας εργάτης καθαρός. Βέβαια τέχνη ήξερε, εφαρμοστής καλός ήταν, αλλά όταν παντρεύτηκε το '55, θέλησε να γίνει αγρότης όπως ο πατέρας του κι ο πεθερός του, με τα λίγα ξηρικά (μπαΐρια) στρέμματα που πήρε προίκα.

Πείνα. 1960. Δεν την ένοιωσα στην κοιλιά μου, δεν τη θυμάμαι σαν πόνο του σώματος ή του μυαλού, ας είναι καλά και μια αγελάδα του παππού μου, οι
υπόλοιποι μου είπαν αργότερα την κατάλαβαν. Θυμάμαι μόνο τη μάνα μου να γυρίζει από το σπίτι της Λιάπαινας (του Λιάπη ντε, του Μιχαλάκη η μάνα, αδελφή του Καραμανλή) και να λέει της μάνας της: 'Την είπα, πεινάμε, τίποτε". Θυμάμαι και το τεφτέρι του μπακάλη στο τραπέζι και τον πατέρα μου με το κεφάλι κάτω. Τότε ο πιο μεγάλος μου φόβος έγινε η Γερμανία. Κρυφάκουγα που έλεγαν στην κουζίνα, εκεί κοιμόμουν με τη γιαγιά μου: " Ήρθε η πρόσκληση του... ". Το μισό σόι έφυγε μέχρι το '65.

"Γέρασες Αντιγόνη, και μυαλό δεν έβαλες, ετοιμάσου". Αυτός ήταν ψηλός, μαύρος, γεροδεμένος, με κουστούμι και γραβάτα. Πρωί, χειμώνας του '61, πάχνη στο καλντερίμι. Εκείνη πρόωρα γερασμένη, εξήντα τέσσερα χρονώ, είχαν στραβώσει πια τα πόδια της, μαυροντυμένη χήρα χρόνους δεκαεφτά, χαροκαμένη μάνα αγνοούμενου αντάρτη χρόνους δώδεκα. Άνοιξε την πόρτα και μ' είχε μπροστά στα πόδια της με τις πιτζαμούλες μου ξυπόλητο. "Μπρε Λάμπρο, δεν αντρέπεστε, γριά γυναίκα είμαι". Οι άλλοι δύο του σπιτιού, μάνα και πατέρας, είχαν φύγει απ' τα χαράματα. Μέσα κοιμόταν ο μικρός μου αδελφός. Είχε μαυρίσει η γειτονιά απ' ασφαλίτες. Μάζευαν μια-μια τις προκηρύξεις, γεμάτη η πλατεία μπροστά στην εκκλησιά και τα σοκάκια ολόγυρα. Ντύθηκε η γιαγιά, έβαλε τα καλά της, μ' ορμήνεψε, να μη φοβάμαι - θα γυρίσει καλά, να ταΐσω τον μικρό και να περιμένω τη μάνα μου το απόγευμα. Τότε πρώτη φορά κατάλαβα φόβος τι θα πει. Έμεινα ολότελα μόνος και φοβήθηκα ότι έτσι θά 'ναι για πάντα. Θα είμαι μόνος και θα φροντίζω τον μικρό μου αδελφό, κανείς δεν θα γυρίσει.

Το 1961, 6 χρονώ, έγινα εσωτερικός μετανάστης. Το φθινόπωρο πήγα τρεις μήνες στο νηπιαγωγείο, στις Σέρρες, μετά φύγαμε όλοι μαζί χειμώνα στην Αλεξανδρούπολη. Με μετακίνησαν 200 περίπου χιλιόμετρα ανατολικά απ' το θρανίο του νηπιαγωγείου μου. Σε όρια, επί ορίων, οριακός... Βρέθηκε μια δουλειά στο λιμάνι της πόλης, εκβάθυνση κάναν με μια βυθοκόρο. Χρειάζονταν τεχνίτες, είχε δουλέψει ο πατέρας στην εκβάθυνση της Κερκίνης, τον πήραν. Δηλαδή από τους Σερραίους δεν πήγαινε άλλος κανείς. Τότε ησύχασα, αφού μου είπαν πως η Αλεξανδρούπολη ήταν πιο κοντά από τη Γερμανία. Δεν με πήραν όμως στο νηπιαγωγείο. Έπρεπε να περιμένω να πάω στο Δημοτικό. Πήγαινα έξω από την πόρτα κι έκλαιγα, ήταν δίπλα στο σπίτι, τίποτα. Η Αλεξανδρούπολη ήταν ξύλινες παράγκες ακόμη. Και λάσπη, πολύ λάσπη. Η γειτονιά, πέρα απ' τα γύφτικα - διάβαζε τούρκικα - πλημμύριζε συνέχεια. Έξω απ' το σπίτι ήταν χωράφια. Θυμάμαι το νερό ίσα με τη πόρτα, έβαζα τις λαστιχένιες μπότες να πάω σχολείο.
...

Marios

Έτσι γλυκειά μου, να ξεκινήσεις πιο νωρίς απ' τον παππού.
Εκείνος πήγε πρώτη φορά σε Δημόσια Βιβλιοθήκη στα δέκα του.
Άργησε...  :-)

Marios wanted to draw a self portrait for the first time today. A few minutes later he showed us this. Proud father now!

Marios lost his first baby teeth and mum got her crazy wisdom teeth...

Χρόνια πολλά, γερά, δυνατά, καλά, ευτυχισμένα, χαρούμενα, γεμάτα με γνώση, ουσιαστιστικά και πολυταξιδεύμενα!8 χρονών σήμερα αγοράκι μου. Σ' αγαπάμε μέχρι το άπειρο...πέρα από το γαλαξία μας...ξέρεις εσύ

Happy birthday! We wish you to have many good, strong, healthy, happy, full of knowledge and travels, meaningfull years. 8 years today my little boy. We love you to the infinity... Over our galaxy- you know how far away

Angeliki Dimaki-Adolfsen

να την προσέχεις αδελφέ μεγάλε
το κάθε βήμα της να το προσέχεις
έτσι

ό,τι κι αν γίνει, 
ό,τι κι αν έρθει
εμείς θ' ανθοφορούμε ρε

...
Τι εγώ τώρα να πω από την σκοτεινιά
της δύσμοιρής μου επιστήμης;
...

http://poetry.ee.auth.gr/dimakis/poem/ntemek

Ο κόσμος που θα ζήσουν τα παιδιά και τα εγγόνια μας, ανεξάρτητα από το τι θα τραβήξουμε στο ενδιάμεσο από τον κτηνώδη ιμπεριαλισμό και την ανθρώπινη βλακεία, θα είναι ένας κόσμος ειρηνικός, πολύχρωμος και υπέροχα «μπασταρδεμένος» - έτσι, για να σκάζουν οι υπερασπιστές της κάθε ‘καθαρότητας’.

Ευχαριστώ τα δυο μαύρα χέρια που σ' έφεραν στον κόσμο καπετάνιο μου, πριν οχτώ χρόνια ακριβώς.
Καλότυχος ήσουν ως τώρα, έτσι να είναι όλη σου η ζωή!

I thank the two black hands that brought you in the world my captain, eight years ago.
Lucky you were thus far, so be your whole life!

Πέρασα να δω και να μαθαίνω.
Είδα τον τόπο, τα κτίρια και τα κατατόπια.
Να ξερω που θα βάλουν τον παππού, τον θείο, την Στέλα και τον Στάθη.
Μη τους πηγαίνω ρούχα και τσιγάρα κι ειμαι τελείως άμαθος.

Ήρθε στην πόρτα μου και δεν φεύγει εδώ και τρεις μέρες. 
Τον βαφτίσαμε Τζιτζερόμ.
Δεν μπορώ να τον κρατήσω.
Μήπως είναι κανείς πρόθυμος να τον πάρει;
Ας επικοινωνήσει μαζί μου μέχρι και την Δευτέρα.

ω θε μου, πόσο αγάπησα αυτόν τον Αύγουστο τις γυναίκες!
και τους αγγέλους!

έχω ακόμη μια κατακόκκινη μικρήν ελπίδα
Αστρίδα στον βορρά ;-)

_{παρέλαση 17/5/17 Norwegian Constitution Day}

kairos to paidi na akousei Xylina Spathia...Angeliki Dimaki-Adolfsen

Νούμερα πάμπερς 2 και 3, συσκευασία των 32 τεμαχίων, 8 και 9 κορώνες δηλ. 1 ευρώ.
Νορβηγία, Όσλο, Ιούνης 2014.
Ελλάδα: πάνω από 7 φορές ακριβότερα.

Οι μωρομάνες ξέρουν…

πάμε ρε παππού να φύγουμε
μ' αυτούς εδώ δεν βγαίνει κεφάλι

πέντε μήνες μοναξιάς, τέρμα,
τώρα τους έχω πλάι μου

Τι περιμένεις όμως από γύφτισσες ...
Επτά χρόνια πριν την συνάντησα με τ' άλλο της γυφτάκι στο βυζί
σε τόπο ιερό, την βέβηλη! 

Model/mother: Angeliki Dimaki-Adolfsen

Εμπρός μικρέ μου μαχητή!
Αφού τελείωσες με το είναι, 
επίθεση τώρα στο γίγνεσθαι!

τι θα γίνει ρε μπαμπά με μας τους δυο
όσο γερνάω τόσο πιο πολύ σου μοιάζω

Έχω δει κακά πουλιά να φεύγουν απ' τον τόπο μου 

Πήρα αυτήν τη χαρά δυο-τρεις φορές. 
Μικρό παιδί, έφηβος και νέος άντρας.
Τα πουλιά που έτρωγαν το βιός έφευγαν μ' ένα ξουτ, μια κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.
Ποτέ από χέρι ζόρικο, άγριο και φονικό.
Ποτέ οριστικά. 
Έκτοτε έζησα χρόνια ειρηνικά κι ευτυχισμένα.
Δύσκολα, αλλ' όχι σαν κι αυτά του πατέρα μου.
Οι εφιάλτες μου είναι παιδικοί, φτάνουν μέχρι το '61.
Έλεγα πως χρόνια δίσεχτα, σαν κι αυτά των γονιών μου και τα παιδικά μου, δεν θα ξανάρθουν.
Ούτε για μένα, ούτε για τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου.

Ήρθαν, μετρούν κοντά τέσσερα, ατέλειωτα.
Και τώρα απελπισμένος περιμένω ένα ξουτ, μια κλωτσιά, μια ξαφνική κίνηση.

Γιατί για δίκαννο και για μαχαίρι ούτε λόγος, εκείνος ο κύκλος πάει πολύ πιο μακριά από τον βιολογικό, αυτόν της μιας ανθρώπινης ζωής.