Τη νύχτα αργά, λαμπύριζαν φωτάκια.
Αναβοσβήναν πάνω και πέρα απ' τον λόφο,
μέχρι την Αμφίπολη, κι από την άλλη ως την Προβίστα.
Κι όταν χτυπούσε η σκαπάνη πέτρα, ακουγόταν.

Έλεγε ο Άγγελος, ξανθός καπνάς,
γαλανομάτης, πρίγκηψ Μακεδών,
τον ξαναείδα τριάντα χρόνια ύστερα στο Παλιοζογλόπι,
«δικοί μας είναι οι πιο πολλοί, φτωχοί διαβόλοι·
ελπίζουν οι καημένοι νά ‘ναι τυχεροί.»

Κοιμόμασταν αργά το βράδι
κι εμελετούσαμε τις βάσεις της φιλοσοφίας,
το άφησα το εγχειρίδιο εκεί, έπιασε τόπο.
Όσο για θησαυρούς και κάπηλους,
τότε και τώρα
ποιος τους γαμεί;