Θα κάψουμε το δάσος μας
πάνω απ’ του Σεΐχη το νερό.
Θα φέρουμ’ ύστερα υλοτόμους
απ’ τον Σταυρό κι απ' τον Σωχό.
Τους όρθιους κορμούς
των μαύρων πεύκων
στ’ αποκαΐδια να ξαπλώνουν,
πεσκέσι να τους στέλνουμε
στη καψερή του Δράμαλη τη μάνα.
Να γίνονται κάτασπρο χαρτί,
συμβόλαια να γράφουμε
κι άθλια ποιήματα μαζί.