θα μπορούσα να καταλάβω ότι είναι δικός σου
ο πάγκος· ότι τον έφτιαξες εσύ
με μάτια κλειστά· μόνο με την αφή
απ’ τις ραφές της κόλλησης
τις γωνίες σου και τα στηρίγματα τις βάσεις
την εφαρμογή του ξύλου στο μέταλλο στον τοίχο
την σειρά των εργαλείων αν δεν τα είχαν κλέψει

ήρθα 
σου έφερα και τον μικρό 
καθόλου δεν μας μοιάζει στις αδυναμίες μας 
κι είναι καλύτερός μας στα καλά μας

ήρθα στον χρόνο σου απάνω
να ξεπληρώσω τα χρέη μου 
δεν ξέρω αν έχω και πόσα 
ούτε κι εσύ έγραφες ποτέ

ήρθα πιο πολύ να παραστήσω το φάντασμά σου 
σ’ αυτόν το κατασχεμένο σου παράδεισο
των καλύτερών σου χρόνων
τόσο πολύ σου μοιάζω πια

δεν έχω τι άλλο να σου πω 
ήσουν καλός πατέρας όταν έπρεπε 
κι ήμουν καλός γιος σου όταν αυτό μετρούσε

τα τελευταία μας δεν τα λογαριάζω
ούτε κι εσύ είμαι βέβαιος· ψιλά 
κι οι δυο μας ξέραμε πως κρίκος μας ήταν εκείνη