δυο τελευταίοι ατέλειωτοι μήνες 

με σημαδεύει αυτή η άνοιξη 
για πάντα

να ξυπνώ τρεις η ώρα της νυκτός
να σου τηλεφωνώ και να σε φαντάζομαι στο μπαλκόνι μας 
στα ριζά αυτού του δεκαορόφου  τέρατος 

να χάνομαι στον ψηφιακό λαβύρινθο να μη βγάζω άκρη 
και να με λες τρελό που σε ξυπνώ αχάραγα

ναι· με τρελαίνει το τόσο κοντά σου και ταυτόχρονα τόσο μακριά

δεν είναι ο εγκλεισμός 
είναι ο εγκλεισμός στο πλάι σου 
στρατόπεδο και φυλακή το νοσοκομείο 

κελί ο θάλαμος 
σιδερένιο κλουβί το μεταλλικό Γερμανικό κρεβάτι για νάνους