_{Αγορά της Αθήνας (1941), Ανδρέας Κρυστάλλης}

Μ’ εικόνες, σχέδια, ζωγραφιές
γεμάτο το κεφάλι μου.
Εικόνες σκέφτομαι κι εικόνες ομιλώ με.

Καλλιδρομίου και Μπενάκη
μ’ έφερες στη Λαϊκή για ψώνια.
Κόβει η σακούλα πλαστικά
τον τραυματισμένο μου αριστερό μέσο,
τον μελανιάζει.

Τι δουλειά έχω εγώ,
ένας Μακεδόνας πρίγκιπας
των ανοιχτών κοιλάδων
και των μεγάλων ποταμών,
σε τούτη εδώ την στενωσιά,
με τις ανηφοριές, τα βράχια,
τους τοίχους με τη σάπια αρχαία πέτρα;
Με τους Καρδούχους και τους Βελούχους
σκλάβους στα τσαρδάκια των πραματευτάδων;
Τι να πω στον χοντρό βάρβαρο απ’ το Μαραθώνα
που μου πουλάει τα μαρούλια με το κομμάτι
δραχμές διακόσιες λίγο πριν την απώλειά τους;

Μα τέλος πάντων, τι μυρίζει αυτό το σταυροδρόμι;
‘Φούντες καλαμποκιού, μπαμπά, δίπλα σου είναι,
και μέλι θυμαρίσιο απ’ τα βουνά της Αττικής’.

Τις μουριές βλέπω μονάχα,
ως τους ώμους μου τα φύλα.
Δεκέμβρης, αέρας, παγωνιά
κι είν’ όλες πράσινες ακόμη.

Νά ‘χα ένα μαχαίρι νά ‘κοβα
πέντε κλαριά για το σκουλήκι της καρδιάς,
αφού είχαμε τη μεταξένια χάρη Του
κι είναι καιρός ακόμη.