Κατέβηκες εδώ.
Μια νύχτα του '45 μόνος, στα είκοσι δυο σου.
Πήρες το δρόμο για το Κιουπ-κιόι με τα πόδια. 
Παγγαίο, Μπούλκες, Γράμμος, θάνατος.
Δεν έχουν μείνει ούτε οι σιδερένιες του γραμμές.

Ο μικρός Αλέκος σ’ είχε προλάβει·
στάση Αμερικάνου, στο τζαμί του Μουσταφά μπέη.
Γεμάτο αίματα  το προσωπάκι, τον είχε σακατέψει η ασφάλεια.
Ξέφυγε όταν άρχισαν να φορτώνουνε τα κάρα.
«Φύγε Γιώργο, 
φύγε, 
μην πας σπίτι, 
βρήκαν τα όπλα!»

Τι να καταλάβουνε ρε θείε Γιώργη τα χαχόλια σήμερα;