Kάτασπρο αργοκίνητο εμπορικό
με τη γαλάζια σου γραμμή πάνω απ’ τα κόκκινα ίσαλα,
χαϊδεύεις και χαϊδεύεσαι με το θερμαϊκό μπλε
χειμώνα γαλήνιου, ύστερα από ήρεμη βροχή.

Στα πόδια του Ολύμπου σέρνεσαι γλυκά
αφήνοντας την μπόχα της πλανεύτρας
και δήθεν-τάχα αγαπησιάρικης Μητρόπολης.

Και μόνον αυτοί,
οι κωπηλάτες κι οι κωπηλάτριες,
παίδες και κορασίδες,
έφηβοι και νεάνιδες
άδολοι φύλακες,
του τόπου, του χρόνου και του κόλπου
τιμές σου αποδίδουν
ανοίγοντάς σου τους τυχαίους σχηματισμούς
των ανελίξεών τους των στοχαστικών
για να περάσεις.

Και κουβαλάς - τι κουβαλάς;-
και πας - πού πας;-
το στόμιο της διαφυγής απόβλητων
νόθας ζωής ακολουθώντας
πλάι στο Καρά Μπουρνού,
κάτω από περίφραχτες επάκτιες οχυρώσεις αχρηστευμένες.
Κι’ αφήνεσαι μετά στη μυστική ροή του Βαρδάρη,
υγρού και αερίου,
μες σε κραυγές που όλο παρασέρνει.

Αχ και για τη δημοκρατία της θάλασσας να με κινούσες
για πόλεις λεύτερες και μόνες πάλι,
μακριά απ’ τα σιχαμένα έθνη τους και τα παζάρια.
Μελάνι θάλασσας, γραφίδα ξύλινη από παλιό κουπί,
εμπόριο κοινωνίας,
πλάι σε φιλοσοφία φυσική εναλλαγής, ροής κι αρνήσεως.