σε μένα εφάνη γλάρος 
άλλοι λέγανε άλλα

περίμενα με υπομονή 
μέχρι που να χαθούν σύννεφα και χάσματα 
να ξαστερώσει για καλά 
τότε και συναντήθηκαν 
ιπτάμεναι μηχαναί και πετεινά
χαιρέτησαν αλλήλους 
ύστερα πήρε ο καθείς τον δρόμο του αργά αργά 
αφήνοντας άλλους να λιμνάζουν 
κι άλλους ακλόνητους και πακτωμένους 
να πιστεύουν πως κάποτε θα εκτοξευθούν στο διάστημα

εδώ δεν είχα πια καμιάν αμφιβολία περί την εσπέραν 
πως ήτανε μεγάλη η χάρις που μου εδόθη
μπροστά σε τέτοιο θάμα να είμαι ο χυδαίος υλιστής