....Άσπρη ακόμη, καινούργια μου Καλαμαριά,
καμπούρα στο Καραμπουρνάκι,
γλώσσα ζωής ακατάπαυστης από κόκκινη λάσπη.
Χάνεται σιγά-σιγά το λιμανάκι του Ομίλου
και το προκεχωρημένο του εκκλησάκι
στην σκοτεινιά των ουρανίων μετεώρων που επιπίπτουν της θαλάσσης...