Ένα καρύδι επιπλέον, ένα τσόφλι.
Αυτός, ένα σκυφτό γερόντιο, θρύψαλο,
μ’ ένα σκυλί ψωριάρικο στην πλώρη του.
Ανάμεσα στην ισχυρότατη πλειοψηφία κότερων και γιοτ
μοιάζει παραφωνία η επιστροφή του
στη ταπεινή, δια τους φτωχούς,
γωνιά της εύτακτης μαρίνας.

Θάλασσα μ’ όλα της τα επιπλέοντα σκουπίδια,
άνεμος μ’ όλους τους ρυπογόνους του παράγοντες,
δε λένε ακόμη να πεθάνουν,
όλο και κάτι συμβαίνει,
τυχαία, απρόβλεπτα και ξαφνικά
κι επιβεβαιώνεται πεισματικά
η αναιμική του τόπου αειφορία.

Τ’ αλάτι τα γλύφει όλα, τα καίει,
μπετόν και σίδερα λειώνουν.
Τα ντόκια χάνουν γρήγορα τη συνδετική τους ύλη-
-τι σόι τσιμέντο έβαλε ο άθλιος εργολάβος;-
ξύνει το πόδι του περιπατητή χαλίκια
κι άμα αγριεύει ο καιρός σκουπίζουν οι ψαράδες πέτρα.

Την κίτρινη σημαία, στο καμπαναριό πλάι τ’ Αϊ-Νικόλα,
την έκλεψαν οι φίλαθλοι του Άρη.
Και ο συνταξιούχος καπετάνιος απορεί
γιατί απέναντι έχτισαν
αυτό το άσχημο ορθογώνιο παραλληλεπίπεδο
με κόκκινο τούβλο σαν καπνομάγαζο.

Πόσο πατρίδα μου σε αγαπώ,
πρωί-πρωί Παρασκευή Μεγάλη!