Χιονοχώρι·
λίγο πιο πάνω απ' το χωριό
ο δρόμος που σαν φίδι 
ανεβαίνει το Μενοίκιον
μακρύ γυμνό βουνό στην κεφαλή της Σίριος
βουνό θεοσκότεινο
οι γνωστικοί παλιοί το είπανε Μποζ Νταγ

δύο παγκάκια ένα καημένο πευκούλι ψιλόλιγνο
και όλως παραδόξως παραδίπλα
μια θαλερή ελιά
κι απέναντι να στραφταλίζει 
το Πάγγαιον των Ηδόνων

ανάμεσά μας το Νύσιον πεδίον  

δεν έχει τίποτα πιο πάνω απ' εδώ
ώσπου να δεις την Δράμα 
πουρνάρι πέτρα κι ουρανό μόνον
χορτάρι και καμιά φορά χιόνι

ποιος τάχα να καθήσει τώρα
ντάλα μεσημέρι Μάρτη μήνα 
Δευτέρας Καθαράς
αφού όλοι πέθαναν ή έφυγαν 

μένουν μονάχα οι ευκαιριακοί
παραθεριστές  
οι περαστικοί 
και κάποιοι σαλοί σαν κι εμένανε