Φυσούσε ένα αεράκι κρύο απόψε στο λιμάνι.
Και κόκκινο,
όπως κουνούσε τα λάβαρα.
Έριχνε και μια ψιλή βροχή,
διστακτική κι αναποφάσιστη.

Όχι δεν μέτραγα καράβια πάλι,
ούτε έψαχνα τα ωραία ονόματά τους
σε νηολόγια, χάρτες και marine traffic apps.

Πήγα ν' αφήσω ένα λουλούδι
δεκαπέντε χρόνια απ' τον πόλεμο
των εβδομήντα οχτώ ημερών.

Δεν μπορώ με τίποτα να ξεχάσω
τα οχηματαγωγά να ξερνούν
όπλα και στρατιώτες στο λιμάνι.