Και έτσι, εδώ κλείνει ένας κύκλος στην ακαδημαϊκή ιστορία.
Τον Μεσαίωνα που έρχεται, δεν θέλω να τον ζήσω.
Η δημοκρατία και το πανεπιστημίο πήραν διαζύγιο.
Όταν θα ξαναβρεθούν δεν θα είμαι εκεί.
Και δεν θέλω, η αλήθεια είναι.
Δεν θέλω να δω αυτούς που σήμερα γιορτάζουν, να γιορτάζουν και τότε.
Στον Μεταρρυθμιστικό Τομέα αναφέρομαι.
[Dialogos-DEP] Εκλογή Πρύτανη στο ΑΠΘ
Η προεκλογική εκστρατεία ήταν «αξιοπρεπής», οι «ηττηθέντες» ευγενέστατοι κι αυτοί, πώς να μην είναι άλλωστε, αφού πήραν μέρος σε μια τόσο «δημοκρατική» διαδικασία!
Οι «κομματικοί στρατοί των φοιτητών» δεν επηρέασαν το αποτέλεσμα, τα δε κόμματα που πετάχτηκαν έξω από το παράθυρο, μπήκαν κανονικά από την πόρτα!
Το επίπεδο της διαδικασίας «υψηλό», με τα κομματικά επιτελεία Νέας Δημοκρατίας, ΠΑΣΟΚ και ΣΥΡΙΖΑ εν δράσει, με τους «αφανείς ήρωές» του στην αφάνειά τους και με τα ηλεκτρονικά κυκλώματα της ψηφοφορίας του ανεξέλεγκτα!
Μια καινούρια μέρα ξημέρωσε για το ΑΠΘ, «ομαλότητα», «νομιμότητα», «μεταρρύθμιση», «επανεκκίνηση», «αριστεία», «καινοτομίες», «αξιοκρατία», «εξωστρέφεια», «αξιολογήσεις», «αναδιαρθρώσεις», «συγχωνεύσεις», «απολύσεις», «δίδακτρα», και όλα αυτά με… «διαφάνεια»!
Οποιαδήποτε απευθείας αναφορά στην άνοδο των σπουδών και της έρευνας και στην πρόοδο γενικά του Δημόσιου και δωρεάν πανεπιστημίου δεν θεωρείται απαραίτητη!
Μια καινούρια μέρα ξημερώνει για το ΑΠΘ, το ΑΠΘ γυρνάει σελίδα και… θα ζήσουμε εμείς καλά και κάποιοι άλλοι καλύτερα!
Προκόπης Κωφός
Τμήμα Χημείας
Re: [Dialogos-DEP]
Μιας και ο λόγος για μεταρρυθμίσεις και συμπεριφορές.
Σε αντιπαράθεση των πρόσφατων κλαυθμών και οδυρμών όσων βάλθηκαν να μεταρρυθμίσουν την Ανώτατη και ταλαιπωρούν την νοημοσύνη μας επί δύο χρόνια, η επιστολή παραίτησης του Χρίστου Τσολάκη από την θέση του αντιπροέδρου του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου προς τον άλλον ‘μεγάλο’ μεταρρυθμιστή Γεράσιμο Αρσένη το 1999:
http://genesis.ee.auth.gr/dimakis/filologos/103/18.html
Σημειώστε την φράση στο εισαγωγικό σημείωμα που, πιθανολογώ, είναι δικιά του:
«Η αξιολόγηση, βλέπετε, έκανε το θαύμα της: έσβησε τη μεταρρύθμιση. Και όμως είναι κάτι παραπάνω από αναγκαία η μεταρρύθμιση. Όταν, φυσικά, προχωρεί με ανθρώπινους ρυθμούς.»
Πριν μερικούς μήνες, σε μια τυχαία συνάντησή μας στο πόδι και στους διαδρόμους του Τομέα μας – είχε κάποιον καλόν φίλο εκεί και τον επισκέπτονταν συχνά-, με παρόντες και πολύ νεότερους συναδέλφους, τρεις γενιές δασκάλων δηλαδή, συνέδεσε ο ίδιος την μεταρρύθμιση της Διαμαντοπούλου με αυτήν την επιστολή του που, καλή τη τύχη, είχα πριν χρόνια αναρτήσει στο διαδίκτυο.
Ελπίζω να συνεισφέρω στην μνήμη και τις απόψεις του.
Η αλήθεια είναι ότι τις πολλές φορές που με πικρία αναφέρω στα μηνύματά μου ότι η Ανωτάτη είναι υπόθεση Παιδαγωγών και όχι των παντός είδους και ατελείωτων ναλμπάντηδων, τον Χρίστο έχω πρώτα απ’ όλους στο μυαλό μου.
Χρήστος Ε. Δημάκης
