Άσπρο γαρίφαλό μου
σε σκούρο χέρι μέσα,
όμορφου γύφτου που σβήνει
με τα πέταλά σου τα κεριά 
αδιάφορης ακολουθίας επικήδειας
στον Αϊ Δημήτρη των Σερρών,
εγώ μπορώ και δραπετεύω
και πάω και ξύνω
με λίμα ξεδοντιάρα, σκουριασμένη
τη μνήμη όσο πιο γίνεται βαθιά
ώσπου να φτάσω ψάχνοντας στη χαρουπιά
και στα κουλούρια με σουσάμι που πουλούσαμε 
στου Φεσαλίκου, στου Νταλάγκα,
πίσω απ’ τη στάση Αλεξανδρίδη
χωρίς ωστόσο σημείο αναφοράς,
χωρίς γνωστές συντεταγμένες πια
στην πόλη αυτή την ξένη μου 
κι αυτόν τον οπλισμένο μαχαλά 
της κοφτερής κι ορθής γωνίας 
που και χωρίς αγγίγματα πληγώνει.

Ας είν’ καλά εκείνος ο άθλιος εργολάβος
κι η αθλιέστερη πολεοδομία
που τους περίσσεψε όρθιο,
για ψευτοαποθήκη βέβαια,
στη μέση μιας πρασιάς 
με πρόσβαση λαβυρινθώδη 
το ψεύτικο σπιτάκι σας ρε θεια, 
τριάντα χρόνια τώρα, μοναχά τους
κουζίνα, καμαρούλα, σαλονάκι. 
Α, κι ένα υπόγειο μυστικό.
_{_________________
*Caratoni a sliqua ή Κερατέα η έλλοβος ή κεραθιά ή χαρουπιά.}

photo: Athanasios Athanasiadis