Το εύηχον τούτο νι
που διαρκώς με κυνηγάει
σαν ήχος καμπάνας,
απόγευμα συννεφιασμένης μέρας,
σχέσιν έχει στενoτάτη με το καμπαναριό
της Βαγγελίστρας των Καμινικίων
αντίκρυ στο παράθυρό μου
όπου η γιαγιά μου, η μάνα μου κι εγώ
είδαμε τον κόσμο ν’ ανοιγοκλείνει το μάτι πονηρά
κι εμείς επί κι εντός του εβιώσαμεν.