άφησε ο αιώνας της ευημερίας ντουβάρια 
φράχτες και πισίνες
περνάς και σφίγγεται η ψυχή σου από ρημάδια

εκεί αριστερά στα κυπαρίσσια 
Σεπτέμβρη μήνα τρύγος 
κυνηγούσα μια μεθυσμένη άσπρη αγελάδα

κατέληγε το χάσμα ανάμεσα τους
σε μια μικρή κρυφή πηγή· σταγόνες
κι ένας σαλός που τρόμαζε παιδιά

το μέγαρο στην μέση 
το τάχαμου από πέτρα που πέφτει μία μία 
αφήνοντας μπετόν ξεφτιλισμένο
στήθηκε στο πιο όμορφο χωράφι στο μπαΐρι

στην δημοσιά σταμάτησα έναν ομήλικο με σκύλο
σε θυμάμαι λέει· μα δεν σε ξέρω
σε θυμάμαι λέω· ούτε κι εγώ 
τι ρήμαξε έτσι το μέγαρο
το πήρε η τράπεζα 
Δευτέρα ο πλειστηριασμός 
έχεις χιλιάδες εξακόσιες

χαμένα χρόνια σαράντα